De energiemaker – deel 5 (lezersinzending)

Ik rijd op weg 2077 naar Surin, naar een bouwmarkt. Mijn keukenkraan heeft het na slechts één jaar begeven, doorgeroest. De winkel binnenwandelend word ik door twee rijen medewerkers ontvangen, opgesteld aan beide zijden van het gangpad. Het voelt een beetje ongemakkelijk.   Winkels in Thailand hebben vaak meer personeel dan klanten. In Nederland moet je een medewerker zoeken, als er tenminste eentje te vinden is.

Toch heeft het hier wel zijn charme. De mensen hebben een baan,  verdienen weliswaar niet veel, staan er het grootste deel van de dag alleen maar te staan, maar toch… Misschien is het wel een idee om het werkloosheidsprobleem op te lossen. Je hoeft alleen maar de naam te veranderen: noem iemand die werkloos is bijvoorbeeld ambtenaar. Met behoud van uitkering natuurlijk. Zoek de tien verschillen.

 De energiemaker was die dag vol goede moed naar zijn werk gegaan. Elke morgen verrichtte hij een aantal routineuze klusjes. Om in conditie te blijven liep hij drie rondjes om zijn vrouw, nam daarna een douche, wurmde zich in zijn uniform, ging voor de spiegel staan, kamde zijn haar, positioneerde zijn pet en ging naar zijn werk, waar hij zijn ontbijt nuttigde. Hij had best een lieve vrouw, maar ze was wel, hoe kon hij het ‘t beste uitdrukken, ze was wel aanwezig. Hij vertelde weleens aan zijn vrienden dat hij een goede vrouw had en als ze dat wilden, ze haar mochten hebben. Dan hadden zij óók een goede vrouw. Dat zei hij natuurlijk wel buiten gehoorafstand van vrouwlief. Ooit was hij tijdens het liefdesspel helemaal bij haar naar binnen gekropen. Daar was hij een huzaar tegengekomen en had hij hem gevraagd wat hij aan het doen was, waarop de huzaar antwoordde: ik zoek mijn paard.  Al met al had hij niet te klagen, maar toch zat hij liever in de schaduw van zijn kantoortje dan in de schaduw van zijn vrouw.

En in de schaduw van zijn kantoortje begon de energiemaker weer te denken.

Het verhaaltje over die huzaar was natuurlijk fictie, maar non-fictie was dat de man met het oranje hoofd een oorlog was begonnen. Samen met een oorlogsvriendje hadden ze een land aangevallen. Iran. De baas in dat land was een wrede leider die om zich heen een heel privéleger had gevormd, bestaande uit goed getrainde, tot de tanden bewapende soldaten. Dit leger moest de man beschermen en diegenen die tegen zijn beleid waren op hardhandige manier uitschakelen. Duizenden mensen waren tijdens demonstraties tegen zijn regime vermoord. Oranjehoofd vond dit niet kunnen en de baas van dat land moest worden uitgeschakeld. Dit was tijdens de aanval op dat land dan ook gebeurd. Hij en zijn hele familie waren bij bombardementen vermoord. Een beetje cynisch was dat het oorlogsvriendje waarmee hij nu die oorlog was begonnen, niet duizenden maar tienduizenden mensen had vermoord tijdens een oorlog tegen een groep mensen die recht had op een normaal leven waar ze woonden.

Eveneens cynisch was dat Oranjehoofd óók een privélegertje om zich heen had gevormd, bestaande uit gewapende gemaskerde individuen, die zogenaamde illegale immigranten moesten neerknuppelen (geen probleem als er doden vielen), arresteren en het land uitzetten.

In eerste instantie had oranjehoofd gezegd dat het vervangen van de baas van het aangevallen land de reden was om die oorlog te beginnen. Later bleek dat  niet de reden te zijn. Het land in kwestie zou heel gevaarlijke wapens kunnen maken, zogenaamde kernwapens, die een bedreiging zouden vormen voor Amerika. Overigens konden die wapens Amerika niet bereiken, omdat de afstand te groot was. Maar had oranjehoofd vorig jaar niet gezegd dat die bedreiging was weggenomen, nadat de fabrieken waar die bommen gemaakt werden, waren vernietigd tijdens een aantal, wat hij noemde: spectaculaire, nog nooit vertoonde, bombardementen? Het was niet de eerste keer dat oranjehoofd een leugentje verspreidde. Mocht hij Pinokkio heten, dan had hij nu een neus zo groot als de Eiffeltoren.

Maar de werkelijke reden van de aanval was dat Oranjehoofd niet bijster slim was. Hij had zich laten ompraten door zijn oorlogsvriendje. Het land van die persoon was al sinds mensenheugenis een gezworen vijand van Iran. En nu had hij Oranjehoofd overgehaald die oorlog te beginnen. De gevolgen waren direct zichtbaar. Overal in de wereld schoten de olie- en gasprijzen omhoog. Het aangevallen land bestookte als tegenactie doelen in buurlanden (landen waar Amerikaanse soldaten gelegerd waren) met bommen en raketten. O.a. vliegvelden en oliedepots werden getroffen. Tevens blokkeerde Iran een belangrijke doorvaarroute voor de scheepvaart. Via die route werd ongeveer 20 procent van de wereldolieproductie getransporteerd. Maar niet alleen olie, ook dagelijkse goederen  bereikten hun bestemming niet meer.

China werd dubbel getroffen. Het kon zijn producten, denk bijvoorbeeld aan Action, moeilijker kwijt aan het Westen en bovendien kon het geen olie meer ontvangen uit Iran. Een ander bevriend land van Iran was Rusland. Dat land had genoeg problemen door al jarenlang een idiote oorlog te voeren tegen een buurland. (Oranjehoofd had beloofd deze oorlog binnen 24 uur te stoppen als hij tot president zou worden gekozen). Toch droeg Rusland zijn steentje bij. Het gaf Iran precieze inlichtingen over strategische Amerikaanse doelen in de omringende buurlanden. Bovendien profiteerde Rusland van de stijgende olieprijzen, waardoor het meer geld ontving voor zijn eigen olie en op die manier de oorlog tegen dat buurland langer kon volhouden. De gevolgen van de oorlog raakten niet alleen Rusland en China, ook de rest van de wereld, zoals vermeld. Stijgende energieprijzen, duurdere benzine, ontregeld vliegverkeer, oplopende spanningen.

Europa nam zoals gewend een afwachtende houding aan over de begonnen oorlog, net zoals over bijna alles wat Oranjehoofd bekokstoofde. Er was echter één land dat een eigen mening had. Spanje. Spanje zei dat het absoluut niet betrokken wilde raken bij een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten. Daarom verbood het Amerika gebruik te maken van een aantal in Spanje gelegen Amerikaanse militaire basissen. Spanje had zijn les geleerd uit een vorige idiote oorlog in het Midden-Oosten. Een oorlog tegen Irak, ook door Amerika begonnen. In de nasleep van die oorlog pleegden islamitische terroristen in  maart 2004 een reeks bomaanslagen in Madrid. Daarbij kwamen 193 mensen om het leven en raakten ongeveer 2000 mensen gewond. Het was dan toch een logisch besluit dat Spanje dit niet nog een keer wilde meemaken. Maar Oranjehoofd  werd weer Roodhoofd en dreigde alle banden en handelsovereenkomsten met Spanje te verbreken (waren er maar meer landen zo dapper als Spanje).

 De energiemaker dommelde in slaap.

Naar aanleiding van mijn vorige stukje kreeg ik een opmerking van een lezer (waarvoor mijn dank) dat hij het jammer vond dat ik mijn politieke voorkeuren verspreidde via de gedachtegang van een Thaise beveiliger. Deze zou zich over heel het gebeuren niet druk maken.

Het is inderdaad waar dat hetgeen de energiemaker denkt, mijn gedachten zijn. Met een beetje humor en sarcasme probeer ik de stukjes niet te serieus te houden. Overigens denk ik wel dat de energiemaker zich een beetje druk maakt. Zijn baan zou op het spel kunnen staan (zie een van mijn vorige stukjes). En ik denk eveneens, dat wij ons ook een beetje druk moeten maken. Waar zijn we beland in deze wereld als één idioot door één handeling van het ene op het andere moment de wereld op zijn kop kon zetten? Hebben we de gevolgen van zijn krankzinnige daad niet direct ondervonden? Waren er in de geschiedenis niet meer idiote personen dan hij?  En wat waren z’n volgende zetten als die oorlog in Iran was afgelopen?

Men zegt dat de geschiedenis zich altijd herhaalt, maar het is tevens een wrede waarheid, dat we niks geleerd hebben van de geschiedenis.

En wat betreft Oranjehoofd: zou het niet kunnen dat de Epstein-strop die om zijn nek zit, beetje bij beetje wordt aangetrokken? Je weet: een kat in het nauw …

Wordt vervolgd.

Ingezonden door Henk