Brams koffer rolde over de gang toen Ploys naam voor het eerst in weken op mijn telefoon verscheen. Over wat er na onze avond in Club Mirage met Bram gebeurde, kom ik later terug. Op dat moment vroeg Ploy of ik haar de volgende dag kon ontmoeten. Ze wilde me iets vertellen en deed dat liever persoonlijk.

Ik antwoordde meteen dat ik tijd had. Daarna las ik haar bericht nog drie keer, alsof er bij een volgende keer wel zou staan waarover het ging. Ploy stelde de ochtendmarkt achter haar kamer voor, om elf uur. Ze was vrij van haar werk in het hotel.

Toen ik aankwam, waren de meeste verkopers al aan het opruimen. Ploy stond bij het drankstalletje waar ze ooit een plek voor een ontbijtwagentje had gezien. Ze droeg een blauwe blouse en had haar haar los. Ik wilde haar omhelzen, maar bleef bij een begroeting. Dat zij me had uitgenodigd, gaf me nog geen recht op de vertrouwdheid van vroeger.

We gingen zitten met twee koffies. Ploy vroeg hoe het met mijn Vlaamse vriend ging en ik vertelde dat de medicijnen hem hielpen. Ze was blij voor hem. Daarna vouwde ze het papieren hoesje om haar beker open en weer dicht, tot ze zei dat Krit en zij waren gescheiden.

Ik had maandenlang gedacht dat dit bericht mij duidelijkheid zou geven. Nu het er was, vroeg ik eerst of ze werkelijk samen naar het districtskantoor waren gegaan. Ploy knikte. Hun eerste afspraak was niet doorgegaan, maar vorige week hadden ze het alsnog geregeld. Ze haalde een papier uit haar tas en liet het me zien zonder het naar me toe te schuiven.

Ook over het geld had ze nieuws. Krits moeder had opnieuw een deel terugbetaald. Voor het resterende bedrag lagen afspraken vast, al stond nog niet alles op Ploys rekening. Ze zou die betalingen blijven volgen, zei ze, omdat ze er zelf recht op had. Ik zei dat ik dat begreep en stelde geen vragen over bedragen of termijnen. Die had ik haar vaak genoeg gesteld.

Toen vroeg ik hoe Fah het had opgenomen. Ploy vertelde dat haar dochter verdrietig was geweest, maar ook opgelucht dat het geruzie over de scheiding voorbij was. Fah wilde Krit blijven zien. Ze had zelf gevraagd of ze voorlopig een paar nachten per week bij hem mocht slapen, en Ploy had daarmee ingestemd.

Ik herinnerde me wat Fah mij had gezegd toen ze net uit Buriram was aangekomen. Haar moeder kon bij Krit weggaan; zij hoefde hem daarom nog niet uit haar leven te laten verdwijnen. Toch had ik me na Ploys nieuws heel even voorgesteld dat Krit nu achter hen lag. Fah had me maanden geleden al uitgelegd waarom dat niet zo werkte.

Ploy dronk haar koffie op en keek naar de lege plek naast het drankstalletje. Ik dacht dat ze over de markt wilde beginnen. In plaats daarvan vertelde ze waarom ze juist nu contact had gezocht. Ze had een baan aangenomen in een hotel bij Rayong, als leidinggevende van de ontbijtploeg. Het salaris was beter dan in Jomtien en voor de eerste drie maanden kreeg ze een kamer bij het hotel. Over tien dagen begon ze.

Een verkoper trok vlak achter ons een metalen rolluik naar beneden. Ik wachtte tot het lawaai ophield en vroeg toen of Fah meeging. Voorlopig niet. Fah wilde haar school niet halverwege het jaar verlaten en kon doordeweeks bij Krit blijven. Ploy zou haar in het weekend zien. Na de eerste maanden zouden ze samen bekijken of dat nog steeds goed voelde. Snow bleef bij Fah.

Ploy vertelde het rustig, maar ze streek voortdurend met haar duim over de rand van haar lege beker. De eerste ochtend waarop Fah bij Krit wakker werd, zou zij in Rayong aan het werk zijn. Dat vond ze moeilijk. Ze had met Fah gepraat, nog eens met Krit, en daarna weer met Fah. Uiteindelijk had ze besloten de baan toch aan te nemen. Met een hoger salaris kon ze sparen voor een eigen ontbijtkar. De plek op deze markt moest wachten.

Ik vroeg wanneer ze had gesolliciteerd. Drie weken geleden. Terwijl ik haar chat opende om te zien of ze al iets had gestuurd, had zij dus gesprekken gevoerd, een scheiding geregeld en met Fah een plan gemaakt. Ze had me niets verteld, omdat ze om rust had gevraagd en die rust ook werkelijk nodig had gehad.

Mijn eerste neiging was om de reis naar Rayong op te zoeken. Misschien kon ze vanuit Pattaya heen en weer. Misschien kende ik een hotel dat beter betaalde. Ik hoorde de oplossingen al aankomen en liet ze deze keer waar ze waren.

‘Ik ga je missen,’ zei ik.

Ploy keek naar mij. Ze had verwacht dat ik zou zeggen dat het een goede baan was. Dat zei ik alsnog, maar zij wees erop dat het een ander antwoord was. Voorzichtig vertelde ik dat ik nog steeds graag met haar verder wilde. Haar scheiding veranderde daar iets aan, maar ik begreep dat ze niet op mijn reactie had gewacht voordat ze besloot naar Rayong te gaan.

Ploy vroeg of ik dit ook gezegd zou hebben wanneer ze in Pattaya bleef. Dat wist ik niet zeker. Het was onaangenaam om dat toe te geven, maar ze had weinig aan een antwoord dat vooral moest voorkomen dat ze vertrok.

Ze stond op omdat ze Fah die middag zou ophalen. Terwijl we naar de uitgang liepen, vertelde ik dat ik haar voor haar vertrek nog wilde zien. Om te eten en met haar te praten, zonder papieren op tafel en zonder de verwachting dat ze daarna haar plannen zou wijzigen. Ik vroeg of zij dat ook wilde.

Ploy bleef staan bij de motortaxi’s. Ze zei ja, maar koos niet meteen een dag. Ze moest eerst haar diensten afronden, spullen inpakken en met Fah afspreken welke nachten ze bij Krit zou blijven. Ik had de afgelopen weken vaak naar een bericht van haar gekeken. Nu moest ik afwachten tot zij tijd had voor een afspraak, en dat was na alles wat ik haar had laten wachten niet meer dan redelijk.

Bij het afscheid raakte ze kort mijn arm aan. Daarna liep ze naar de wasserette, boven welke haar kamer lag. Ik bleef nog even op de stoep staan en zocht op mijn telefoon de route naar Rayong op. Ik wist nog niet of Ploy wilde dat ik daar ooit naartoe kwam.

Tien dagen eerder had ik waarschijnlijk geprobeerd haar een andere baan uit het hoofd te praten. Nu sloeg ik het adres van het hotel op en wachtte ik tot ik haar kon vragen of ik welkom was.

Wordt vervolgd.

Ingezonden door Nico


Laat een reactie achter