Ontdek Thailand (11): Animisme (geloof in geesten)
Animisme is een oude vorm van religie waarbij de natuur wordt gezien als bezield en bewust. Het is een geloof dat alles wat leeft, een ziel heeft. Dit betekent dat zelfs dingen als bomen, rivieren en bergen een ziel hebben volgens de animistische traditie. Deze zielen worden gezien als beschermgeesten die helpen om het leven in harmonie te laten verlopen.
Rechters en advocaten moeten ook eten… (Uit: Prikkelende verhalen uit Noord-Thailand; nr 59 en laatste)
Dit verhaal gaat over katten. Twee katten en dat waren vrienden. Ze zochten altijd samen eten; eigenlijk deden ze alles samen. En op een dag kwamen ze bij een huis waar karbouwvlees hing te drogen in de gang.
Weer een verhaal over een monnik. En deze monnik beweerde te kunnen goochelen en vroeg een novice om met hem mee te komen. ‘Waarom?’ vroeg die. ‘Ik laat je een goocheltruc zien. Ik maak mijzelf onzichtbaar! Daar ben ik best goed in, weet je. Kijk nu heel goed. Als je me niet meer kunt zien zeg het dan.’
Kijk, het gaat om de intentie; dát telt… (Uit: Prikkelende verhalen uit Noord-Thailand; nr 57)
Dit is een verhaal uit de tijd waarin Boeddha leefde. Er was toen een vrouw, nou, die lustte er wel pap van. Zij hing de hele dag rond de bijgebouwen van de tempel. Op een mooie dag lag daar een monnik te slapen, en die kreeg een erectie.
‘Aan het nachtelijke strand van Mae Phim’
‘Aan het nachtelijke strand van Mae Phim’ is een nieuw verhaal van Alphonse Wijnants, waarbij hij via via opving, dat Jean, een bink uit Genk, in Thailand zou zijn. Alphonse en hij waren van ver bevriend. Al zeven jaar was hij hem niet meer tegengekomen.
De onzekerheid van het Thaise bestaan…
Net zoals wij, worstelen Thai ook met levensvragen en belangrijke keuzes die ze moeten maken. In dat soort situaties bespreken de bleekneuzen dat meestal met familie of een goede vriend. Thai raadplegen waarzeggers, kaartleggers of een oude monnik.
Een man had een oogje op zijn schoonmoeder, en zijn vrouw, die net een baby had gekregen, kreeg wat in de gaten. Nu sliep hij tussen zijn vrouw en zijn schoonmoeder in; hij lag in het midden van de matras.
Kijk eens hoe jouw vader rijst stampt… (Uit: Prikkelende verhalen uit Noord-Thailand; nr 55)
Dit gaat over een vrouw die haar man zo ver kreeg dat hij alles voor haar deed. De man was van het dorp Phae, en zij was lui. Al haar tijd ging op aan de baby die ze altijd in slaap wiegde. Toen vroeg haar man ‘Jij stampt de rijst, okay?’
De echtgenoot met naald en draad… (Uit: Prikkelende verhalen uit Noord-Thailand; nr 54)
Een man had geen dringend werk te doen dus hij bleef thuis. ‘Ik neem een dagje vrij’ zei hij, en pakte zijn vrouws sarong en ging die herstellen. Hij zat zijn vrouws sarong te naaien, stikte van voor naar achteren en heen en weer, toen zijn vriend op bezoek kwam.
Mijn opa is groter en sterker en … ! (Uit: Prikkelende verhalen uit Noord-Thailand; nr 53)
Twee ouwe mannen hadden ieder een kleinkind en dat waren twee ondeugende jonge knapen. Dit verhaal speelt in de wintertijd en alle vier warmden zich rond een vuurtje. De kinderen hingen om de nek van hun opa’s en een van hen zei ‘Wie is er groter, jouw opa of de mijne?’
De boom van Ploy
Alphonse Wijnants heeft weer een prachtig nieuw meesterwerk voor de lezers van Thailandblog. Ga er voor zitten en geniet van de meeslepende en beeldende vertelling van Alphonse over de ‘De boom van Ploy’. Een absolute aanrader!
Waarom de uil altijd zo somber kijkt (Uit: Prikkelende verhalen uit Noord-Thailand; nr 52)
Dit is een verhaal over de ‘Vlam van het bos’ boom (*). Deze boom was van de heerser en droeg veel peulvruchten. Op zekere dag kwam daar een aap en schudde aan de boom. Alle peulen vielen er uit. Plof!
Drie wel héél simpele zielen… (Uit: Prikkelende verhalen uit Noord-Thailand; nr 51)
Hij was een slimme man, en had een geit. Stak de brand in een stapel afval en de volgende morgen spreidde hij de warme as en de sintels uit over de grond en gooide ze daarna in de rivier. Hij woonde namelijk dicht bij de Ping rivier. Daarna veegde hij de grond schoon.
De Karen die op de matras kakte (Uit: Prikkelende verhalen uit Noord-Thailand; nr 50)
Dit verhaal gaat over een jonge vrouw. Op een dag kwam een Karen man voorbij die karbouwen verkocht. Karen hebben vaak een karbouw, weet je. Hij vroeg of hij in haar huis mocht slapen maar ze liet hem niet binnen.
De laatste betelkauwers
Het zou een titel van een boek van W.F. Hermans of Jan Wolkers kunnen zijn, maar het is dat niet… Mijn intussen al lang overleden schoonmoeder, een Isaanse met Khmer-roots, was er één: een betelkauwster. Met het uitsterven van haar generatie komt er wellicht een definitief einde aan het betelkauwen, een gebruik dat aantoonbaar bijna 5.000 jaar lang werd beoefend in Zuidoost-Azië.
Dát doe je tegen een kale knetter! (Uit: Prikkelende verhalen uit Noord-Thailand; nr 49)
Heel lang geleden was er een man die kaalheid kon genezen. Nu praat ik niet negatief over kale mensen, hoor, want ik ben zelf ook kaal. Hoe dan ook, hij kon kale mensen genezen van kaalheid maar je moest er wel voor betalen. Goederen en vijftien roepies. Roepies waren toen in gebruik. Dus kwamen kale mensen naar hem toe om hun haar terug te krijgen.
Omdat je op mijn moeder lijkt… (Uit: Prikkelende verhalen uit Noord-Thailand; nr 48)
De man had de hele dag gelopen en had honger. Hij klopte aan bij een huis en vroeg wat gestoomd kleefrijst te eten. De oude vrouw in huis ging de tuin in om een bananenblad te plukken om de rijst in te pakken. De rijstkoker had ze al van het vuur gehaald.
De Kathin ceremonie aan het eind van de Pansa, Buddhist Lent, vastentijd. Het publiek verstrekt nieuwe gewaden en offergaven aan de monniken. Een heel belangrijke gebeurtenis.
Een monnik had zijn ogen laten vallen op de moeder van een van de novicen. Hij was verliefd. Iedere keer als de novice offergaven van zijn moeder naar de tempel bracht vertelde hij ‘Al deze gaven zijn van mijn moeder’ en de monnik herhaalde dat iedere keer luid. ‘Offergaven van de moeder van deze novice.’
Was dat een muis waar de kat in beet of….. Titillating tales from Northern Thailand. White Lotus Books, Thailand. Engelse titel ‘The cat has caught a mouse.’
De Ramakien: het Thaise nationale epos met indiase wortels
De Ramakien, de Thaise versie van het Indiase Ramayana-epos dat meer dan 2.000 jaar geleden, volgens de overlevering uit het Sanskriet werd neergeschreven door de dichter Valmiki, vertelt het tijdloze en universele verhaal over de confrontatie tussen goed en kwaad.
De Khamu die luistert naar de Vessantara Jataka (Uit: Prikkelende verhalen uit Noord-Thailand; nr 44)
Een Khamu luisterde voor de eerste keer naar het voorlezen van de Vessantara Jataka. (*) De monnik kwam bij het Maddi hoofdstuk, waarin Prins Vessantara zijn twee kinderen afstaat aan een Brahmaanse priester die hun handen bindt en ze voor zich uit duwt. De monnik las voor: ‘Droefheid was troef, en de kinderen hadden tranen in hun ogen.’