De laatste jaren ben ik zo’n drie tot vier kilo aangekomen, wat op zich niet alarmerend is. Echter, het gewicht lijkt zich volledig op mijn buik te concentreren. Zelfs mijn buurvrouwen hebben het al opgemerkt en adviseren mijn vrouw met een knipoog dat ik een ‘gezond buikje’ krijg – een vriendelijke manier om te zeggen dat ‘die beer vet wordt’. Hoewel ik me er niet enorm druk om maak, want ach, het zijn maar buurvrouwen, …
Oude mannen die de ‘weg’ een beetje kwijtraken
Ze waren ooit de koningen van hun eigen tropisch rijk, vrij om te doen wat ze wilden. Maar ouderdom, vervreemding en vergeten afspraken met de werkelijkheid halen hen langzaam in. In Thailand leven veel oudere mannen die de regie kwijtraken, soms ongemerkt, soms zichtbaar voor iedereen behalve henzelf. Een indringend inkijkje in een stille aftakeling vol bravoure, bier en eenzaamheid.
In Thailand is techniek geen kwestie van perfectie, maar van vindingrijkheid. Van wirwar-kabels tot plakbandverbindingen: de infrastructuur lijkt soms geïmproviseerd, maar functioneert verrassend vaak. Een wandeling door Bangkok of een ritje in Nakhon Ratchasima laat je zien hoe concurrentie, pragmatisme en creativiteit een visueel spektakel opleveren dat zowel verwondert als frustreert. Welkom in het land van ‘als het werkt, dan werkt het’.
Ouderwetse portemonnee en het Thaise betaallandschap
Contant geld, bankpas, bonnetjes en pincodes op een briefje: voor veel Thai is dat nog altijd dagelijkse praktijk. Terwijl het betaallandschap in Thailand razendsnel digitaliseert, houdt een oudere expat vast aan zijn vertrouwde routines. Een bezoek aan de ATM laat zien dat hij niet de enige is. En dat digitale gemak niet altijd vanzelfsprekend is.
De Wijsheid van Ajarn Somchai
In een vergeten dorp in Loei leeft Ajarn Somchai, een leraar wiens wijsheid verder reikt dan lesboeken. Wanneer een jonge man uit Bangkok hem opzoekt met arrogantie en onbegrip, laat de oude Ajarn hem zien dat echte groei niet ligt in snelheid of moderniteit, maar in stilte, verbondenheid en het koesteren van wortels die ons maken tot wie we zijn.
Het Thaise familie altaar
In een eenvoudig huis in Nakhon Ratchasima, verlicht door het zachte avondlicht, ontvouwt zich een ritueel dat generaties verbindt. Een grootmoeder bidt voor haar kleinkind, dat op het punt staat naar Bangkok te vertrekken. Terwijl de wierook kringelt en het altaar bloeit, voel je hoe traditie, familie en afscheid samensmelten tot een ontroerend moment van overgave en hoop.
Het Geheim van de Fluisterende Vijver
Diep in het noordoosten van Thailand, tussen rijstvelden en mangobomen, ontdekt een nieuwsgierige jongen een verborgen vijver waar het water fluistert. Wat begint als een onschuldig avontuur, verandert in een ontmoeting met iets ouds, mysterieus en heilig. Een verhaal over lef, verwondering en de stille kracht van natuur en traditie.
Het leven op de drijvende markt
Een drijvende markt in Thailand is een prachtige plek vol leven, geuren en kleuren! Hier is een kort, bijna fictief verhaal dat je meeneemt naar de levendigheid van zo’n mar
Fabeltjeskrant of toch niet? – deel 30
Enige stagnatie toch met het paspoort voor Piet. Na de Thaise dame achter de balie overduidelijk het schema van terugsturen van het nieuwe paspoort naar Piet zijn huisadres toegelicht te hebben, met het op dat moment ongeldig maken van het oude paspoort zou alles goed moeten gaan.
Fabeltjeskrant of toch niet? – deel 29
Het was voor Piet weer een verademing paar dagen tussen multiculti Bangkok met denkwijze veelal in deze eeuw. Piet begreep het ook wel dat de verschillen in leefwijze ook bij de Thailander nogal eens botsen, Thailand dat vele malen groter is als Nederland en die hebben daar al regelmatig problemen mee. Het was gezellig de restaurants met van alles en nog wat van vele landen en de Thaise straat gezelligheid met de kraampjes dan, …
Het immigratiebureau
Wat ooit begon met een groene deur in Den Haag en een ambtenaar met zonnebril, groeide uit tot een goed georganiseerd immigratiekantoor om de hoek. In deze persoonlijke terugblik lees je hoe de Thaise immigratie zich in twintig jaar ontwikkelde van bureaucratische chaos tot een klantvriendelijke dienst al blijft het soms een toneelstuk met bijrollen die je je nog lang zult herinneren.
De enge man
In een Thais villadorpje waar buitenlanders hun plek zoeken onder de zon, duikt ineens een man op die je liever niet als buur hebt. Grofgebekt, intimiderend en met een fake pistool op zak. Maar dan gaat het mis. Heel mis. En ineens is hij weg. Verdwenen. Wat volgt is een verhaal over angst, opluchting en de stille zoektocht naar een nieuw dorpsmonster.
De overzeese pensionado
Ze hebben hun stropdas verruild voor slippers, maar hun oude routines zijn springlevend. De overzeese pensionado leeft onder de Thaise zon volgens een strak ritueel van koffie, wandelingen en informele vergaderingen met soortgenoten. Geen werkdruk meer, maar wel dagelijks overleg. En altijd: de zoektocht naar een bubbel waar men verstaan wordt. Want ook in de tropen blijf je wie je was.
In de beginjaren van een nieuw Moo Baan aan de rand van Korat stond één plek symbool voor het alledaagse leven in Thailand: een samengeraapt gebouwtje met een elektronicaman, een kokende tante en een spraakwaterval met scheermes. Een portret van een verdwijnend stukje dorpsleven, waar improvisatie de norm was en een scheerbeurt meer zei dan duizend woorden.
Fabeltjeskrant of toch niet? – deel 28
Er borrelt het een en ander onder Piet zijn ‘dakpan’ aangaande de schuur van opa.
Nou ja schuur, het is eigenlijk een dak op vele palen waarvan een korte kant en een lange kant een beetje provisoiresis dicht getimmerd.
Fabeltjeskrant of toch niet? – deel 27
Piet verbaast zich eigenlijk bij veel Thailanders over het zwart-wit denken over beleidsmatige denkwijze van de hoge heren van het dorp.
Oftewel veel van de beleidsmakers wat men ook wel eens de politiek wenst te noemen doen niet wat hun willen.
‘De oude man’
Ben, een oude zeeman met Noormannenbloed, woont zijn laatste jaren in Thailand. Zijn leven vol reizen, liefde en verlies heeft hem gevormd tot wie hij is. Nu nadert hij de tachtig en kijkt hij met nuchtere wijsheid terug op een bewogen bestaan.
Fabeltjeskrant of toch niet? – deel 26
Deel zesentwintig Het valt Piet op dat het op zijn nieuwe locatie vergeven is van het gedierte. Was het in zijn vorige huisje in de Moo Baan als bewoner aan de rand van die kleine gemeenschap al wat drukker in de tuin, maar hier struikel je bijna over het gedierte. Echt gevaarlijke slangen had Piet nog niet gezien op de oude stek op wat groen spul na die graag in bomen leefde en …
Fabeltjeskrant of toch niet? – deel 25
De verbouwing loopt gestaagd verder, de ingehuurde krachten en familieleden spenderen op hun weinig vrije tijd wat uurtjes aan het metselwerk tot een metertje hoog.Piet had wel de eerste twintig centimeter hoog met gestort beton met de buitenmuren verlangt.Met wat ‘spul’ erdoor zodat het min of meer waterbestendig is.Niet om overstromingen tegen te houden, want dat doe je niet met twintig centimeter, de regio van Piet en Noy hun optrekje was trouwens op hoge grond.Nee, …
Fabeltjeskrant of toch niet? – deel 24
Een van de dorpsgenoten heeft het tijdelijke leven voor het eeuwige leven verruilt volgens Piet, hoewel veel dorpelingen dat soms anders zien.
Fabeltjeskrant of toch niet? – deel 23
Of Piet wel dacht of die ze allemaal op een rijtje had om Noy voor te stellen om de inboedel te bekostigen. De vroegtijdige overdracht van grond door de familie om zijn geluk te vergroten en vooral zijn financieel welzijn met een investering in een leuk huisje was mooi.
Een groene grasmat lijkt misschien ideaal, maar in Thailand blijkt het vaak een hoofdpijndossier. Hitte, regen en hardnekkig onkruid maken echt gras tot een onhoudbare last. Wat begon als een tuin met recreatiegras eindigde in een slimme, onderhoudsarme keuze waar ik tot op de dag van vandaag geen spijt van heb.