Vandaag een artikel over de ‘witte tempel’ gelegen in het Don Chai Sub District – Amphur Muang te Chiang Rai.

Eigenaar en bouwheer van deze tempel is Chalermchai Kositpipat, geboren op 15 februari 1955. Na zijn lager onderwijs is hij gaan studeren aan de Poh Chang School. Daarna aan de faculteit ‘Painting & Sculpture Art – Silpakorn University’. Inmiddels is hij in Thailand één van de meest succesvolle kunstenaars met werken over het Boeddhisme.

Nadat hij zijn studie had afgerond, bezocht hij vele landen in Azië, de Verenigde Staten en Europa om projecten op te zetten. Het doel hiervan was de Thaise kunst te promoten.

In 1984 heeft hij de muurschilderingen aangebracht in de door de Thaise regering gesponsorde Wat Buddhapadipa te Londen. Op 42 jarige leeftijd had hij zijn doelstellingen bereikt en is hij begonnen met de constructie van de Wat Rong Khum Tempel te Chiang Rai.

Met een kapitaal van 18 miljoen Thaise Baht en vijf volgelingen is hij gestart. De fondsen zijn opgelopen tot meer dan 300 miljoen Thaise Baht en hij heeft nu ongeveer 60 medewerkers in dienst.

Om niet afhankelijk te worden van de overheid is de maximum sponsoring gelimiteerd tot 10.000 THB per persoon. Eind 2009 zijn er reeds meer  dan 5 miljoen bezoekers geweest, waaronder ongeveer 200.000 buitenlanders. De toegang is nog steeds gratis en er wordt geen “double pricing” systeem gehanteerd.
De tempel ligt in een uniek complex en zoals gezegd is de hoofdkleur wit. Zelfs de meeste vissen (Koi’s) in de vijvers zijn wit!

Het complex is gemakkelijk te bereiken vanuit Chiang Mai. Je volgt de Highway naar Chiang Rai en dan het eerste kruispunt links. De weg blijven volgen. Parkeergelegenheid is er voldoende en er zijn ook enkele souvenirs shops voor bezoekers.

Longneck

Door Chris Vercammen

Een tijdje geleden heb ik nog eens de ”Golden Triangle” bezocht en heb toevallig een bord ontdekt dat er ook bergstammen zijn ondergebracht in een reservaat!

Nu wist ik wel dat er door de lokale overheid moeite was gedaan om de ‘Hilltribe’ een beschermde status te geven en de kinderen van verplicht onderwijs te laten genieten.

De ‘village’ is gelegen op de hoofdweg naar de grens met Myanmar in het NangLae district. Er zijn meerdere dorpen in de regio, bijna allemaal in de richting van de grens. Men vindt hier onder andere Akha, Lahu, Yao en dus de ‘Long Neck Karen’. Oorspronkelijk komen zij uit Oost Birma en worden: ‘Padang of Padoeng’ genoemd.

Er zijn nog ongeveer 7.000 vrouwen met de massief koperen ringen versierd en ze worden ook wel eens spottend de ‘Giraffe Woman’ genoemd. Helemaal behangen kan het gewicht in koper tot ongeveer 30 pond oplopen en eronder dragen ze linnen doekjes om hun huid te beschermen tegen infecties door transpiratie en rechtstreeks contact met de huid. De Padoeng houden zich bezig met handwerk dat ze dan proberen te slijten aan de toeristen.

Tijdens mijn bezoek kreeg ik rondleiding van een ‘hilltribe’ jongen die studeerde op een Thaise school en trots was dat hij niet alleen met zijn ouders de lokale taal kon spreken, maar ook Thai met de bezoekers.

Natuurlijk was een weer een dubbel prijs systeem, maar nadat ik hen vertelde dat ik hier woon en mijn Thais rijbewijs toonde, hanteerden ze toch de Thaise prijs zonder veel tegen te stribbelen.

Na zoveel jaren dit land te bezocht te hebben en er sinds een aantal jaren te wonen, was dit toch weer een belevenis.
Een trip richting grens, met bestemming  Mae Sai  en een tochtje op de Mekong rivier is de moeite meer dan waard.

Longneck folder

Handafdruk-van-Bhoedha

De meeste toeristen komen naar Thailand voor de stranden, de zee en de zon. Of ze gaan met een verzorgde reis door Thailand. Niet veel bezoekers komen in het Noorden van Thailand en als ze er komen is Chiang Mai en de Gouden Driehoek de bestemmingen.

Het Noorden van Thailand vind ik de mooiste regio in Thailand. Het biedt een scala van mogelijkheden voor elk wat wils.

In deze aflevering zal ik een globale indruk geven van het Noorden van Thailand.

Dat begint eigenlijk al bij Sukhothai. Ook een stad om een paar dagen te vertoeven. Het Historisch Park kan je met een fiets bezoeken en is opgenomen in het Unesco Wereld Erfgoed.

Pitchanaluk en Utteradit zijn ook steden waar je goed kan toeven. De omgeving is er mooi en de bergen beginnen wat groter te worden.

Bij Utteradit kun je via Lampang naar Chiang Mai. De weg voert door de bergen en biedt vaak schitterende vergezichten. Dertig km buiten Lampang, richting Chiang Mai is er een opvangcentrum voor olifanten. Het ligt in een

Huis-in-het-meer

mooi gebied en je kunt er wat demonstraties zien hoe de olifanten in het verleden in het oerwoud werkten. Verwacht geen kunstjes van die olifanten, maar het dagelijkse arbeid dat die olifanten vroeger deden.

Veertig km voor Chiang Mai ligt de stad Lampun. Deze oude stad heeft veel tempels en is ouder dan Chiang Mai. De stad ligt aan de Ping rivier.

Chiang Mai is de op twee na grootste stad van Thailand. Het wordt wel “De roos van het Noorden” genoemd. Het is een mooie stad, vooral de oude stad dat als een vierkant gebouwd is. Een gracht ommuurt dat vierkant. Chiang Mai heeft meer tempels dan Bangkok en dat zie je. Je treft ze overal in de stad. De bekendste is Doi Suthep, dat gelegen is halverwege die berg. De tempel daar is een van de meest vereerde tempels in het Noorden.

Chiang Mai was het middelpunt van het Lanna-koninkrijk. Het was het eerste koninkrijk dat zich afscheidde van de Khmer-koninkrijken. De Lanna-cultuur verschilt veel van de cultuur van overig Thailand. De huizen, traditionele kleding e.d. zijn anders. Ook wonen in Chiang Mai en omgeving veel bergvolken. Over Chiang Mai en omgeving zal ik nog een artikel schrijven, want de stad en omgeving biedt erg veel voor de bezoekers.

Van Chiang Rai kun je naar Mae Hong Son en Pai. Dan ga je echt de bergen in en ontmoet vele bergvolken.

Ook kun je naar Chiang Rai. Deze stad is  oude stad en heeft en gezellige binnenstad. Er is zelfs een “strand” langs de rivier. Van Chiang Rai rij je naar Mae Sai, de grensplaats met Burma. 12 kilometer van Mae Sai vindt je Doi Tung. Daar woonde de moeder van de huidige Koning en legde daar een prachtige tuin aan. Tevens is het een project voor de bergvolken daar. Het is 12 kilometer kilometer klimmen de bergen in. De weg is prima te berijden.

De-Gouden-Driehoek

Het is een grote markt, Mae Sai, een echte grensstad. Negenentwintig kilometer van Mae Sai is de Gouden Driehoek, waar Thailand, Burma en Laos bij elkaar komen. Het is er erg toeristisch, maar je kunt van de oever van de Mekong vanuit Thailand naar Burma en Laos kijken. Ook zijn boottochten op de Mekong mogelijk.

De meeste bezoekers slaan af bij Chiang Saen, 12 kilometer van de Gouden Driehoek. Het mooiste moet dan nog komen, want ga je rechtdoor dan rij je langs de Mekong naar Chian Khom, waar de Mekong Laos in gaat. Deze route zal ik in een later artikel uitgebreid beschrijven. Het is een tocht van drie dagen vanaf Chian Mai weer terug naar Chiang Mai.

Phayao is een mooie stad gelegen aan de weg Lampang-Chiang Rai. Het ligt aan het grootste natuurlijke meer van Thailand. Aan de overkant is het tempelcomplex Wat Analayo een uitgebreid tempelcomplex dat zelden door westerlingen bezocht wordt. Ook hier zal ik en aparte artikel aan wijden.

Het Chae Son Nationale Park is een park dat door weinig westerlingenn bezocht wordt. Het ligt bij Chae Hom, die je

Doi-Tung

vanaf Lampang of Phayao kan bereiken. Het is een park met heetwater bronnen, met watervallen die 1 km hoog zijn en die je met een betonnen trap langs de waterval kan bekijken. De klim is ook 1 km lang. De natuur in dat park is schitterend en het is zeker ook bekend om zijn eten daar, kippenvlees, varkensvlees en “sticky rice”. Alleen om dat eten  is het park een bezoek waard.

Het Noorden van Thailand is zeker en bezoek waard. Huur een auto met of zonder chauffeur en ontdek de vele dorpjes, parken, bergen, watervallen en het mooie natuurschoon. De wegen zijn in het algemeen uitstekend te berijden en vrijwel overal is de wegbewijziging ook in het Engels.

.

Reeds meer dan 150 jaar geleden streken de eerste zogenaamde Hilltribes neer in het noorden van

Thailand_Hill_Tribes

Thailand. Bijna elke bezoeker aan Thailand heeft de handwerkproducten van deze etnische groeperingen wel eens gezien of de in kleurrijke traditionele kledij gestoken bergbewoners ontmoet. Van oorsprong komen deze bevolkingsgroepen veelal uit China en ze zijn in de loop der jaren via Laos en Birma in Thailand neergestreken. Meo, Akha, Lahu, Lisu, Karen en Hmong zijn wel de bekendste groepen.

De gezamenlijke stammen vertegenwoordigen inmiddels zo’n 350 duizend mensen en zijn niet meer uit Thailand weg te denken. De contacten tussen hilltribes en de Thaise bevolking heeft jaren op een heel laag pitje gestaan, mede veroorzaakt door het feit dat de hilltribes in afgelegen gebieden woonden. Het is nog niet zo heel lang geleden dat een plaats al bijvoorbeeld Mae Hong Son nauwelijks bereikbaar was. De hilltribes leefden lang in een gesloten gemeenschap en zijn de laatste 20 jaar pas echt in contact gekomen met de buitenwereld. Ook het toerisme heeft daar aan meegewerkt, hoewel dat ook weer ten koste is gegaan betreffende het verloren gaan van oude gebruiken.

De Thaise koning heeft zich er voor ingezet om de hilltribes te stimuleren hun handwerkproducten te vercommercialiseren. Toch loopt het nog steeds niet van het bekende leien dakje met deze groepen en de Thaise bevolking. Het Thaise leger is op 28 december 2009 namelijk begonnen met de repatriëring van 4400 Hmong naar Laos. Internationaal bestaat de nodige bezorgdheid hierover omdat men denkt dat deze groep in het communistische Laos vervolgd kan worden. Tijdens de Vietnam-oorlog kozen vele Hmong toen de oorlog zich naar Laos uitbreidde de zijde van de Amerikanen. Ze werden bekend als ‘Amerika’s vergeten bondgenoten’. In 1975 kwamen de communisten in Laos aan de macht en namen velen de wijk naar Thailand. Dit land beschouwd hen nu echter als economische migranten zonder rechten op een vluchtelingenstatus.     

Hilltribes

Kwo Min Tan
Een heel andere groep met een politiek verleden is de Kwo Min Tan, de jongste hilltribes van Thailand. Deze groep streed onder leiding van de Chinese generaal Tsjang Kai Chek tegen de latere heerser van China en leider van de communistische partij Mao tse Tung. Nadat hij de slag verloren had vluchtte Tsjang Kai Chek in 1949 naar Taiwan en een aantal van zijn medestrijders onder meer naar Thailand waar ze zich vestigden in het plaatsje Doi Mae Salong.

De weg er heen is adembenemend  mooi. Vanuit Chiang Rai rij je richting Mae Sai (de grenspost met Birma) en na ongeveer 30 kilometer vlak na Mae Chan naar Mae Salong. Dagelijks is er een kleine markt waar je onder meer de daar geteelde koffie en thee kunt kopen. Als je de plaats bent uitgereden richting Mae Sai zie je aan de linkerzijde een mooi resort met een tegen de heuvels zeer fraai aangelegde tuin. Verder rijdend kom je langs veel kleine Akha nederzettingen. Mae Salong is de kleine omweg meer dan waard. Uiteraard moet je wel over eigen vervoer beschikken.

.