In Nederland leefde ik op de klok, met to-dolijstjes en plannen voor alles. Maar sinds ik in Noord-Thailand woon, heb ik ontdekt dat het leven veel soepeler stroomt zonder vaste route. Dankzij het ‘sabai sabai’-principe leer ik loslaten, wachten zonder stress en genieten van wat zich aandient. Dit is het verhaal van een farang zonder planning, maar met rust.
‘De schoonheidssalon van tante Oy’
Een dorstige farang stapt een Thaise kapsalon binnen, op zoek naar water en komt eruit met een kapsel van Amerikaanse militair uit 1968, eucalyptus in z’n oog en wenkbrauwen die hij niet langer herkent. Tante Oy knipt niet, ze creëert. Of sloopt. Voor 3,25 euro krijg je een knipbeurt, een gezichtsmassage en een identiteitscrisis. Een ode aan de chaos, charme en pure overgave van het Thaise dorpsleven.
Oom Kiet spreekt vloeiend Engels. Althans, drie zinnen, altijd in dezelfde volgorde, zonder aarzeling, zonder variatie. Toch slaagt hij erin om met zijn minimalistische woordenschat iets groots over het leven te zeggen. Een licht absurdistisch en tegelijk ontroerend portret van een Thaise dorpsgenoot die zonder het te weten de taal van het contact perfect beheerst.
Een kapotte wc-pot, een peuter in de pot, en een loodgieter die eigenlijk bamboefluit speelt. Soms heb je geen retraite in Chiang Mai nodig, maar gewoon een plas op de badkamervloer om je innerlijke boeddha te vinden. Dit is het verslag van een farang die leerde loslaten, in de breedste zin van het woord.
‘De kunst van het nietsdoen in een hangmat’
In Thailand is nietsdoen een vorm van levenskunst, waar men met jaloersmakende vanzelfsprekendheid in slaagt. Voor de westerling echter is het een oefening in loslaten, van haast, van nut, van zichzelf. Wat volgt is een verslag van een farang in een hangmat, op zoek naar het edele niets. Een poging tot stilstand in een wereld die maar doorgaat.
‘De dag dat ik besloot te blijven’
Soms neem je een besluit zonder het te weten. Geen fanfare, geen afscheid, slechts een kop lauwe koffie en een hond die nergens heen lijkt te gaan. In een klein Thais dorp besluit de schrijver niet langer onderweg te zijn. Geen plan, geen drama, alleen de stille helderheid van een ochtend waarop alles klopt zonder reden.
‘Eenvoud is moeilijk en wel hierom’
Wat gebeurt er als je afscheid neemt van overbodige spullen in een Thais dorp? Farang Kee Nok zoekt eenvoud, maar ontdekt dat minimalisme minder met bezit te maken heeft dan met herinnering. Een verhaal over een kruimeldief, een rendierkaart en de diepe wijsheid van een sleutelbos in de koelkast.
Er zijn feesten die men met overtuiging moet ondergaan, en er zijn feesten waarbij de afstand het zicht scherpt. Songkran behoort voor mij inmiddels tot die laatste categorie. Waar ik ooit natte overgave predikte, pleit ik nu voor een droog bestaan aan de zijlijn. Deze bespiegeling, geschreven vanaf een veranda met uitzicht op een watergevecht, is mijn eerbetoon aan het feest waar ik niet meer aan meedoe.
‘Liefde in Thailand, een droom of een nachtmerrie’
In een dorp in Noord-Thailand overpeinst Farang Kee Nok het aangrijpende verhaal van Kees, een man die liefde zocht en bedrog vond. Maar niet elke relatie tussen een oudere farang en een jongere Thaise vrouw is gedoemd te mislukken. In deze miniatuur reflectie klinken mededogen, nuance en de zachte ironie van een man die weet hoe het óók kan gaan.
Terwijl in Nederland het voorjaar gevierd wordt zodra het kwik twintig graden aantikt, zuchten wij in Thailand onder de eeuwige warmte. Waarom genieten Nederlanders en Belgen zo intens van die eerste zonnestralen, terwijl het hier nauwelijks indruk maakt? Vanuit mijn huisje in Noord-Thailand verlang ik soms juist naar die wisseling van seizoenen die ik achterliet.
‘De schaamte van het menselijk pretpark’
Elke dag trekt een stroom toeristen omhoog naar de dorpen van de bergvolkeren in Noord-Thailand. Vanuit mijn veranda zie ik hen komen en gaan, fotocamera’s in de aanslag. Toeristen geloven dat ze een authentieke ervaring krijgen, maar realiseren zich niet dat ze vooral bijdragen aan een commercieel circus waarin lokale bewoners als decor dienen. En ik schaam me ervoor.
‘April en het grote nat’
April luidt in Thailand niet alleen het nieuwe jaar in, maar ook een nationale wateroorlog. Songkran heet het feest, waarbij liters water vloeien alsof de droogte een fabel is. Ik stond ooit midden in het geweld, met een roze pistooltje. Sindsdien bekijk ik het spektakel vanachter glas, droog van lijf én geweten.
‘Over kleine mensen en grote krachten’
Wanneer de grond begint te beven, verdwijnen onze zekerheden als sneeuw voor de zon. In Bangkok stort een gebouw in, in Myanmar wordt het leed nóg groter. Deze beschouwing, Farang Kee Nok, laat zien hoe kwetsbaar wij zijn en hoe hard het telkens weer de mensen treft die toch al zo weinig hebben.
Er zijn vragen die men liever ontwijkt, niet omdat ze onbelangrijk zijn, maar juist omdat het antwoord iets onthult wat men liever niet weet. Een daarvan luidt: waar lijdt men het prettigst aan armoede? In het koude, verzorgde Nederland/België of het warme, onzekere Thailand? Een vergelijking die niet slechts over geld gaat, maar over troost, trots en het weerbericht.
‘Help, ik ben kerngezond en dat maakt me ziek’
Sinds ik in Noord-Thailand woon, leidt elk pijntje direct tot acute doodsangst. Ben ik hypochonder geworden, omdat ik te gelukkig ben met mijn leven en mijn lieve vrouw Sue? Als zelfbenoemd slachtoffer van mijn eigen verbeelding blijkt kerngezond zijn plotseling levensgevaarlijk. Met humor en zelfspot onderzoek ik hoe ingebeelde ziektes soms meer zorgen baren dan echte aandoeningen.
‘Hoe ik in Thailand de tijd verloor en Sue vond’
Ze zeggen dat de tijd genadeloos is, maar in het noorden van Thailand lijkt hij zich soms te verslapen. Hier, tussen het groen en de stilte, leef ik met Sue, jong van jaren, wijs van hart. Wat men vreemd vindt, vinden wij vanzelfsprekend. Want waar de liefde woont, daar telt de kalender niet meer mee.
‘Het zonnetje op mijn bolletje’
Er zijn van die geneugten in het leven waarvoor men zich haast moet verontschuldigen. Zo ook mijn dagelijks uurtje in de zon, zonder smeersels of schuilplaatsen. Terwijl de wereld zich angstig insmeert en verschuilt, laat ik mij welgemoed bestralen. Want wie de zon als vijand beschouwt, ziet voorbij aan haar weldadige aard en vergeet dat het leven zelf ook risico’s kent.
‘Een ontmoeting in Chiang Mai die langer blijft hangen’
Terwijl de avond zich over Chiang Mai uitstrekt, raak ik in gesprek met Karl, een jonge backpacker uit Nederland. Zijn reisverhalen over jungletochten, onbekende dorpen en het leven in de stad onthullen waarom Noord-Thailand zoveel reizigers trekt. In zijn woorden herken ik iets bekends – een verlangen naar vrijheid dat ik zelf pas doorhad toen ik hier al was.
Ziek zijn is geen pretje, vooral niet als je een man bent. Want dan ben je officieel een aansteller. Gelukkig heb ik Sue, mijn Thaise vrouw, die mij met ongekende toewijding verzorgt. Waar een Nederlandse echtgenote na twee dagen roept “Joh, stel je niet aan”, zet Sue een behandelplan op. En ik? Ik drink braaf haar mysterieuze toverdrankjes.
‘Mai Pen Rai en de kunst van het loslaten’
Mijn vrouw Sue heeft een geheim. Waar ik me druk maak over vertragingen en misverstanden, haalt zij ontspannen haar schouders op en zegt: mai pen rai. Geen probleem. Laat maar. Het is een mentaliteit die me mateloos fascineert én frustreert. Want is het leven niet bedoeld om te sturen en te regelen? Of hebben de Thai iets begrepen wat wij niet begrijpen?
‘Je ergeren aan ergernissen’
Met argwanende blik leest meneer De Vries over het Thaise concept Take care for papa and mama, kinderen die uit dankbaarheid voor hun ouders zorgen. Onzin, bromt hij. Pure uitbuiting. Hij heeft genoeg gezien om te weten dat ‘familiewaarden’ hier vooral betekenen dat de farang betaalt. Terwijl anderen zich laten misleiden, blijft hij scherp. Denkt hij.
Het concept van ‘Take care for papa and mama’
Terwijl ik hier in Noord-Thailand vanaf mijn veranda naar het wuivende groen kijk, besef ik steeds meer hoe verschillend dankbaarheid wordt beleefd. In Nederland was het meestal niet meer dan een vriendelijk gebaar. Maar hier is dankbaarheid tastbaar, zichtbaar én voelbaar: een manier van leven waarin familiebanden, financiële steun en karma samenkomen tot iets dat dieper gaat dan woorden.