Elke avond om acht uur wast Wilai eerst haar handen. Dat hoort erbij. Pas dan pakt ze de telefoon van het tafeltje naast het altaartje, waar een klein lampje brandt voor de foto van haar zoon. Ton lacht op die foto, met dat scheve mondje van hem, de dag dat hij zijn eerste loon uit Bangkok naar huis stuurde. Ze houdt de telefoon tegen haar oor, drukt op de knop die ze inmiddels blind vindt, en wacht.
Dan komt hij binnen.
“Mae, ik ben het. Ik werk vanavond wat langer door, wacht niet met eten. Zet mijn bord maar apart. En, eh, ik hou van je, oké? Tot morgen.”
Zeven seconden. Ze heeft ze geteld, honderden keren. Achter zijn stem hoort ze een brommer optrekken, een radio, iemand die iets roept over rijst. Het gewone lawaai van een gewone avond. De laatste avond.
Buiten valt de regen recht naar beneden. Het is juli, de velden achter het huis staan onder water. Overdag ploeteren de buurvrouwen tot hun knieën in de modder om de jonge rijst te planten, rug krom, hoed diep over de ogen. Wilai heeft dit jaar niet meegeholpen. Ze zegt dat haar rug het niet meer trekt. Dat is niet de hele waarheid.
Ton reed die nacht met zijn motorbike terug uit Nong Khai. Een truck zonder achterlichten, een bocht die hij duizend keer had genomen. De politie belde om kwart over twee. Ze weet nog dat ze de telefoon oppakte terwijl zijn stem er al op stond, dat ene bericht van een paar uur eerder, en dat ze dacht: hij is het, hij komt eraan. Twee stemmen van dezelfde jongen, de een dood, de ander nog warm in het apparaat.
Na de crematie bleef het huis vol mensen. De monniken kwamen, de buren brachten rijst en kip in plastic zakjes, iemand hing een zwart lint om de lijst van de foto. Toen werd het stil. En in die stilte vond Wilai het bericht terug, alsof het op haar had gewacht.
Ze heeft geleerd zuinig te zijn met hem. In het begin luisterde ze tien, twaalf keer per dag. Ze werd er niet rustiger van, alleen leger. Nu is het één keer, na het wassen van haar handen. Een gebed van zeven seconden.
De telefoon is oud. Een goedkoop toestel dat Ton zelf voor haar kocht op de markt, drie jaar terug, omdat haar vorige het begaf. Het scherm heeft een barst in de linkerhoek. De laatste weken doet hij vreemd. Hij gaat vanzelf uit. Hij wordt heet in haar hand. Soms moet ze hem drie keer aanzetten voor het lampje aangaat. Ze durft het bijna niet te zeggen, ook niet tegen zichzelf, maar ze weet wat een oude telefoon betekent.
Op een donderdag gaat hij niet meer aan.
Ze drukt. Niets. Ze drukt langer. Niets. Ze houdt de knop ingedrukt tot haar duim wit wegtrekt, blaast op het apparaat alsof het een kind is met koorts, wrijft het scherm droog aan haar rok. Het blijft zwart. Buiten roffelt de regen op het golfplaten dak. Ze zit op de rand van haar bed met de dode telefoon in twee handen en voelt iets in haar borst dichtklappen, langzaam, als een deur die je niet meer opengeduwd krijgt.
Ze slaapt niet. Ze bidt niet. Ze zit.
De volgende morgen, als het even droog is, stapt ze op de bus naar de markt. De songthaew zit vol met natte paraplu’s en de geur van vis en benzine. Ze klemt de telefoon tegen haar buik, alsof iemand hem van haar af zou kunnen pakken. Bij het kraampje van de reparateur, tussen de opladers en de hoesjes met glitters, legt ze het toestel op de toonbank en ze hoort zichzelf iets zeggen wat ze niet kan uitleggen.
“Er staat iets op dat ik niet mag verliezen.”
De jongen achter de tafel is niet veel ouder dan Ton was. Hij draait de telefoon om in zijn handen, schroeft de achterkant los, tuurt met een klein lampje naar binnen. Hij trekt zijn wenkbrauwen op. Waterschade, zegt hij, en ouderdom; de opslag is deels stuk. Hij kijkt op. Wat er nog op staat, weet hij pas als hij hem aan de praat krijgt. Als. Hij zegt het woord zonder het te bedoelen, en toch landt het als een steen.
“Mevrouw, wat staat erop dat zo belangrijk is?”
Ze wil zeggen: mijn zoon. Maar haar keel zit dicht en ze schudt alleen haar hoofd. De jongen kijkt haar even aan, langer dan nodig, en dan knikt hij, zachter nu. Hij belooft niets. Kom over twee dagen terug, zegt hij. Hij zal doen wat hij kan.
Twee dagen. Ze weet niet hoe je twee dagen doorkomt zonder die zeven seconden. De eerste avond wast ze uit gewoonte haar handen en staat dan met natte vingers voor het lege tafeltje. Het lampje brandt. De foto lacht. Verder niets. Ze praat maar hardop tegen hem, over de rijst, over de regen, over de buurvrouw die weer ruzie heeft met haar man. Ze weet niet of dat helpt of dat het haar gek maakt. Ze weet alleen dat het stiller is dan stil.
Ze probeert zijn stem in haar hoofd na te spelen. Mae, ik ben het. Maar de klank glijdt weg zodra ze hem vasthoudt, als water door gevouwen handen. Ze wordt bang, echt bang, dat ze niet meer precies weet hoe hij “ik hou van je” zei, of het nu snel was of langzaam, of hij lachte of net niet. Een moeder hoort dat te weten. En ze weet het niet meer zeker.
Op de derde ochtend gaat ze te vroeg de deur uit. Ze staat een half uur voor het kraampje voordat de jongen zijn luik omhoog schuift. Hij ziet haar, en aan zijn gezicht kan ze niets aflezen, en dat is het ergste van alles.
Hij haalt de telefoon onder de toonbank vandaan. Nieuw schermpje erin, zegt hij, ander onderdeeltje, hij heeft de opslag kunnen uitlezen. Veel is weg. Foto’s, berichten, weg. Hij aarzelt. Wilai houdt zich vast aan de rand van de tafel.
Dan draait hij het scherm naar haar toe en drukt af.
“Mae, ik ben het. Ik werk vanavond wat langer door, wacht niet met eten.”
De markt gaat door alsof er niets gebeurt. Een vrouw sjouwt een krat mango’s voorbij, een hond schudt de regen uit zijn vacht, ergens roept iemand een prijs. En midden in dat lawaai staat een oude vrouw met een telefoon tegen haar oor en huilt ze zonder geluid, met haar mond een beetje open, alsof ze zelf iets terug wil zeggen voordat de zeven seconden voorbij zijn.
De jongen kijkt weg. Hij rekent niets voor de stem. Voor het schermpje vraagt hij driehonderd baht, en als ze het geld uit haar doekje wil peuteren, legt hij zijn hand er even overheen. Laat maar, zegt hij zacht. Voor uw zoon.
Thuis wast ze die avond haar handen. Ze pakt de telefoon van het tafeltje, naast de foto, onder het kleine lampje. Ze weet nu wat ze eerder niet wist. Op een dag houdt dit apparaat er weer mee op, of het volgende, en dan is er misschien geen jongen op de markt die het redt. Een stem in een machine blijft niet.
Maar vanavond niet. Vanavond drukt ze op de knop die ze blind vindt, en ze wacht, en dan komt hij binnen. Ze sluit haar ogen. Ze laat de regen op het dak roffelen en kikkers schreeuwen in de natte velden, en tussen dat alles door hoort ze, zeven seconden lang, haar jongen thuiskomen.
Over deze blogger
Lees hier de laatste artikelen
Het leven in Thailand19 juli 2026Uit het Thaise leven gegrepen: de stem op de voicemail
Het leven in Thailand14 juli 2026Uit het Thaise leven gegrepen: het pakketje
Het leven in Thailand3 juli 2026Uit het Thaise leven gegrepen: uitgestrooid over de Mekong
Het leven in Thailand28 juni 2026Uit het Thaise leven gegrepen: de honderd dagen
Wat een ontroerend verhaal! Dank.
Ontroerend verhaal!