Het leed, dat liefde op afstand heet
“Ik wil een farang vriend”, haar besluit stond vast. Een toekomst die alleen maar in het teken stond van zeven dagen per week 10 uur werken tegen een hongerloontje maakte haar wanhopig. Ze had een ‘kamer’ in een sloppenwijk van Bangkok. Iedere avond plofte ze na haar werk doodmoe op haar matje op de grond. Ze huilde veel, een hopeloos en armoedig bestaan zonder enig vooruitzicht op betere tijden. Werken en slapen, dag in dag …





