In de schemering van de Isaan zitten Khun Somchai en zijn buurman Suriya samen bij hun hut, starend naar de verdwijnende zon. Hun gesprekken, vol melancholie en ingehouden humor, gaan over mislukte oogsten, verloren hoop en een jeugd die haast heeft. Terwijl het leven doorgaat en het platteland stilvalt, beseffen ze dat de oude tijden langzaam vervagen.





