Zo geschiede het. Na een paar dagen Chiang Mai stond ik, op het pittoreske stationnetje van deze noordelijke stad, te wachten op de nachttrein naar Bangkok. Omdat de eerste klas zit/slaapcoupe (met airco) vol was, kozen we maar voor de tweede klas. Deze zit/slaap coupe had geen airco maar meerdere ventilatoren.

Op zich geen slechte keuze. De Thai hebben namelijk de vreemde gewoonte om de airconditioning vrijwel altijd op vrieskou af te stellen. Met als gevolg een onaangename temperatuur die me bijna doet denken aan een gure herfstdag in Nederland. Hetzelfde geldt voor de intercity bussen met airco (1e klasse), neem een dik vest mee want het is er stervenskoud.

Het station van Chiang Mai is opvallend klein. Wanneer je om je heen kijkt zie je zeker iets wat met panda’s te maken heeft. De panda’s van de Chiang Mai Zoo zijn wereldberoemd en een toeristische trekpleister van de bovenste plank. Wanneer je aankomt met trein in Chiang Mai zal je de panda’s niet over het hoofd zien.

Tranen voor de Koning

Op het station was een soort altaar voor de Thaise Koning opgericht. Een groot portret, veel bloemen, een tafel met stoel en een gastenboek. Mijn Thaise reisgezelschap, liet me weten dat ik een wens voor de Koning in het gastenboek mocht schrijven. ZKH is al geruime tijd ziek en verblijft al vele maanden in het hospitaal. Natuurlijk wenste ik hem daarom beterschap en een spoedig herstel.
Daarna zette zij zich aan de tafel en schreef een behoorlijk verhaal in het voor ons onleesbare Thaise schrift. Mijn gedachten dwaalde ondertussen af naar de vele beelden van uitzinnige Thai die hun geliefde Koning als een halfgod vereren. Ik begrijp ook steeds meer waarom. Hij is de stabiele factor in dit door politiek verscheurde land. De vader des vaderlands. De laatste hoop. Het enige gezag waar iedereen naar luistert en diep respect voor heeft.

Nadat ze haar gelukswensen en beterschap aan het papier had toevertrouwd, stond ze op. Ik zag een traan over haar lichtbruine wang rollen. “I have something in my eye”, verontschuldigde ze zich snel. Want emoties tonen in het openbaar is niet gebruikelijk in Thailand.
Ik vroeg wat ze had opgeschreven. Ze antwoordde dat ze hoopte dat hij duizend jaar oud zou worden en ze meende het echt.

Backpackers

De trein arriveerde en we konden op zoek naar onze gereserveerde zitplaatsen. De Thaise treinen zijn opvallend praktisch ingericht. Je zit tegenover elkaar en je hebt daardoor de nodige privacy. Ook is er voldoende ruimte om je koffer kwijt te kunnen. Er is een gezamenlijk ruimte met wasbakken om je op te frissen of je tanden te poetsen. Zelfs het toilet was voor Thaise begrippen redelijk schoon en stonk niet eens, wat op zich al bijzonder is.

Het reizen per trein in Thailand is ook veilig er is op vrijwel iedere trein (toeristen) politie aanwezig. In mijn coupe waren veel backpackers en ook alleenreizende westerse vrouwen. In Thailand kan dat prima.

Na enige tijd komt er een Thai langs om je bestelling voor het drinken op te nemen. Je krijgt een menukaart en er is zelfs aan vegetariërs gedacht. Wij hadden al behoorlijk trek, dus maakte we onze keuze. Na enige tijd wordt er een lekkere maaltijd geserveerd. De Thaise cateringmedewerker zorgt voor een tafeltje en smullen maar.

De sfeer in de coupe was uitstekend. De backpackers hadden er duidelijk zin in, het goedkope Thaise bier werd in grote aantallen aangesleept. Het leuke van backpackers is dat ze snel contact leggen en binnen no-time avonturen en belevenissen met andere backpackers bespreken.

De Engelsman en mijn mooie buurvrouw

Een paar stoelen verder, maar precies in mijn gezichtveld, zat een rossige Engelsman van midden dertig met zijn ietwat iele Thaise vriendin. Het was warm en hij had een chronisch dorst.
Ik maakte me ernstig zorgen over de honderden andere passagiers in de trein want ik had het idee dat hij in zijn eentje de hele biervoorraad van Thai Railways aan het wegtikken was. Maar in tegenstelling tot veel andere Engelsen die vaak een kwade dronk hebben, bleef hij vriendelijk en vermaakte hij zich prima met zijn Thaise gezelschapsdame. Naarmate hij meer bier achter de kiezen had werd hij ook met de minuut meer verliefd op Lek, Nok, Fon of ze ook mogen heten. Voor een Thaise dame altijd een lastig dilemma omdat genegenheid tonen in het openbaar erg onbeleefd is. Maar gelukkig kon ze er goed mee omgaan en ik verwacht niet dat ze er een trauma aan over heeft gehouden.

Naast mij, gescheiden door het gangpad, zat een Amerikaanse rugzaktoerist. Ze had een Amerikaanse vader en een Franse moeder, zo vertelde ze me. Wel, ik kan je garanderen dat deze combinatie prima nakomelingen oplevert. Ze was vitamine voor mijn ogen.
Omdat ze geen idee had hoe het er aan toe ging in deze trein, vroeg ze van alles aan mij. Mijn Thaise metgezel wist gelukkig van de hoed en de rand en zo kon ik de Frans Amerikaanse schoonheid voorzien van allerlei nuttige informatie. Ik begon me ook steeds meer thuis te voelen ondanks het feit dat ik slechts een paar biertjes bij het eten had gedronken.

De Amerikaanse zou me prima passen als mijn Mia Noi dacht ik, toen ze me voor de zoveelste keer vriendelijk aankeek. Ik besloot het maar niet voor te stellen aan mijn Thaise vriendin. Ze zijn nogal jaloers en een ‘Butterfly man’ loopt het risico een keer wakker te worden als een soort Katoey, maar dan zonder tieten en zonder…, juist ja. Geen goed plan dus.

U2

Alles klopte aan deze treinreis, de sfeer, het gezelschap en het eentonige gedreun van de rails onder ons. Op mijn iPod luisterde ik naar de live versie van ‘Kite’ van U2 en zag het Thaise landschap langzaam aan me voorbij trekken. Hiervoor ga je op vakantie. De zeldzame momenten dat je wegzakt in een gevoel van totale ontspanning en je even erg tevreden bent met jezelf.

Naast eten, telefoneren en TV kijken is slapen ook iets wat mijn liefje standaard op haar ‘to do’ lijstje had staan. Ze vroeg aan mij een slaaptablet met het doel om op tijd onder de wol te gaan. Die slaaptabletten kan je zo bij de farmacie kopen. Recept? Daar doen de Thai niet aan. Hoewel ik normaal prima inslaap heb ik toch altijd wel last van het tijdsverschil, die tabletjes komen dan goed van pas.

De medewerker van Thai Railways werd gevraagd om haar bedje klaar te maken. Omdat ik wist dat je bovenin het minste ruimte hebt en ik 186 cm lang ben, had ik de wat ruimere slaapplaats beneden, me al toegeëigend. Met een paar bewegingen en veel lawaai tovert de Rialwayman een prima slaapplek tevoorschijn. De stoel waar ik zojuist op zat had plaatsgemaakt voor een klein maar comfortabel bed.

De Engelsman, kieperde inmiddels zijn 10e halve liter naar binnen. Hij bekeek het tafereel van een afstandje en vroeg aan mij of ik soms moe was. Hij was duidelijk nog niet van plan om te gaan slapen. Ik ook niet en wees naar mijn Thaise vriendin. Het woord ‘lazy’ wat ik erbij gebruikte maakte direct veel duidelijk. Met een grote grijns zette hij de bierfles weer aan zijn lippen en greep zijn Thaise Fon of zo, stevig vast. Niet nodig volgens mij, want Fon loopt echt niet weg bij haar aangeschoten Engelse goudmijn.

Romances

Hoewel Thai over het algemeen wel vriendelijk zijn en een goed humeur hebben, neemt dat zienderogen af als ze honger of slaap hebben. Ik vond het dan ook prima dat ze boven mijn hoofd een dutje ging doen. Er was genoeg te zien en mijn aantrekkelijke buurvrouw was wel tot een praatje bereid. Er zouden ongetwijfeld wel meer vragen bij haar komen bovenborrelen en zo bleek ik ook nog nuttig voor haar.
Natuurlijk was ik ook benieuwd hoe lang de Engelsman het nog zou volhouden. Bij de jongens en meisjes backpackers had het bier inmiddels de juiste uitwerking en bloeide er allerlei romances op. Ik vroeg mij af of het de backpackers zou lukken om ongezien met zijn tweeën een slaapplaats te bezetten.

Toen ik het gordijntje wegtrok om mijn Thaise reisgenote nog even welterusten te wensen, zag ik dat ze al in een diepe slaap verzonken was. Zou ze dromen van een rijke farang die voor haar een mooi huis in Isaan laat bouwen?

Met enige regelmaat minderende de trein vaart. Soms stopte hij op een station, maar ook onderweg stond de trein om onduidelijke redenen een aantal keren stil. Ik genoot enorm van deze treinreis. Sterker nog het liet een bijzondere indruk op me achter. Hoewel mijn bed ook in gereedheid was gebracht kon ik half liggend het hele schouwspel volgen. Thai die druk aan het werk waren in de trein of zomaar langslopen. Backpackers die op ieder moment de polonaise konden inzetten. De Engelsman die op het laatst maar zelf naar de restauratiewagon waggelde omdat het hem te lang duurde voordat er nieuw bier werd aangevoerd. De Amerikaanse buurvrouw die tot mijn grote verdriet contact ging leggen met de backpackers en gedurende lange tijd in een andere coupe verbleef. Ik verveelde me geen moment.

Naarmate het steeds later werd, er steeds meer gordijntjes dichtgetrokken werden en zowel de backpackers, de Engelsman als de Amerikaanse elders in de trein verbleven, besloot ik ook maar te gaan slapen. Het eentonige geluid van het spoor en de slaappil deden al ras hun werk.

Ontwaken

Het ontwaken in een slaaptrein is ook een belevenis op zich. Veel slaperige hoofden in het gangpad. Van privacy is op dat moment geen sprake meer. Wassen, plassen en omkleden. De nachtkleding moet plaats maken voor een schoon T-shirt. Tientallen mensen willen tegelijk gebruik maken van een paar wasbakken en de wc’s. Het roept herinneringen op aan een schoolreisje waarbij de hele slaapzaal opeens ontwaakt en in beweging komt.

De trein nadert de voorsteden van Bangkok en past zijn snelheid aan. De Railwayman heeft de meeste bedjes weer veranderd tot normale zitplaatsen. Ik hang af en toe uit het raam om niets te missen van de stad van minimaal 10 miljoen mensen die langzaam ontwaakt. De zwoele nacht wordt ingewisseld voor een nieuwe zonnige dag. De eerste oriëntaalse etensgeuren van buiten dwarrelen de coupe binnen. Ook vroeg in de ochtend moeten de Thaise magen gevuld worden. Traag maar onverstoorbaar vordert de trein haar route langs de Thaise sloppenwijken die tegen het spoor zijn aangebouwd. De geuren worden nu onsmakelijker, een rioollucht overheerst. We rijden door een gedeelte van Bangkok die je niet in de ‘glossy’ reisgidsen zult aantreffen. In de ‘Stad van de Engelen’ kan het contrast erg groot zijn.

Mijn engeltje is ook wakker en zet haar brede Thaise glimlach weer op. Heeft ze toch een fijne droom gehad, vermoed ik. Tot mijn stomme verbazing is zelfs de Engelsman vroeg uit de veren. Het is voor mij de eerste keer dat ik hem zonder bier zie. De backpackers weigeren wakker te worden. De alcohol is nog niet uitgewerkt. Ze leven nog even door in hun eigen backpackerswereld. Ook de Amerikaanse buurvrouw laat zich nog niet zien. Sinds haar toenadering tot de backpackers voel ik me minder belangrijk in haar leven. Jammer, dan maar weer naar buiten kijken, daar valt ook genoeg te beleven.

Afscheidszoenen

Gezien de geruime tijd dat we ons in Bangkok bevinden en het feit dat we nog steeds niet bij het eindstation zijn maakt maar weer eens duidelijk hoe immens groot Bangkok is. We stoppen af en toe. De bouwsels naast de rails zijn de onderkomens van de arme Thai. Zij wonen daar. Voor ons nog niet goed genoeg om je oude fiets te stallen. Het brengt je gelijk weer terug in de werkelijkheid.

De Railwayman is streng maar rechtvaardig voor de backpackers en mijn buurvrouw. Zelfs als je de taal niet verstaat is het duidelijk wat de bedoeling is. Wakker worden! De Amerikaanse is ook net uit bed, het aanzien meer dan waard en vraagt slaperig aan mij hoe lang het nog duurt voor we aankomen. Ik schat een half uurtje, maar het is een gok. Zij haast zich vervolgens om alles in gereedheid te brengen.

De coupe is slaapcoupe af. Het ziet er weer normaal uit, we zitten klaar voor de naderende aankomst. Telefoonnummers en e-mailadressen worden uitgewisseld. Een aantal vriendelijke afscheidszoenen of een afstandelijk “tot ziens”. De koffers worden gepakt, iedereen stapt uit en verdwijnt voorgoed in de anonieme menigte op het perron.

Gedurende een flink aantal uren vormden we een kleurrijke mengeling van verschillende individuen, zomaar bijeengebracht in een Thaise 2e klasse treincoupe op weg naar Krung Thep en een nieuwe bestemming.

De nachttrein van Chiang Mai naar Bangkok, het was de moeite meer dan waard….

[Show as slideshow]

Khao San Road is wellicht de bekendste straat in Bangkok en geniet een grote populariteit onder backpackers (rugzaktoeristen) en ‘low budget’ reizigers.

De belangrijkste reden hiervoor is de aanwezigheid van goedkope accommodaties. Maar ook de reisbureautjes en de eetstalletjes op Khao San Road richten zich primair op jonge toeristen die goedkoop willen reizen.

Khao San Road

Khao San Road; of Khao Sarn Road (Thai: ถนน ข้าวสาร) is een relatief korte straat in het centrum (noordwesten) van Bangkok. Het is gelegen in de wijk Banglamphu van (Phra Nakhon district) ongeveer 1 km ten noorden van de Grand Palace en Wat Phra Kaew.

De uitspraak van de Khao San is ‘koe-san’. Veel mensen verwarren dit met het Thaise woord voor eiland (Kho) met ‘khao’. De uitspraak is dus niet Koo-San maar Koe-San. Khaosan is gemalen rijst, een traditioneel belangrijke grondstof. Deze werd in het verleden verhandeld in dit gebied voordat het een backpackers paradijs werd.

Velen trokken door naar Thailand en zetten hun spirituele zoektocht door, al dan niet bijgestaan door een onuitputtelijke aanvoer van Thaise wiet en voor de bron van deze geestverruimende bloemetjes kwamen de hippies al gauw in Kao San Road terecht. “Far out!”

In de jaren ’60 en ’70 werd de straat omzoomd door houten huizen op palen waar veel Thais een kleermakerij bestierden. Een aantal uitgeslapen families kwam op het idee om kamers te verhuren aan de stroom goedmoedige bloemenkinderen. Voor een dollar per nacht hadden de bebaarde spiritualisten een bed, gratis koffie en in de woonkamer lag altijd wel een trosje bananen of een paar mango’s die de constant aanwezige ‘vreetkick’, veroorzaakt door de kolossale joints die de oudste dochter ter huize in de kleermakerszit placht te draaien, neutraliseerden. ”Far out!”

Good things never last.
In de tweede helft van de jaren ’80 kelderden vliegtarieven dramatisch en Westerlingen, jong en oud, vonden massaal de weg naar Thailand dat inmiddels een reputatie had opgebouwd als een van de mooiste en meest relaxte landen van Azië met een prijspeil wat thuisblijven duurder maakte.

Sino-Thaise ondernemers roken geld. Veel geld…
De families, die er generaties lang hun nerinkje hadden bestierd hadden, werden uitgekocht en de prachtige teakhouten huizen werden weggebuldozerd om plaats te maken voor fantasieloze blokkendozen die ten onrechte de naam ‘guesthouse’ bleven dragen. “JJ Guesthouse” is zo’n monsterlijk gebouw met drie verdiepingen en 70 raamloze hokken die verhuurd worden voor drie dollar per nacht.

Restaurants, bars en reisbureautjes vermenigvuldigden zich als malariaparasieten en vandaag de dag telt Kao San Road nog twee teakhouten guesthouses waar de gast nog daadwerkelijk bij een familie inwoont. Dat mag de pret niet drukken want op Kao San bent U nog steeds aan het juiste adres voor:

• Spotgoedkope CD’s en DVD’s, allemaal illegale kopieën want in Thailand betekent ‘copyright’, ‘the right to copy”.
• Heeft U honger? Japanse sushi, Mexicaanse taco’s en burrito’s, Italiaanse pasta en lasagna, Koreaanse kimshi, Spaanse paella, shoarma, schnitzels en ik geloof dat je er zelfs Thais eten kunt eten, allemaal voor een appel en een ei.
• Universiteit niet afgemaakt? Geen nood, voor zestig miserabele eurootjes bent U de trotse eigenaar van een universitaire graad van een universiteit naar keuze. Niet van echt te onderscheiden. Waar anderen 5 jaar over deden, bent U in een middagje klaar. Wie is hier nu de ‘loser’? Ook voor al Uw internationale rijbewijzen, studentenkaarten en perskaarten. Voor een luttel bedrag werkt U ineens voor de “The Economist” en kunt U een twaalftonner op de weg houden.
• Dorst? Bars, bars, bars…grote barren, kleine barren, dikke barren, dunne barren, lieve barren, stoute barren, hete barren, koude barren, binnenbarren, buitenbarren, barren, barren barren…
• Nagenoeg blut? Heeft U al uw geld opgeblowt in de ashram of bent U in Uw spacecake blijven steken? Wederom geen nood, op Kao San Road heeft u voor drie dollar een bed dat U mag delen met de vriendelijkste bedbugs van het oostelijk halfrond.

Toch kom ik er graag. Op Kao San. Mensen kijken. Stukken beter dan tv….

Toen ik in het najaar van 2001 in Thailand neerstreek, had ik uiteraard de Thailand Lonely Planet in mijn sporttas zitten (ik was het rugzakkenstadium voorbij, ik was immers geen pakezel) en niet veel later kwam vooral het hoofdstuk “Do’s and Don’t’s”, over Thaise etiquette, op mij als volkomen absurd over…

Op nummero uno van de “Don’t’s” staat al sinds jaar en dag: raak nooit het hoofd van een Thai aan. Het hoofd is het meest vereerde deel van het lichaam en het over de bol aaien van een Thai wordt als uiterst grievend gezien.

Dat is uiterst waardevolle informatie, want wij westerlingen zijn notoire hoofdaaiers. Zodra we onszelf aan een vreemde hebben voorgesteld komt na het handen schudden de onvermijdelijk aai over de bol en glijden er vingers door een al of niet aanwezige haardos.

Zeg nu zelf? Vervolgens worden de neuzen tegen elkaar gedrukt, maar dat is weer een heel ander verhaal..

Van het hoofd komt de Lonely Planet automatisch uit op de voet… De Thais vinden de voet een onrein lichaamsdeel. Daarmee lopen we door vuile straten en aan het eind van de dag is de voet geen deel van het lichaam om over naar huis te schrijven.

De Lonely Planet drukt ons dan ook met een moederlijke bezorgdheid op het hart: Wijs NOOIT iets met je voet aan.

Vreemde lui, die Thais. Wij in het westen zijn immers gewend om dingen met onze voeten aan te wijzen. Hoeveel keer heb ik niet bij de slager gestaan en de Fricandeau in de gekoelde vitrine met mijn grote teen aanwees. Toen ik nog lenig was wees ik zelfs dingen die in de Bijenkorf op ooghoogte lagen, met mijn voet aan.

In Thailand wordt men pissig, wanneer je dat doet…

Het “health” hoofdstuk in deze onmisbare reisgids biedt nog meer informatie die talloze levens gered heeft. Zo is het volgens de medici die de gids geraadpleegd heeft, van belang om MINSTENS acht liter water per dag te drinken om vaak fatale uitdroging te voorkomen. Thailand is immers een heet land.

Vooral dat ‘minstens’ is intrigerend. Dat zou betekenen dat wanneer je die acht liter haalt, je nog steeds een grensgeval blijft, zwevend tussen leven en dood.

Mijn eerste reactie na het lezen van dit dringende advies was; met een dagelijkse consumptie van acht liter water blijft er weinig tijd over voor bier…

Fanatieke Lonely Planet lezers zie je in overal in Bangkok rondlopen met in de ene hand een Lonely Planet en in hun andere hand een plastic fles met drinkwater.

Geen wonder dat veel van de LP-adepten zaken met hun voet aanwijzen…

Khao San Road, is een straat in het oude centrum van Bangkok. Het staat bekend als de backpackers straat.

Vrijwel alles staat in het teken van ‘low budget’.  Wil je goedkoop overnachten dan kan je hier terecht. Dat kan voor een paar euro, je hebt dan een kamer met een matras. Het straatbeeld wordt bepaalt door reisbureaus en winkeltjes meestal gericht op rugzaktoeristen.

Het eten is er goedkoop en wat je er zeker zult vinden is de beroemde Thaise Banana pancake. Een flinterdunne flens van deeg gevuld met gesneden bananen en vervolgens goudbruin gebakken. De pannenkoek wordt naar keuze geserveerd met honing, gezoete gecondenseerde melk, suiker of chocoladesaus.

In de onderstaande video zie je hoe ze gemaakt worden. In een paar minuutjes klaar en smullen maar…

Backpackers Thailand

Thailand is de favoriete bestemming bij backpackers (rugzaktoeristen). Iedere jaar reizen er honderdduizenden backpackers uit Europa en de rest van de wereld naar Thailand. Het land voldoet aan de belangrijkste eisen van een backpacker: relatief goedkoop, goed te bereizen en veilig.

De meeste backpackers zijn afgestudeerde studenten die voordat ze zich op een baan gaan storten nog wat van de wereld willen zien en op reis gaan. Het zijn low budget reizigers, die vooral op zoek zijn naar goedkope accommodaties en goedkope maaltijden.

Top drie van Thaise bestemmingen voor backpackers

Een drietal bestemmingen in Thailand zijn erg in trek bij backpackers:

• Bangkok (Khao San Road)
• Pai (provincie Mae Hong Son)
• Koh Pah Ngan (provincie Surat Thani)

Bangkok (Khao San Road)

Khao San Road is misschien wel de meest bekende plek ter wereld voor backpackers. Voor vele backpackers ook de start van hun reis door Thailand. Het is de plek waar je goedkoop kan verblijven, goedkoop kan eten en andere backpackers kunt ontmoeten. Dat laatste is niet onbelangrijk omdat backpackers elkaar helpen met tips en adviezen.

Khao San Road ligt centraal in Bangkok, dicht bij de Chao Praya rivier. De bekende wijk is gecentreerd rond de straat Khao San. In het gebied vindt je vooral low budget hotels, restaurants en cafés. Er zijn kraampjes op straat die van alles aanbieden zoals kleding, boeken, dvd’s, sieraden en schoenen. Ook populair zijn de kappers waar je terecht kunt voor een dreadlock kapsel en de henna- en tatoeageshops.

Kijk vooral ook in de omgeving van Khao San Road wanneer je op zoek bent naar een budget hotel. Het is een veilige buurt en je kunt er al een redelijk hotel boeken voor 300 baht per nacht.

Pai (of Bpai)

Pai ligt in het noorden van Thailand, ongeveer drie uur rijden van Chiang Mai. Het stadje Pai ligt erg mooi in een dal en is (of was) de ultieme backpacker bestemming in Thailand. Het is een klein plaatsje dat bijna geheel uit hippe cafés, restaurants en low budget accommodaties bestaat. Pai was daarom de bestemming voor backpackers in Thailand. De indrukwekkende bergen en rijstvelden, de watervallen en het regenwoud, zorgen er voor dat Pai de bestemming is van vele ecoreizen. Backpackers gingen er voor een weekje heen, maar bleven er soms een jaar hangen.

Helaas is er nogal wat veranderd in Pai. Joseph schreef dat al in zijn posting: “Pai is Pai niet meer”. De Thai hebben gemeend er een meer commerciële bestemming van te moeten maken. Pai telt steeds meer grote resorts voor toeristen met een ruim budget. Daardoor heeft Pai veel van haar oorspronkelijke charme verloren.

Koh Pahngan (of Koh Pah Ngan)

Iedere zichzelf respecterende backpacker wil een keer naar Koh Pah Ngan reizen. Dit eiland heeft door de wereldberoemde ‘Full Moon Party’ een onweerstaanbare aantrekkingkracht op jongeren en backpackers. Koh Pah Ngan is een eiland in de Golf van Thailand met mooie stranden, strandhuisjes en goedkope eetgelegenheden.

Koh Phangan backpackers

De meeste backpackers blijven enkele weken hangen op Koh Pah Ngan, waarbij de Full Moon Party in de planning is opgenomen. Dit maandelijks evenement op het strand van Haad Rin, trekt soms wel 30.000 jongeren. De bars en restaurants blijven de hele nacht open, alles staat in het teken van muziek en dans. Er zijn live bands, DJ’s en vuurdansers.

Op het strand zijn alcohol en drugs ruim voorhanden. Maak niet de fout om drugs te kopen of mee te nemen. Er zijn Thaise undercover agenten die een ‘bonus’ krijgen als ze drugs aantreffen. Thailand heeft de strengste drugswetten ter wereld. Bezit of gebruik van drugs kan je al snel 10 jaar gevangenisstraf opleveren. Thailand kent zelfs de doodstraf voor drugshandel. Dat is wel een erg hoge prijs voor een avondje ‘high’ worden. Lees onze tips over de Full Moon Party, mocht je er naar toe gaan.

Op Khao San Road zijn diverse reisagenten waar je goedkoop je trip naar Koh Pah Ngan kunt boeken.

Koh Samui vanuit de lucht

Koh Samui is een prachtig tropisch eiland dat nog steeds de sfeer ademt van een relaxte backpacker-bestemming. Hoewel ongeveer 20 jaar geleden het ook de backpackers waren die dit eiland ontdekten, is het nu de favoriete bestemming van veelal jonge toeristen, op zoek naar uitgestrekte stranden, lekker eten en een ontspannen vakantie.

Het op twee na grootste eiland

Koh Samui is op Phuket en Koh Chang het derde eiland van Thailand. Het eiland ligt in de Golf van Thailand, ongeveer 560 km ten zuiden van Bangkok. Het behoort tot de provincie Surat Thani. Het is het derde eiland van Thailand qua grootte (ongeveer 250 km²) na Phuket en Ko Chang. Het ligt 32 km uit de kust (gerekend vanaf Don Sak, het vertrekpunt van de veerboot) en het maakt deel uit van een archipel van tientallen eilanden; het merendeel daarvan is onbewoond. In de afgelopen jaren heeft het zich ontwikkeld tot een tropisch strand resort, maar heeft het nog steeds zijn charme behouden . Het heeft alles te bieden, Van door kokospalmen omzoomde stranden, tot tropische jungles en een bruisend nachtleven.

De accommodaties op Koh Samui variëren van eenvoudige strandbungalows tot 5 sterren villa’s. Er is voldoende keuze voor ieder budget. Verder tref je er een keur van toprestaurants maar ook  spa’s en kuuroorden voor schoonheidsbehandelingen.
Je hoeft je op Samui geen moment te vervelen. Zo kan je er op olifant rijden, kanoën, zeilen, duiken, golfen, vissen, fietsen en nog veel meer. Er is ook veel te zien, zoals een prachtige natuur, watervallen en tempels. Een dagtrip naar een eiland in de omgeving moet je zeker doen. Onze tips: Koh Phangan, Koh Tao en Angthong Marine National Park moet je gezien hebben.

Chaweng Beach

Hoofdweg Chaweng

Chaweng Beach is het bekendste en meest toeristische strand van Koh Samui. Het heeft een mooi breed strand van zes
km. Direct achter het strand vind je hotels en resorts, restaurants, spa’s, discotheken, bars en winkels. Chaweng Beach is tevens het belangrijkste toeristische centrum met veel winkels en voldoende uitgaans mogelijkheden.

De zee bij het strand is ondiep en is daardoor ook geschikt voor jonge gezinnen met kleine kinderen. Na een ontspannende dag op het strand kan je dineren in een van de vele visrestaurants aan het strand en in veel gevallen zelfs op het strand.

Lamai Beach

Lamai Beach is qua grote het tweede strand van Koh Samui. Het is er minder druk, maar nog er voldoende te beleven en je hebt de keuze uit prima accommodaties, trendy eetgelegenheden en ruim voldoende winkelmogelijkheden. De sfeer is er relaxed en het publiek op Lamai Beach is wat ouder.

Bophut

Bophut is zeker de moeite waard. Bophut heeft een mooi strand van enkele kilometers welke loopt van Big Buddha tot Maenam. Met daartussen misschien wel een van de oudste plaatsen op het eiland, het de charmante Fisherman’s Village.

Ang Thong Marine Park

Fisherman’s Village

Fisherman’s Village is misschien wel het meest authentieke plaatsje op Koh Samui. Je vindt er leuke Chinese winkeltjes en enkele historische houten huizen. Ontdek de diverse boetiekjes met kleding van goede kwaliteit en trendy sieraden. Er zijn duikscholen in het gebied die duiklessen aanbieden. Ga eens een dagje duiken bij het beroemde Ang Thong Marine Park, Sail Rock of Koh Tao Island.
La Sirene biedt ook prachtige excursies naar bijzondere plekjes op de omringende eilanden of een jeepsafari naar moeilijk begaanbare delen van het eiland. Bezoek ook eens de Secret Buddha Garden. Maak eens een tochtje op een olifant in een tropische bos of ga voor een tochtje op zee met een vissersboot (met de lokale vissers aan boord) rond het eiland Koh Phangan.

Maenem

Maenam is bekend als backpackerstrand en geniet veel populariteit bij budgetreizigers. Het strand en de resorts bieden rust en privacy. Wil je met een klein budget toch leuk overnachten dan zijn de eenvoudige bungalows langs het strand een goede keuze
Ben je juist op zoek naar luxe en comfort? Dan is Santiburi Resort wat voor jou. Een vijf sterren resort met een meer dan een uitstekende Thaise keuken, het Sala Thai restaurant. Het 5 sterren Pansea Napasai biedt je ook alles wat je maar kan wensen. Wil je nog meer decadentie ga dan naar het Health Oasis Resort.

Big Buddha

Fisherman village

Een van de snelst ontwikkelende gebieden op Koh Samui is Big Buddha. Dit gebied profiteert van de nabijheid van de luchthaven en Chaweng Beach. Het is ook de plaats in het noorden van het eiland, indien je met een veerboot of speedboot naar het strand van Had Rin op het eiland Koh Phangan wilt vertrekken. Koh Phangan is de thuisbasis van de wereldberoemde Full Moon Party.

De Big Buddha bij de Wat Phra Yai tempel is een toeristische attractie. Ook het strand draagt de naam van het 12 meter hoge beeld. De brede trap versiert met draken leidt je naar de top en biedt een prachtig uitzicht op de omgeving.

Bezoek zeker het Secret Garden Festival, bands en muzikanten spelen geïmproviseerde live sessies, iedere zondagmiddag om 16.00 uur.

Pai

Door Joseph Jongen

Pai, het ooit zo vreedzame en rustige plaatsje, home van backpackers en rustzoekers, is de weg ingeslagen van vele andere, ooit zo vredige eilandjes en kleine plaatsen in Thailand.

Nog slechts enkele jaren geleden waren er slechts een paar alleraardigste idyllisch gelegen onderkomens, waar je voor weinig geld kon overnachten. Voor echte luxe ging je niet naar Pai, maar wel voor die zalige rust die de kleine plaats uitstraalde.

Het rustige riviertje Pai, waarna de plaats is vernoemd, en het wankele uit bamboepalen opgetrokken bruggetje betekende voor de wandelaar, die in alle stilte en rust het kleine riviertje wilde oversteken, zoiets als ‘The bridge over the river Pai’. Je kwam nauwelijks iemand tegen en bij de crematieplaats, die tussen de mooie natuur was weggestopt, dacht je na over de zin van het leven, om vervolgens weer opgewekt verder te wandelen en de grootsheid van de natuur in je op te nemen.

Pai had slechts één echte hoofdstraat met een paar leuke en goedkope restaurantjes waar de voornamelijk jeugdige backpackers zich in de avonduren verzamelden. Wilde je iets ruimhartiger je portemonnee trekken dan was er nog een alleraardigst klein Frans restaurantje en prefereerde je Thai food dan ging je naar Waan-Prik. Ze zijn beide verdwenen, althans niet meer terug te vinden.

Volgens een Thai-insider zou momenteel ‘Benjarong; het beste Thaise restaurant van Pai zijn, maar helaas was dat in het hoogseizoen twee weken lang gesloten. Na jaren, heb ik met verbijstering het Pai anno 2010 gadegeslagen. De plaats is verworden tot een kermisattractie met een avondmarkt die met de Nightbazaar van Chiangmai kan wedijveren.

Paardje rijden

In de ‘Thai Post’ kun je elke avond live Jazzy muziek beluisteren en ook op de avondmarkt tref je de nodige muzikanten aan. Uiteraard heb ik helemaal niets tegen jazz, ben er zelfs een groot liefhebber van, noch tegen straatmuzikanten, maar in het vredige Pai past dit niet.

Het kleine Chinese dorp Kuomintang, dorp is al een groot woord voor die enkele huizen die er staan, spant helemaal de kroon. Je kunt er paardje rijden, aan spelletjes meedoen en uiteraard bevinden zich er heel wat stalletjes met allerhande prullaria. Om het kitscherige nog eens extra te onderstrepen heeft men de paardjes ook nog van een grote zonnebril voorzien. Een grote pet ontbreekt nog aan deze walgelijke uitrusting.

Wellicht is het de smaak van de gemiddelde toerist, maar Pai is Pai niet meer. De mooie natuur is gebleven, maar de zalige rust is verdreven.

.