‘Waarom wij hier geen politie bellen voor de man die het verkeer regelt met een banaan’
In Nederland lees ik over een overbelaste politie die de handen vol heeft aan ‘mensen met onbegrepen gedrag’. In mijn Noord-Thaise dorp pakken we dat anders aan. Hier bellen we geen agent, maar bieden we de lokale zonderling een bord rijst of een sigaret aan. Een observatie over tolerantie, de dunne lijn tussen gekte en genialiteit, en de vraag wie nu eigenlijk de echte dorpsgek is.
‘Waarom ik dit jaar weer niet aan zelfverbetering doe: de kunst van het matige genieten’
Terwijl in Nederland de sportscholen vollopen en de ‘Dry January’-apps worden gedownload, blijft het in mijn Noord-Thaise dorp heerlijk stil. Hier doen we niet aan goede voornemens; we doen aan overleven en glimlachen. In dit verhaal leg ik uit waarom ik mijn levensstijl van ‘medicinale’ whisky en sporadische sigaren niet aanpas. Waarom zou je sleutelen aan een machine die, weliswaar piepend en krakend, nog prima functioneert?
Het bezoek van Sa
Drie meisjes uit de Isaan, onafscheidelijk sinds hun jeugd, tot de dood zich ongevraagd mengt in hun vriendschap. Wat volgt is geen klassiek spookverhaal, maar een indringende vertelling over loyaliteit, liefde, dwang en schuld. Over hoe herinneringen blijven hangen, soms zo tastbaar dat ze je ’s nachts uit je slaap halen.
De Man Met De Grote Oren
In Pattaya en Jomtien zijn die achteraf-barretjes eigenlijk veel gezelliger dan de meer commerciële en pushy drinkgelegenheden in Soi 6 en 7. Ze zijn in de regel kleiner en hebben een soort van vaste klandizie, meestal wat oudere expats die eigenlijk vooral voor de gezelligheid komen en mogelijk ook te weinig geld hebben voor meer. Met de meeste dames valt wel wat af te spreken, maar meestal gaan de gepensioneerden, na een paar drankjes en …
‘Goede Voornemens’
Wat begint als een onschuldige winterdag in Nederland, ontspoort al snel in een mix van Thaise baldadigheid, Hollandse vrieskou en relationele spelregels die nergens zijn vastgelegd. Over ijspegels onder T-shirts, voetbal zonder VAR en de vraag wie er nu eigenlijk het meeste plezier beleeft. Soms zit geluk in kleine, ijskoude momenten.
‘Ik leef al 543 jaar in de toekomst en toch ben ik steeds te laat’
Terwijl de wereld zich opmaakt voor 2026, loop ik in mijn Thaise dorp al rond in het jaar 2568, op de drempel van 2569. Een overpeinzing over de jaarwisseling in een land waar de tijdrekening net zo flexibel is als de verkeersregels. Hoe ik als amateur-tijdreiziger probeer te begrijpen wanneer de melk precies over de datum is en waarom ik me hier, ondanks die enorme voorsprong in jaren, toch vaak de langzaamste van het dorp voel.
‘Kerstmis in de tropen en de eenzame slinger van de 7-Eleven’
Kerstmis vieren bij 32 graden voelt als een administratieve fout van Moeder Natuur. Mijn Hollandse genen schreeuwen om gezelligheid, maar de tropische zon werkt niet mee. Op zoek naar een houvast vond ik het ultieme, ietwat treurige kerstsymbool op de koudste plek van het dorp: boven het schap met varkensnoedels in de lokale 7-Eleven.
Mijn favoriete Thaise schrijver is Khamsing Srinawk. Hier geef ik een korte inleiding op zijn leven en werk
Op dit mooie Thailandblog verschenen in de afgelopen jaren al 14 korte verhalen van Khamsing Srinawk, deels vertaald door Erik Kuijpers en deels door ondergetekende. De meeste van deze verhalen verschenen tussen 1958 en 1973, een tijd van grote veranderingen in de Thaise maatschappij, twee verhalen zijn geschreven in 1981 en 1996.
‘Overleven als voetganger in Thailand’
Vergeet uw ontspannen Hollandse ommetje. In Thailand is wandelen een extreme sport, een discipline die het midden houdt tussen een hindernisloop en stedelijke survival. De stoep is een domein vol losse tegels die rioolwater spuwen, laaghangende elektriciteitskabels en claxonnerende brommers die voorrang eisen. Een blik op het leven als voetganger, de absolute laagste levensvorm in de Thaise verkeersjungle.
‘Morgen is geen datum maar een gemoedstoestand in de tropen’
Als westerling ben je gewend dat ‘morgen’ een harde afspraak is, een tijdstip dat over precies 24 uur begint. In mijn Noord-Thaise dorp is ‘morgen’ echter een flexibel concept, een geruststellende horizon die zich steeds verplaatst. In dit verhaal leer ik hoe ik mijn horloge moet negeren en waarom de timmerman al drie weken onderweg is naar mijn voordeur, zonder ooit aan te komen.
‘Van donkere dagen en zwarte sneeuw’
De decemberkou slaat alweer in alle hevigheid toe. Je kruipt bibberend in een halfbevroren auto terwijl elders iemand zich nog eens behaaglijk omdraait onder een warme deken. En juist op zulke ochtenden dwalen je gedachten af naar zon, stranden en een verre vakantie die voorlopig niet binnen bereik lijkt. Toch houden die dagdromen je op de been, al botsen ze soms met de pittige realiteit van eerdere reizen.
‘De onbetwiste heerser van de weg heet Somchai en hij slaapt’
In het Thaise verkeer gelden vele ongeschreven regels, maar de belangrijkste is het absolute voorrangsrecht van de slapende straathond. In dit artikel leer ik op hardhandige wijze dat haast, claxons en westerse logica het altijd verliezen van een viervoeter die besluit dat het midden van de weg de perfecte plek is voor een dutje. Een les in nederigheid op twee wielen en het ontwijken van levende verkeersdrempels.
In dit artikel duikt FKN in het zoete mysterie van de rode Fanta bij Thaise geestenhuisjes. Waarom lijken de lokale beschermgeesten een exclusieve voorkeur te hebben voor chemische aardbeienlimonade? Hij probeert de diepere lagen van dit moderne animisme te doorgronden en waagt zichzelf aan een onhandige poging tot offeren.
‘De liefde, de logica en de loterij’
In mijn dorp zie je het soms: jonge Thaise vrouwen hand in hand met oudere westerse mannen. Wat voor sommigen op toeval of berekening lijkt, blijkt vaak een stille vorm van verbondenheid. Liefde in Thailand kent zijn eigen logica, die minder met romantiek en meer met vertrouwen en praktisch leven te maken heeft. Maar werkt het ook?
‘Cultuurverschillen’
Je denkt dat je Thailand snapt na Pattaya en een paar barspellen, tot het leven zelf je bij de lurven pakt. Van boetes bij immigratie en apotheken die antibiotica meegeven, tot bankbalies die je eerst weigeren en dan koffie inschenken. Liefde, frictie en humor laten sporen na. En ja, tafelmanieren ook.
‘Loy krathong en de kunst van verzuipen met stijl’
Eén nacht per jaar lijkt Thailand even te ademen in licht. Overal drijven bloemige bootjes met kaarsjes over het water, gevuld met vergeving, hoop en een vleugje bijgeloof. Loy Krathong is meer dan een feest; het is een ritueel van loslaten en verlangen. En soms ook van zinkende symboliek, kromme tandenstokers en de eeuwige vraag: blijft mijn bootje drijven?
‘De brommermonteur met de ziel van een dichter’
Een kuchende brommer bracht me naar Preecha, de lokale monteur met eelt op zijn handen en poëzie in zijn hart. Terwijl hij sleutelde aan mijn Honda Click, repareerde hij ongemerkt ook iets in mij. Over rozen, verlies en waarom sommige mannen beter praten met een carburateur dan met een vrouw. Soms zit de grootste wijsheid onder een laag motorolie.
De legende van de fruitdame van Hua Hin
Aan het strand van Hua Hin ontmoet Reinout elke dag dezelfde fruitdame. Ze lijkt gewoon, tot een verloren sandaaltje, een droom en een ontmoeting bij de apenrots haar ware verhaal onthullen. Wat begint als een alledaags moment in de zon verandert in een beklemmende legende over verlies, liefde en rust vinden aan de rand van de zee.
‘Waarom niemand hier ooit afscheid neemt’
In Thailand kun je zomaar alleen achterblijven aan tafel, zonder afscheid, zonder woord. In het begin voelt dat vreemd en misschien zelfs onbeleefd. Maar achter dat stille verdwijnen schuilt een diepere logica. Farang Kee Nok ontdekt waarom Thaise mensen liever zwijgend vertrekken en waarom dat eigenlijk veel eleganter is dan onze Hollandse doei-doei-rituelen.
‘Over (Thaise) smaak valt niet te twisten’
Wanneer humor, muziek en keuken elkaar kruisen tussen Oost en West, ligt de cultuurbotsing op de loer. In deze luchtige, maar genadeloos eerlijke observatie beschrijft Lieven de dagelijkse strijd met de Thaise smaak, van TikTok-humor tot rottende visschotels. Een verhaal over liefde, lawaai en de kunst om je oren, neus en huwelijk te behouden.
‘De dag dat ik probeerde Thais te denken: Een verslag van een mislukte poging tot culturele osmose’
Wat gebeurt er als een nuchtere Farang besluit om zich een dag volledig over te geven aan het Thaise denken? Zonder vragen, zonder haast, met een glimlach en veel “mai pen rai”. Het werd een dag vol misverstanden, chilipepers, knikjes en een lekkende kruik heilig water. En een wijze les: Thaise rust kun je niet afdwingen, hooguit bewonderen.
‘Een goed verstaander…’
Een onschuldige vertaalfout aan het ontbijt verandert in een rampzalige taalles over huwelijk, cultuur en overlevingsinstinct. In deze scherpe en geestige beschouwing blikt Lieven terug op zijn eeuwige worsteling met de Thaise taal. Van mislukte complimenten tot pijnlijke misverstanden, van ‘wentelteefjes’ tot ‘flipping-bitch’ – het is lachen op eigen risico in het tropisch paradijs.