In Thailand zie je het de hele dag, vaak zonder dat je er bewust op let. Iemand loopt langs een groepje dat op de grond zit en zakt even door de knieën. Een serveerster duikt een stukje omlaag terwijl ze tussen tafels door schuift. Geen woord, geen ophef, gewoon een kort gebaar dat zegt: ik weet dat ik je even passeer. Voor Thais is het zo gewoon als ademhalen.
Je Thaise partner doet iets fout, en in plaats van een duidelijk sorry krijg je een glimlach, een stilte of een vaag “khor thot”. Herkenbaar? Veel westerse mannen lezen dat als onverschilligheid. Maar er speelt iets heel anders. Thai verontschuldigen zich wel degelijk, alleen op een manier die je makkelijk verkeerd begrijpt.
In Thailand draait veel om een onzichtbare regel: je bezorgt de ander geen ongemak, geen schaamte, geen moeite. Dat heet kreng jai. Het verklaart waarom een Thai ja zegt terwijl hij nee bedoelt, waarom je partner zwijgt in plaats van klaagt, en waarom buitenlanders zich er jaren over blijven verbazen.
