‘De tirannie van het gezichtsverlies’
Je woont in Noord-Thailand en denkt de lokale mores te doorgronden. Je eet pittig en begroet iedereen correct. Toch ligt er een meedogenloze culturele valstrik op de loer bij de dorpskapper. Gezichtsverlies is hier namelijk de ultieme doodzonde, een onzichtbare tiran die elke vorm van westerse directheid direct afstraft.
Thuis grijp je in als een kapper te fanatiek met de tondeuse zwaait. Hier werkt dat fundamenteel anders. De drang om de harmonie te bewaren overstijgt moeiteloos de ijdelheid van de pensionado. Zwijgend kijk je toe hoe je spiegelbeeld onherstelbaar wordt vernield, puur om de sfeer gezellig te houden.
Je neemt vol goede moed plaats in de krakende kappersstoel en probeert met handen en voeten uit te leggen dat er echt slechts een klein stukje af mag. De Thaise kapper knikt uiterst vriendelijk, glimlacht breed en pakt onmiddellijk het grofste scheerapparaat uit de la. Je voelt de koude stalen tanden genadeloos door je resterende plukjes haar razen, maar je tong zit muurvast geplakt aan je gehemelte. Iets zeggen betekent immers dat je de vakbekwaamheid van deze man publiekelijk in twijfel trekt.
In Azië corrigeer je een professional simpelweg niet. Dat leidt onvermijdelijk tot ongemak, een dodelijke stilte en het gevreesde verlies van het gezicht. Niet alleen voor de beste man met de schaar, maar vooral voor jou als lomp overkomende buitenlander. Dus sluit je de ogen, adem je diep in en prent je jezelf koortsachtig in dat haar uiteindelijk wel weer teruggroeit. De ijzige spanning in je onderbuik negeer je volkomen.
Na een gevoelsmatige eeuwigheid draait de kapper de stoel triomfantelijk richting de spiegel. Wat je op dat moment ziet, grenst werkelijk aan visuele mishandeling. Je lijkt op een geplukte kip die per ongeluk een stroomkabel heeft doorgebeten. De gecreëerde asymmetrie is ronduit indrukwekkend te noemen. Toch dwing je pijlsnel een brede glimlach op je bezwete gezicht. Je knikt bewonderend naar de kapper en prevelt in je beste Thais dat het een absoluut meesterwerk is.
Het ware dieptepunt volgt echter pas bij het afrekenen. Om de kosmische balans van schaamte en harmonie volledig te herstellen, geef je de man een royale fooi. Je betaalt feitelijk ongemakkelijk zwijggeld voor je eigen westerse lafheid. Buiten wacht de bevrijdende warme lucht, maar ook het onvermijdelijke, spottende gelach van je vrouw. Die avond vis je met een diepe zucht je oude, vale honkbalpet uit de kast. Het ding is rafelig en veel te warm, maar de komende drie weken is het je trouwste metgezel.
Uiteindelijk is die zweterige pet de absolute prijs die je betaalt voor culturele integratie. Je levert zonder te knipperen een aanzienlijk deel van je waardigheid in om de oosterse vrede te bewaren, en juist die zwijgende overgave maakt je langzaam maar zeker een ware local…
Over deze blogger
-
Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.
De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.
Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!
Ach op zekere leeftijd en in een tropisch klimaat is het voor mij heel simpel. Number 2 over gans mijn kop. Gaat altijd goed en handig want je hebt nooit meer een haarkam nodig en na het zwemmen niks af te drogen. Eenmaal op leeftijd heeft dat allemaal nog weinig belang. Al draagt de aap een gouden ring hij is en blijft een lelijk ding.
Hahahaha leuk verhaal. Dit is mij jaren geleden overkomen bij onze “dorpskapper”. Nadat hij klaar was leek het wel of hij een bloempot op mijn hoofd gezet had. Ik heb me bedankt en ben er nooit meer naar toe gegaan.
Mijn liefste kapper is nu een tomboy in Market Village Hua Hin. Ze is binnen vijf minuten klaar met mijn kapsel en toen ik de laatste keer kwam glimlachte ze breed omdat ze me herkende. En ze knipt de haren prima.
Beste lezer,
Sorry dat mijn antwoord hierop nogal bij velen voor de borst zal stoten, inclusief de redactie.
Maar wordt het niet stilaan tijd dat het riedeltje ” gezichtsverlies ” eens overboord word gegooid ?
Neem nu het voorbeeld van die kapper.
Je kan 2 richtingen uit. Je aanvaard het óf je legt je niet neer bij de situatie.
In mijn geval heb ik me niet neergelegd in een situatie, buiten mijn schuld om.
Even verduidelijking van gebeuren; vrouwtje gaat met haar brommer PCX voor periodiek onderhoud naar werkshop op 35 km van huis.
Bij terugkeer naar huis krijg ik een telefoontje. Vrouwtje in paniek want de brommer doet het niet meer.
Met de brommer van de dochter naar de plaats des onheils.
Nà een korte evaluatie en uitleg van de vrouw wàt ze aan de motor gedaan hadden……
Wat bleek, na verversing van de motorolie……?
Juist, de olie vergeten. Dus motor vastgelopen en oververhit op de terugweg naar huis.
Bleek dat de jonge monteur méér oog had voor het sexy lijfje en benen van mijn vrouw dan voor het werk aan de motor, met alle gevolgen vandien.
Toen we, door middel van een behulpzame buur met een pick-up, terug in de shop waren, ontkenden deze de fout en vroeg met de glimlach op het gezicht hoé wij konden weten wàt de oorzaak van deze panne was en hij dus onze vaststelling in twijfel trok.
Mijn vrouw legde hem op hààr manier uit dat ik, in Belgie, het diploma mét onderscheiding van ” technicus in de automechanica ” behaald had aan de hoge school en dus wél degelijk wist wàt de oorzaak van het euvel was.
Dat riedeltje van gezichtsverlies pakte hier geen verf !
Die monteur kreeg daar ferm op zijne donder van mijn vrouw en hoé ze het verder geflikt hadden weten we niet maar één week later mochten we de PCX ophalen voorzien van een nieuwe motor én alle bijhorende kosten waren gratis…… GRATIS.
Dus in het geval van die klungel-kapper zou die me op z’n minst een mooi petje én de kosten van de ” haarverwoesting ” terug betaald hebben.
Zéker weten.
Tot zover…..
Groetjes,
Dre
Ook hier eventjes mijn verhaal.
Ik had mijn vaste kapster. Je hoefde er bijna nooit te wachten, knipbeurt 80 THB en na amper een kwartiertje stond ik terug buiten.
Vorige week was het tijd om me nog eens te laten knippen. Helaas, mijn vaste kapster was er niet meer. Met de noorderzon verdwenen. Nu was er een jonge kerel werkzaam, knippen duurde 45 min., tergend langzaam en de prijs … 150 THB …
Mijn echtgenote heeft vernomen dat de voormalige kapster gigantisch veel schulden had die ze niet meer kon betalen. Ze is gevlucht naar andere oorden, een typisch Thaise oplossing. Maar goed, het ergste is dat ik haar kwijt ben. Ben eigenlijk een beetje verdrietig 😉