Als oudere Nederlander in de hitte in het noorden van Thailand doe je al snel een meedogenloze ontdekking. Jouw Europese lichaam is totaal ongeschikt voor deze stoomcabine. Terwijl mijn vrouw Sue volkomen droog door de warme buitenlucht dartelt, functioneert mijn bejaarde gestel louter als een treurig en chronisch lekkend vergiet.
Elke ochtend begint met de ronduit valse belofte van een verfrissende douche, waarna de klamme vochtigheid je direct weer hard bij de keel grijpt. Westerse deodorant faalt werkelijk hopeloos in deze dagelijkse strijd. Je smeekt de hemel wanhopig om verlossing van het permanente zweet, en die redding blijkt een blikje.
Het was op het absolute dieptepunt van mijn klamme wanhoop dat de ware Aziatische overlevingsdrang zich aandiende. Terwijl ik naakt onder een op volle toeren draaiende plafondventilator lag na te hijgen, overhandigde Sue me een tinnen bus met een afbeelding van een slang. Waar wij in Nederland talkpoeder louter associëren met de schrale billen van een pasgeborene, is mentholpoeder hier een goddelijk elixer voor de hopeloos oververhitte westerling. Ik strooide het wantrouwig in mijn hals en wachtte af.
Binnen luttele seconden voltrok zich een chemisch wonder. Een ijzige, bijna agressieve tinteling werkte zich door mijn poriën naar binnen. Het voelde letterlijk alsof ik halsoverkop in een diepvrieskist vol gemalen pepermunt was gevallen. Het zweet verdampte, de klamme ellende trok weg en voor het eerst sinds mijn aankomst voelde ik de genade van de kou. Mentholpoeder bleek onmiddellijk mijn absolute eerste levensbehoefte, een magisch schild tussen mijn Hollandse bloedsomloop en de meedogenloze zon.
Echter, een man van mijn leeftijd mist elke vorm van subtiliteit. Zodra we merken dat iets effectief is, slaat de grenzeloze gulzigheid toe. Waar de Thai dit goedje uiterst bescheiden en met mate aanbrengt, begon ik mijzelf dagelijks steeds fanatieker te bepoederen. Voor de ochtendkoffie, ter voorbereiding op de lunch, en absoluut nog een flinke wolk vlak voor het slapengaan. Ik wreef en klopte het stof op mijn schouders, borst en buik tot de volledige badkamer permanent stonk, alsof er ergens een snoepfabriek in brand stond.
Tot ik op een vroege ochtend, na een wel erg enthousiaste sessie, resoluut de waas van de spiegel veegde. Wie mij daar aanstaarde, was niet de robuuste, kranige wereldreiziger die in een ver land zijn oude dag genoot. Daar stond een theatraal, onbedoeld spook. Mijn toch al grijzende hoofd was bedekt met een fijne mist, mijn gezicht was krijtwit en in mijn diepste rimpels had het poeder zich gemengd tot dikke, witte modder. Ik had mijzelf in mijn pure wanhoop minutieus gepaneerd als een vis die wachtte op de frituurpan.
Toen Sue even later de deur opendeed, aanschouwde ze dit deegachtige, pepermunt-ademende wezen met een mengeling van medelijden en spot. Ze schudde zachtjes glimlachend haar hoofd, maar eerlijk gezegd: ik was met afstand de meest frisse dwaas van het hele dorp…
Over deze blogger
-
Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.
De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.
Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur22 augustus 2026‘De rijstkoker die meer gezag heeft dan ik’
Cultuur11 augustus 2026‘De kat die bij ons kwam wonen zonder zich voor te stellen’
Cultuur30 juli 2026‘Hoe mijn wachtwoordbeveiliging verloor van een nieuwsgierig neefje’
Cultuur23 juli 2026‘Hoe mijn bloeddrukmeter in een ochtend de volksgezondheid van onze straat overnam’
Hahaha… wat een nerd. Mijn vrouw bood mij dat poeder ook al een paar keer aan, maar aan mijn lijf geen rotzooi. Ik ga gewoon in mijn overdekte plonspool zitten dat lekker koel water heeft. Een kwartier daarin en ik kan weer een uur of twee goed tegen de hitte. Geen poeder aan mijn lijf.
hoy sjaak
helemaal mee eens,weg met die rommel
lekker plonssen
en op zijn tijd een koud biertje
doet wonderen
gr kees
Ik ben er toevallig net aan begonnen, want het helpt prima bij muggen beten tegen de jeuk..de eerste reactie van haar was ” ben je in een zak meel gevallen “
Gebruik het al jaren als ik in Thailand ben , heerlijk.
En soms in nl als het heet is.
Er kan asbest inzitten. Dit is jaren geleden uitgebreid in het nederlandse nieuws geweest. maar in thailand zijn ze nog niet zo ver ontwikkelt. Betwijfel of dat ook ooit gebeuren zal.
Gebruik het al jaren, zowel bij de verpletterende hitte in Thailand, als gewoon hier in Nederland. Zomer en winter.
Geeft een fris gevoel, en gaat tegen dat je kleren aan je lijf gaan plakken.
Dat laatste alleen is al goud waard.
We beschikken nu eenmaal niet allemaal over een tuin met zwembad.
Of ingebouwde sprinklersystemen.
Zoals mijn schattige wederhelft, die zelfs midden in de Thaise maand April nog aanvoelt als een wandelend koelkastje.
wat een geweldigge tip!!!
Bij mij veroorzaakt die stoffige troep enkel extra nies en hoestbuien bovenop die reeds veroorzaakt door de luchtvervuiling. Bovendien raakt het filter van de hier onvermijdelijke luchtreiniger er door verstopt.