Volgens de Nederlander Edwin Wiek, onvermoeibaar strijder tegen de illegale handel in dieren in Thailand, schieten stropers bijna wekelijks olifanten af om hun jong op de zwarte markt te verhandelen. Om deze vervolgens aan olifantenkampen te verkopen.

In een artikel in het Engelstalige dagblad The Nation zet Wiek, tevens oprichter van het Wildlife Rescue Center onder de rook van Petchaburi, uiteen dat in feite de toeristen verantwoordelijk zijn voor de dood van olifanten in de nationale parken, zoals Kaeng Krachan en Kui Buri. Daar zijn de laatste weken minstens zes karkassen gevonden van neergeschoten dieren.

Olifantenkampen in Thailand hebben een groot gebrek aan jonge dieren, die ze kunnen trainen om toeristen op hun rug te vervoeren. In gevangenschap worden te weinig olifanten geboren om aan de vraag te voldoen. Een olifant tussen twee en vier jaar brengt doorgaans 900.000 THB op. Stropers schieten in een nationaal park de begeleidende en beschermende oudere beesten dood en brengen het kalf naar een plek waar een tussenpersoon 300.000 THB (ruim 7000 euro) voor het jonge dier neertelt. Dat wordt vervolgens met behulp van martelingen gedresseerd. Het kalf wordt gekoppeld aan een ouder moederdier, dat officieel doorgaat voor de biologische moeder van het gestroopte kalf.

Volgens Wiek gaat het jaarlijks om naar schatting 100 olifanten-kalveren. Daarvoor laten doorgaans ruim 300 oudere beesten in de nationale parken het leven. Let wel: Thailand telt nog maar 2500 wilde olifanten. De Nederlander stelt dat invloedrijke politici, zakenmensen en politieagenten achter de handel zitten, waardoor deze vrijwel ongehinderd kan plaatsvinden.

Wiek daagt de Thaise overheid uit om jonge olifanten in de bewuste kampen aan een dna-onderzoek te onderwerpen. Dan blijkt volgens hem dat meer dan de helft van de kalveren uit het wild komt. Wiek noemt in dat kader de olifantenkampen in Ayutthaya, Pattaya, Hua Hin, Samui, Chiang Mai en Phuket als voornaamste boosdoeners. Wiek acht het een schande dat het Thaise nationale icoon op deze illegale wijze ten gronde wordt gericht uit puur geldelijk gewin.

Politiemensen bij de markt van Rongklear (Aranyaprathet) waren op zoek naar drugs, toen ze stuitten op een vracht dode ratten. De vervoerder verklaarde dat hij elke dag 300 tot 400 kilo dode rat over de grens bij Poipet brengt en nog nooit was aangehouden.

De gevilde ratten zaten verpakt in zakken van vijf kilo en volgens de politiemannen was het vlees soms donkergroen van kleur en stonk het verschrikkelijk.

De smokkel is aantrekkelijk, want aan de Thaise kant van de grens tellen handelaren grif 50 baht neer per kilo Cambodjaanse rat. De prijzen lopen echter nog steeds op en liggen soms tussen 70 en 100 baht per kilo.

Aan gene zijde van de grens nemen de dorpelingen het niet zo nauw met de herkomst. Ze vangen ook huisratten en mengen die met de veldrat, die hoofdzakelijk leeft van rijst. Op die manier kunnen er ratten tussen zitten die besmet zijn met de ziekte van Weil.

Rat wordt voornamelijk gegeten in de Isan en in het noorden van Thailand, waar de bevolking, zeker in de winter, bij stalletjes langs de weg graag een ratje weg knaagt. Uiteraard ontstond na de aanhouding van de smokkelaar verschil van mening over welke Thaise overheidsinstelling zich over het probleem moet buigen. het is dus nog steeds niet duidelijk of de gesmokkelde rat besmet is of niet.
 

Wat de Isan ook voor mooie vergezichten en indrukwekkende monumenten mag hebben, er loert een gruwelijk gevaar: leverkanker! Van oudsher is de bevolking daar gewend (en verslaafd) aan het eten van rauwe zoetwatervis in de Koy Pla, de salade van vis. En dat is de boosdoener.

We kunnen ons terecht zorgen maken over de frequente en uitbundige aanwezigheid van landbouwgif in Thaise groenten en het voeren van antibiotica aan kippen, vissen en garnalen, in de Isan loert nóg een gevaar: leverkanker, een snel verlopende en dodelijke aandoening.

We onderscheiden twee soorten leverkanker, hepatocellular carcinoom (HCC) en cholangio carcinoom. HCC begint in de levercellen en is de meest algemeen voorkomende vorm van leverkanker, met uitzondering van de Isan….Daar krijgen mensen vaak de andere vorm, in de zogeheten galgangen. Op deze plaatsen verzamelen zich parasieten, aanwezig in rauwe of niet doorgekookte zoetwatervis. Mede verantwoordelijk voor het ontstaan zijn nitrosamines, die voorkomen in middelen om de houdbaarheid van voedsel te vergroten.

In het noordoosten van Thailand lopen 6 miljoen mensen rond die met de opisthorchiasis-parasiet zijn besmet. Terwijl in het Westen slechts één op de 100.000 mensen lijdt aan kanker van de galgangen, zijn dat er  in de Isan maar liefst 80 per 100.000 inwoners.

In Thailand staat leverkanker op de zevende plaats als doodsoorzaak, met twee sterfgevallen per uur. Jaarlijks komen er 23.000 nieuwe gevallen bij, waarvan 87 in een gevorderd stadium. Overigens speelt ook het ruime alcoholgebruik bij leverkanker een belangrijke rol, maar dan vooral bij HCC, de andere vorm zónder parasieten.

Enkele instellingen op het gebied van gezondheid proberen nu de bewustwording van de bevolking in de Isan te vergroten door voorlichting te geven op crèches en op lagere scholen. Oudere mensen zijn niet meer van hun (ongezonde) leefstijl af te brengen, maar de hoop bestaat dat kinderen eerder geneigd zijn om de waarschuwingen op te volgen.

U bent gewaarschuwd.  Naast landbouwgif op uw groenten en fruit, moet u naast antibiotica in kip of garnalen ook oppassen voor parasieten in uw zoetwatervis.

Bron: Bangkok Post

De een kan dat wat beter dan de ander, of kan beter raden dan de ander. Het is maar hoe je het bekijkt of waar je in gelooft. En als de ene voorspelling je niet bevalt, ga je naar een ‘fortune teller’ wiens predicties je beter aanstaan. Niets is fantastischer dan de werkelijkheid, zeker in Thailand.

In Thailand gaat zelfs de premier voor zijn of haar beleid te rade bij mensen die in de toekomst (denken te)  kunnen zien. Voor nuchtere westerlingen onbestaanbaar en lachwekkend, hoewel menigeen moet toegeven dat er meer is tussen hemel en aarde. Af en toe ontspoort de trein met waarzeggers, zoals onlangs bij de al jaren geleden overleden Pla Boo. Volgens zijn vader voorspelde de jongen dat de Bhumiboldam het op 31 december 2011 zou begeven, met honderden doden tot gevolg. Bijgelovig als veel Thai zijn, namen bezoekers het zekere voor het zekere en vierden nieuwjaar elders. De vader van Pla Boo heeft vervolgens een voorwaardelijke gevangenisstraf gekregen van vijf maanden, wegens het veroorzaken van paniek.

Dat mag niet gebeuren, vinden vooraanstaande Thaise waarzeggers. Er moet een wet komen die hun kunsten regelt, zo zegt Pinyo Pongchareon, de voorzitter van de Internationale Vereniging van Astrologen. Alleen voorspellers die gebruik maken van een betrouwbare vorm van sterrenkijken of lid zijn van een geregistreerde organisatie mogen voorspellingen doen. Dit om mislukking en misleiding te voorkomen. Mijnheer Pinyo heeft al eens eerder geprobeerd om de regering voor een wettelijke regeling te interesseren, maar die gaf toen niet thuis.  Hij wil nu samen met het ministerie van Cultuur, Opvoeding en Menselijke Ontwikkeling een wetsontwerp indienen, om fraudeurs in het voorspellen buiten spel te zetten. 80 procent van de wet komt voor rekening van de waarzeggers, de rest moet de overheid invullen. Ik voorspel dat dit wetsvoorstel het niet gaat halen. Hoewel, in Thailand weet je dat nooit.
 

Een compositietekening van de ontsnapte terrorist

Het is en blijft een vreemd verhaal dat terroristen een aanslag zouden willen plegen in Bangkok. Op zich is de gedachte aan een aanslag niet vreemd; het is een plek waar miljoenen mensen op een kluitje wonen. Maar de gang van zaken rond één opgepakte en één ontvluchte Hezbollah-aanhanger doet de wenkbrauwen fronsen.

De autoriteiten duikelen over elkaar heen met tegenstrijdige en verwarrende verklaringen, uiteraard met vice-premier Chalerm Yubamrung, belast met nationale veiligheid, als gebruikelijke hoofdpersoon. Eerst wordt de waarschuwing gegeven dat een daad van terrorisme ophanden is, gevolgd door de mededeling dat het allemaal niet zo ernstig is.

Als we mogen geloven wat in werkelijkheid is gebeurd, zien we het volgende. Twee Libanezen, met tevens een Zweeds paspoort, houden zich sinds eind vorig jaar op in een hotel bij Khao San Road. Op vrijdag 13 januari (!) doet de politie een inval in hun kamer, waarbij beide mannen weten te ontsnappen. Één van hen wordt op de luchthaven Suvarnabhumi aangehouden, de andere vliegt gewoon weg. Een vreemde zaak. Om te beginnen hoe weten de mannen uit hun hotel te ontsnappen? Ze hebben vermoedelijk hun bagage niet mee kunnen nemen. Dat moet toch argwaan wekken bij het inchecken op SUV? Hadden ze voor die dag al een ticket geboekt? Wilden ze samen reizen?  Hun namen zijn bekend. Dan had Immigration die ene man toch kunnen tegenhouden, zoals ze dat toch ook doen bij een paar dagen overstay?

De gang van zaken levert een vracht aan vragen op, waar vermoedelijk nooit antwoord op komt. Behalve dan dat alles onder controle is en de burgers rustig kunnen gaan slapen. Amerikanen, Israëli’s en Nederlanders  zijn inmiddels gewaarschuwd om drukke plaatsen in Thailand en met name Bangkok te vermijden. Hoe doe je dat? Elke Sky Train is toch een drukke plek? Om nog maar te zwijgen van winkelcentra, musea en zelfs autobussen en  hotels.

Een onmogelijke opgave dus, alleen bedoeld om een vals gevoel van onmogelijke veiligheid te verschaffen. Plekken waar zich veel Israëli’s verzamelen? Dat is er maar één: Koh Phangan. Inmiddels is de bewaking op Khao San Road verscherpt, maar ook in Pattaya. Om maar een drukke plaats te noemen. Over Hua Hin valt niets te melden, want daar gebeurt nooit iets.

De organisatie klopte als een bus, de schappen zijn tot de rand gevuld. Makro Hua Hin, op de hoek van Petchkasem Road en Soi 4, is een aanwinst voor de stad, die het tot de komst van deze Nederlandse cash & carry moest doen met een verouderde Tesco Lotus in Market Village, een kleine Villa Market en nog wat verspreide supermarkten. Nee, dan de nieuwe  en gigantische Makro. Je kunt het zo gek niet bedenken of deze toko verkoopt het, inclusief de meest uiteenlopen vissen (dood of levend), krokodillenvlees en (echte) Gouda en Edam. Alleen de afdeling hardware stelt nog niet zo veel voor, met uitzondering van potten, pannen en zelfs deegmixers.

Ik wacht met inkopen nog een paar dagen totdat de grootste drukte voorbij is, maar dan sla ik mijn slag. De komst van deze supermarkt zorgt er in ieder geval voor dat de concurrentie in Hua Hin op peil blijft. En dat is een goede zaak voor de consument. Makro verkoopt overigens niet alleen aan detailhandel, zoals gevreesd. Als de klant voor 2000 THB inkoopt, krijgt hij/zij daar een pasje voor.

Naar verluidt komt ter plekke ook een hotel, maar daar is nog niets over vernomen. Op het naastgelegen terrein verrijst binnen afzienbare tijd een Big C. Het wordt nog wel eens wat in Hua Hin.

Tot zo ver was alles nog onder controle. Nu is bij onderzoek in Pitsanoluk gebleken dat haar oude vader ook uitgezaaide longkanker heeft. Daar is niets meer aan te doen, wél aan het probleem met de urinewegen. De familie besluit vader daaraan te laten opereren, maar hem niet te vertellen dat hij nog maar een paar maanden te leven heeft. Waarom zou je het uiteinde van zo’n man verzwaren?

Pa was ooit de machtigste man van zijn dorp, maar heeft in feite geen baht te makken, en ook geen zorgverzekering. Die is veel te duur voor een arme Thaise boer. Een particulier ziekenhuis kost geld, en niet zo weinig ook. Dochter Mo heeft 20.000 THB op haar spaarbankboekje en haar broer nog eens 30.000. Dat geld is eigenlijk bestemd voor het inzaaien van de volgende oogst. Als dat op is, besteed aan de verzorging van vader, moet de oude man noodgedwongen terug naar het staatsziekenhuis in Tak. Waar, volgens mijn buurvrouw 80 van de 100 patiënten hun verblijf niet overleven. Hopelijk kan hij zijn laatste levensdagen thuis doorbrengen. Hij heeft een kleine levensverzekering, maar die betaalt uiteraard pas uit ná zijn dood. In Thailand moet je proberen gezond te blijven tot je overlijdt.

Het verbreden van een drukke tweebaansweg naar een met vier rijbanen heeft altijd een hoop voeten in de aarde. De verbreding van de Canal Road in West- Hua Hin stond al lang op het programma, maar heeft toch grote gevolgen.

Je kunt er in Thailand op wachten. Een geplande vierbaansweg wordt wegens geldgebrek gedurende een jaar of tien uitgevoerd met twee banen. Als de oorspronkelijke plannen worden uitgevoerd blijkt een hele strook land te zijn bevolkt met restaurantjes, markten, reparatiewerkplaatsen en ga zo maar door.

Die moeten nu allemaal wijken, nu de Canal Road in West-Hua H
in op termijn wordt verbreed tot vier banen. Om nog maar te zwijgen van de soms eeuwenoude bomen die – als gevolg van de ‘vooruitgang’ – het leven moeten laten. Het gevolg is vooralsnog een soort maanlandschap, terwijl de aanwezige negotie een goed heenkomen probeert te zoeken. Soms kan dat door palen en golfplaten een stuk naar achteren te plaatsen, maar soms is daar geen ruimte voor. Stenen bouwsels verdwijnen in vijvers die toch gedempt moeten worden.

De verbreding is een hele opluchting voor verkeer dat vanaf Cha Am, via de Pala U Road naar het westen wil. Dat moet nu over een drukke tweebaansweg, of door hartje Hua Hin. Dat is met name in het weekeinde geen pretje. Als de verbreding een feit is, kan het verkeer snel doorrijden. Parkeren wordt een stuk moeilijker.

Vreemd is het dat je een verhuizing binnen Nederland met je DigiD online kunt doorgeven, maar richting buitenland kan dat niet. Dan passen postcodes en dergelijke ineens niet meer in het stramien.

De reden voor emigratie? Oud-minister Piet Hein Donner heeft aangekondigd op ‘spookburgers’ te gaan jagen. Dat zijn landgenoten die een groot deel van het jaar in het buitenland vertoeven en zich formeel moeten uitschrijven. Ik begrijp dat niet (zoals zo veel van Piet Hein, die ik nog ken uit mijn studententijd). Ik heb al die jaren keurig belasting betaald over mijn inkomen, terwijl ik in feite geen gebruik meer maak van de bijbehorende voorzieningen.

Bij emigratie komen we al snel op de zorgverzekering. Die is verplicht als je in Nederland bent ingeschreven. Omdat ik iets mankeer (diabetes) was verzekeren in Thailand vrijwel onmogelijk en het is veel te riskant om zonder verzekering hier rond te lopen. Univé heeft al die jaren de medische kosten die ik in Thailand maakte, keurig vergoed. Een half jaar geleden kwam ik er achter dat Univé een Universeel Compleet Polis aanbiedt, die bovendien méér dekt dan de basisverzekering in Nederland. Weliswaar liggen de kosten vanaf 40 jaar tussen 247,50 en 299 euro, maar gezien ik op dit moment 5 procent aan de belastingen betaal over mijn inkomen uit lijfrente, liggen de kosten niet zo ver van elkaar. Univé bevestigde per mail dat ik zonder uitsluitingen en beperkende voorwaarden kon overstappen, maar dat bleek iets ingewikkelder dan gedacht. Ik kreeg van de afdeling buitenland een flinke stapel formulieren gemaild, om er zeker van te zijn dat ik geen recht meer heb op de verplichte basisverzekering. De formulieren heb ik ingevuld terug gemaild en voor de zekerheid per post verstuurd. Daarna heb ik ook van Univé niets meer gehoord, behalve dat mij oude bijdrage voor januari 2012 al van mijn rekening is afgeschreven.

De belastingdienst in Heerlen vormt bij emigratie een groter probleem, zo heb ik ervaren. Al in oktober heb ik daar de voorgenomen emigratie gemeld. Dat leverde in mijn brievenbus een stevige stapel papier op. De belastingdienst wil voor vrijstelling loonbelasting en premies volksverzekeringen een bewijs hebben dat ik ben uitgeschreven uit de GBA. Die heb ik niet, want de emigratie gaat pas op 1 januari in. Ook wil de fiscus een bewijs zien dat ik in Thailand belasting betaal. Ten eerste kan dat niet omdat ik nog in Nederland sta ingeschreven. Ten tweede is het volstrekt onduidelijk hoe je hier aan een dergelijk papier komt. Het in 1975  gesloten verdrag tussen Nederland en Thailand stelt dat het woonland (in dit geval dus Thailand) gerechtigd is tot heffing. Het is aan laatstgenoemd land om te bepalen of dat nodig is. Bovendien heft Thailand geen belasting over buitenlands inkomen en over pensioenen.

Nog erger is dat de belastingdienst weigert om via email te corresponderen. De dienst leeft nog in het stenen tijdperk. Alle informatie moet per post worden verzonden. De brief uit Heerlen, kwam ruim drie weken na dagtekening aan in Hua Hin, met de eis om binnen vier weken te reageren. Tot overmaat van ramp bevatte de aan mij gerichte brief ook een antwoord op een vraag van een in Spanje woonachtige man. Uitermate slordig. Ik heb deze brief aan de fiscus in Heerlen teruggestuurd. En ook sindsdien niets meer gehoord.

Kortom: ik ben geëmigreerd, maar heb geen idee of dat ook in de praktijk zo is. Ik zweef nu ergens in het luchtledige en dat is een vreemd begin van 2012.

Op 19 januari moest ik op slag met vriendin en kind de benen nemen van mijn fraaie villa in een buitenwijk van Bangkok naar een mooie bungalow buiten Hua Hin. Op de vlucht voor de maffia. Ineens bleek mijn vriendin er een dubbelleven op na te houden, waarin haar goklust de boventoon voerde. De auto werd volgeladen met wat noodzakelijke spullen en weg waren we uit de buurt waar ik na vijf jaar Thailand was geworteld.

In oktober 2010 maakte ik, nog onbekend met wat me boven het hoofd hing, op dit blog de balans op. Ik maakte melding van een stabiele relatie, waar overigens af en toe de vonken afsloegen. Dat die vonken uiteindelijk zouden ontaarden in een bosbrand, kon ik toen nog niet raden. In april vluchtte mijn vriendin voorgoed, en nam Lizzy mee. Ze begon aan een zwerftocht die haar zelfs tot Hong Kong bracht. Alles om uit handen te blijven van schuldeisers. Lizzy werd ondergebracht bij oma Khun Jai in de buurt van Nongkhai, zoals op dit blog onlangs te lezen viel.

Hoe is de stand van zaken nu, na zes jaar in Thailand? Ik erger me nog altijd aan (bijtgrage) zwerfhonden en het net zo zwervende vuilnis. De balans slaat nog altijd uit naar de positieve kant. Uiteindelijk blijkt het een goede zaak te zijn geweest om het drukke Bangkok te verruilen voor het rustiger en veel overzichtelijker Hua Hin. Kostte het me in Bangkok ruim een uur voordat ik met vrienden een biertje kon drinken, in Hua Hin zit ik binnen een kwartier in de binnenstad. Toegegeven de schaal van alles is hier wat kleiner, maar deze badplaats heeft voldoende om je er thuis te voelen. Hoeveel winkelcentra, restaurants of ziekenhuizen heeft een mens nodig? En het is hier veel gemakkelijker om vrienden of kennissen op te zoeken. Ik raad iedereen die zich in Bangkok, Pattaya of Hua Hin-Cha Am vestigt aan om lid te worden van de Nederlandse Vereniging. Al is het alleen maar om een keer per maand met wat landgenoten bij te praten. Ik zie steeds weer dat nieuwe inwoners denken dat ze zelf wel het wiel uit kunnen vinden en daarbij steevast hun neus stoten. Het is geen bewijs van zwakheid om af te gaan op adviezen van landgenoten die hier al jaren wonen.

Tot de positieve gebeurtenissen in 2011 reken ik de (kortstondige) hereniging met mijn dochter Lizzy. Mijn ex-vriendin heeft toegezegd dat ze in juni 2012 bij mij kan komen wonen, maar ook in dit geval luidt mijn standpunt: eerst zien en dan geloven. Ook positief was het verkrijgen van mijn Thaise motorrijbewijs (inclusief Honda Click) en – met vallen en opstaan – de zoektocht naar een nieuwe relatie. Die heb ik wellicht gevonden, hoewel de situatie nog te pril is om er over te reppen.  Daarover dus later meer.

Het Bangkok Hospital Hua Hin heeft in april zijn deuren geopend. Nog niet alles loopt op rolletjes. Veel specialismen zijn nog niet vast aanwezig, terwijl het oppassen is geblazen als u een ongeluk overkomt. Wil het ziekenhuis u behandelen, moet u eerst een garantie van 50.000 THB afgeven, dan wel een creditcard. Dat is moeilijk als je op een sportveld iets overkomt. Een Zwitserse vriend kon na een motorongeluk gelukkig zijn creditcard laten zien, anders was hem de deur gewezen. Vervolgens kwam een verpleegster verhaal halen omdat de handtekening op zijn kaart niet overeenkwam met die op papier, getekend door mijn hevige pijnen lijdende vriend. Ik heb de directeur op de gang van zaken aangesproken, maar hij verklaarde dat het hoofdbestuur vasthoudt aan deze regel.

Positief of negatief? Dat is de verwachte opening van de derde drijvende markt buiten Hua Hin. De eerst twee zijn op een steenworp afstand van elkaar ontstaan doordat twee groepen initiatiefnemers elkaar in de haren vlogen. Wat Huay Monkol, een groot tempelcomplex daar in de buurt, komt nu met een eigen Floating Market, dus dat kan een gevecht om de bezoeker opleveren.

Even spannend is de aanstaande opening van de Makro in Hua Hin. Waar nu Tesco Lotus in Market Village nog de touwtjes in handen heeft, komt nu ook de Makro vragen om de gunst van de klant. Hoe meer concurrentie, hoe groter het aanbod en hoe scherper de prijs. Bovendien verkoopt de Makro Nederlandse kaas en heerlijke afbakbroodjes.

Positief is ook het feit dat ik nu bijna kan lopen naar Immigration. Kostte een bezoek in Bangkok me bijna een dag voor het verlengen van mijn Extension of Stay, hier is de zaak in nog geen uur geregeld. Triest is natuurlijk dat Immigration de eigen verklaring van inkomen, afgestempeld door de Nederlandse ambassade, van nul en generlei waarde acht. Ik heb begrepen dat via Den Haag wordt getracht om terug te keren naar de oude gang van zaken, waarbij de ambassade in Bangkok zelf de opgave van inkomen controleert.

Positief of negatief? Na 1 januari behoor ik niet meer tot het legioen van ‘spookburgers’ en ben ik officieel geëmigreerd. Dat gaat fiscaal met hangen en wurgen. De belastingdienst is blijkbaar bang een Nederlander niet verder te kunnen uitknijpen en vraagt om een bewijs van het betalen van belasting in Thailand. Dat is onzin en onterecht, waar het belastingverdrag uit 1975 regelt dat de heffing is toebedeeld aan het woonland, na 1 januari dus Thailand. Ik kom binnenkort nog uitgebreid op deze onverkwikkelijke situatie terug.

Iemand merkte in een reactie op dat je als emigrant wel moet zorgen dat je iets te doen hebt.  Ook ‘goede doelen’ behoren in dat kader tot de activiteiten en het helpen van Birmese kinderen in het kampje Pakayor onder de rook van de Birmese grens is daar een voorbeeld van.  Hans Goudriaan (mijn bijna buurman in Hua Hin) is de drijvende kracht achter dit project, dat in 2012 met steun van Lions en lezers van Thailandblog het komend jaar een vervolg krijg.

Na zes jaar Thailand heb ik nog steeds geen spijt dat ik in 2005 de keuze heb gemaakt om hier te gaan wonen. De balans slaat nog steeds in positieve zin uit. Uiteraard zijn de omstandigheden en motieven voor iedereen verschillend. Emigratie mag nooit een vlucht zijn. Het moet de trek zijn in een nieuw avontuur. En gelukkig dat we niet weten wat ons in 2012 te wachten staat….