Ga je in Thailand naar een uitvaart, dan valt meteen iets op: er wordt gegeten, gepraat en soms gelachen, en het duurt dagen. Voor de meeste Thai is de dood geen taboe, maar een gewone stap in het leven. Die open houding helpt ook, blijkt uit onderzoek, want wie de dood toelaat, leeft met minder angst.
Thailand beschermt werknemers op papier verrassend goed, met een minimumloon, begrensde werktijden en een royale ontslagvergoeding. Toch valt meer dan de helft van de werkenden buiten dat stelsel, en vakbonden stellen weinig voor. Als je een Thaise partner, personeel of een bedrijfje hebt, raakt dit je directer dan je denkt.
Je hebt ze misschien gezien op vakantie: kinderen die voor toeristen in de ring stappen, of langs de weg spullen verkopen. Officieel valt kinderarbeid in Thailand mee. Maar het cijfer dat dat “bewijst” is tien jaar oud en laat juist de kwetsbaarste kinderen buiten beeld.
Gemiddelde Thai verdient 415 euro per maand, tien keer zo weinig als Jan Modaal in Nederland of Belgie
De gemiddelde Thai verdient 15.700 baht per maand, omgerekend zo’n 415 euro. Een Nederlander met een modaal inkomen krijgt bijna tien keer zoveel. Achter dat verschil gaat een wereld schuil van dagloners, felbegeerde ambtenarenbanen en privéartsen die westerse salarissen opstrijken, terwijl ruim de helft van de Thaise werkenden in geen enkele statistiek voorkomt.
Gevangen tussen drie wetten: de rechteloze positie van buitenlandse sekswerkers in Thailand
In de bars en massagesalons van Bangkok, Pattaya en Phuket werken vrouwen uit Myanmar, Laos en Cambodja. Ze zijn er kwetsbaarder dan wie ook, niet door het werk zelf, maar door een stapeling van wetten die hen rechteloos maakt. Wie hen zou moeten beschermen, blijkt vaak juist het grootste gevaar.
Je bent ze vast weleens gepasseerd: het standbeeld van twee zwaardvechtende zussen op Phuket, het beeld van Ya Mo in Korat. Achter die monumenten zit een verrassend verhaal. Thaise vrouwen droegen eeuwenlang de economie en het gezin, maar voor de wet en in de politiek stelden ze lange tijd bijna niets voor.
Hoe rijk is Thailand vergeleken met Nederland en België? Het hangt er maar net van af hoe je kijkt
Je hoort vaak dat Thailand een arm land is. Klopt dat eigenlijk, en hoe arm dan precies vergeleken met Nederland en België? Het antwoord verandert volledig zodra je anders gaat meten. En het cijfer dat je het meest hoort, vertelt je waarschijnlijk het minst over het Thailand dat jij kent.
Waarom jouw droge grap in Thailand zelden aankomt
Je maakt een droge, ironische opmerking zoals je thuis altijd doet, en je Thaise gesprekspartner glimlacht beleefd terug. Grap geslaagd, denk je. Waarschijnlijk niet. Thaise humor en westerse ironie zijn twee verschillende werelden, en juist Nederlanders lopen er met hun directheid het hardst tegenaan. Dit lees je voordat je volgende grap verkeerd valt.
In Thaise weeshuizen wonen meer dan 120.000 kinderen, en bijna negen van de tien hebben nog minstens één ouder die leeft. Westerse bezoekers, vrijwilligers en donateurs houden die tehuizen draaiende, vaak zonder het te weten. Sinds 2019 ontraadt de Nederlandse overheid daarom vrijwilligerswerk in weeshuizen, ook voor wie naar Thailand reist.
Waarom lange dagen door de bewaker, schoonmaker in Thailand vaak geen uitweg uit armoede zijn
Wie in Thailand een condo binnenloopt, ziet hem vaak als eerste: de bewaker bij de slagboom. Of de schoonmaker die om 6 uur ’s ochtends al bezig is. Ze werken lange dagen, maar blijven vaak krap bij kas. Niet door luiheid, maar door lage uurlonen, zwak betaald overwerk en weinig doorgroei.
Fooien hoeven in Thailand niet en zijn er nooit echt ingeburgerd, maar wie in een hotel of beter restaurant eet, betaalt vaak ongemerkt 10 procent servicekosten plus 7 procent btw. Samen tikt dat aan tot bijna 18 procent boven de menuprijs. Het venijn zit in twee kleine tekens onderaan het menu.
Je staat bij de 7-Eleven, je rekent af in een Central-warenhuis, je leest over de zoveelste premier uit de familie Shinawatra. Wat je dan niet ziet, is dat bijna al die namen naar China wijzen. De Chinese diaspora zit zo diep in Thailand dat ze grotendeels onzichtbaar werd.
Thaise amulettenmarkt groeit tot miljarden baht terwijl geloof verandert in handelswaar
In Thailand is de handel in gewijde amuletten uitgegroeid tot een industrie van tientallen miljarden baht, waarin schaarste, beroemdheden en doorverkoop de prijzen opjagen. Vervalsingen zijn alomtegenwoordig en hele zeepbellen klappen uiteen. Intussen raken de tempels die de amuletten zegenen zelf verstrikt in geldschandalen, wat het vertrouwen hard ondermijnt.
Onderzoek ontkracht cliché van oudere westerling als typische klant in Thais sekstoerisme
De typische klant van het Thaise sekstoerisme is niet langer de oudere blanke man uit het westen. Recent onderzoek van socioloog Ronald Weitzer laat zien dat de klantengroep jonger, Aziatischer en veel diverser is geworden, met China en India als snelle groeiers. Wat de westerse klant drijft, blijkt zelden enkel seks.
In Thailand bepaalt vaak niet talent wie een bedrijf leidt, maar afkomst en connecties. Patronage, vriendjespolitiek en zwakke handhaving houden zwakke bedrijven overeind en smoren concurrentie. De rekening is zichtbaar: een corruptie-index die al twaalf jaar daalt en een groei die richting anderhalf procent zakt.
Eeuwenoude rangorde van phu yai en phu noi ordent nog altijd het Thaise dagelijks leven
In Thailand ordent de verhouding tussen phu yai, de grote persoon, en phu noi, de kleine persoon, vrijwel elk dagelijks contact, van de werkvloer tot het dorp en de overheid. Wie respect geeft, krijgt bescherming terug. Toch wijzen veel Thais blinde groepsloyaliteit in enquêtes juist af.
In Thailand word je vrijwel overal gefilmd, van de luchthaven tot de soi waar je woont, en dat is grotendeels legaal. De privacywet PDPA beschermt sinds 2022 je persoonsgegevens tegen bedrijven en personen, met boetes tot 130.000 euro. Tegen overheidscamera’s met gezichtsherkenning heb je echter weinig houvast.
Honderden blinde muzikanten zingen dagelijks bij de skytrainstations en kruispunten van Bangkok. Hun stem raakt het Thaise hart, maar zijzelf blijven maatschappelijk vrijwel onzichtbaar. Sinds 2016 erkent de wet hun kunst, en sinds 2023 bouwt de stad aan vergunningen en officiële podia. Toch blijft het sociale vangnet pijnlijk dun.
In Thailand draait veel om een onzichtbare regel: je bezorgt de ander geen ongemak, geen schaamte, geen moeite. Dat heet kreng jai. Het verklaart waarom een Thai ja zegt terwijl hij nee bedoelt, waarom je partner zwijgt in plaats van klaagt, en waarom buitenlanders zich er jaren over blijven verbazen.
Honderd jaar oud, maar springlevend. De Thaise Krijgswet van 1914 geeft het leger “superieure macht” boven het burgerbestuur zodra deze ergens wordt afgekondigd. In 2025 gebeurde dat nog aan de grens met Cambodja en in het diepe zuiden. Voor wie in Thailand woont of reist, is het goed om te weten hoe ver die macht reikt.
Thaise politie valt regelmatig clubs en bars binnen in Bangkok, Pattaya en Phuket. De uitgangen gaan op slot, de muziek uit, en iedereen die binnen is moet verplicht een urinetest doen. Buitenlanders worden niet ontzien. Wie positief test, riskeert vervolging, en als bezoeker zit je zo uren vast, schuldig of niet.
Op tienduizenden Thaise scholen begint de dag op dezelfde manier: kinderen in uniform stellen zich op, zingen het volkslied en hijsen de vlag. Daarna volgt een strak rooster van lesblokken, een lunchpauze en corvee. Toch verschilt de werkelijkheid enorm tussen een dure school in Bangkok en een dorpsschool in Isaan.