Henk is niet racistisch. Dat zegt hij minstens drie keer per week, meestal vlak voordat hij iets zegt waarvoor die mededeling hard nodig is. Vanuit zijn vaste stoel op een terras in Pattaya deelt hij de mensheid in overzichtelijke groepen in. Eén hand om zijn bierflesje, de andere klaar om acht miljard mensen van een etiket te voorzien.

Henk woont vijftien jaar in Thailand. Hij spreekt een paar woorden Thais, kent drie restaurantuitbaters en heeft ooit ruzie gehad met een taxichauffeur. Ruim voldoende voor een afgeronde studie culturele antropologie, vindt hij zelf.

‘Ik heb niets tegen die mensen, maar…’ begint hij. Vervolgens legt hij uit hoe een compleet volk denkt, werkt, liegt, spaart en autorijdt. Zijn methode is waterdicht: een onvriendelijke ambtenaar bewijst zijn theorie. Een vriendelijke ambtenaar is een uitzondering. Die telt niet mee.

De Universiteit van Leiden zou er een onderzoeksinstituut voor kunnen openen, mits de hoogleraren hun proefschriften voortaan op bierviltjes schrijven.

Wat Henk niet opvalt, is dat voor hemzelf andere regels gelden. Schreeuwt hij tegen de serveerster, dan heeft hij slecht geslapen. Doet een Thai iets onhandigs, dan ligt het aan de volksaard. Rijdt Henk na een paar biertjes naar huis, dan kent hij de weg. Rijdt een ander gevaarlijk, dan weet Henk onmiddellijk welk cultureel gebrek daarachter zit.

Zijn sterkste bewijs tegen de beschuldiging van racisme is zijn huwelijk.

‘Mijn vrouw is Thais, hoor.’

Alsof een trouwakte tevens een diploma onbevooroordeeld denken is.

Zijn vrouw Noi heeft een eigen mening, en die geeft ze soms ook. Dat vindt Henk lastig, want volgens zijn theorie spreken Thai zich nooit rechtstreeks uit. Wanneer Noi hem vertelt dat hij eens wat minder moet praten en beter kan luisteren, is dat volgens Henk een communicatieprobleem. Niet van hem, uiteraard.

Het wordt pas echt gezellig wanneer iemand een generalisatie over Nederlanders maakt. Dan recht Henk zijn rug. Je kunt niet een heel volk over één kam scheren, briest hij. Iedere Nederlander is anders. Dat weet hij zeker. Daarna neemt hij een slok en vertelt hij waarom de Belgen allemaal hetzelfde zijn.

Toch is Henk niet uitsluitend een karikatuur. Hij was ooit iemand naar wie collega’s luisterden. Nu begrijpt hij de taal om zich heen nauwelijks, zijn kinderen bellen weinig en zelfs de afstandsbediening is slimmer geworden dan hij. Zijn theorieën houden de wereld tenminste overzichtelijk. Wie iedereen in een hokje stopt, hoeft nooit toe te geven dat hij iets niet begrijpt.

Op een middag vraagt een nieuwkomer hoeveel Thaise vrienden hij eigenlijk heeft.

Henk noemt de monteur, de wasserij en de bewaker.

‘En hoe heten ze?’

Henk zwijgt. Heel even maar. Dan bestelt hij nog een bier.

Vijftien jaar heeft hij de Thaise bevolking bestudeerd. Alleen de mensen zelf zijn hem ontgaan.


Over deze blogger

De Expat
De Expat
De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.

1 reactie op “Column – De man die nooit racistisch is, maar ieder volk al heeft doorgrond”

  1. Tino Kuis zegt op

    Weer een uitstekende, juiste en leuke column, Expat. Zo is het maar net. Mijn mening na 20 jaar Thailand: Thais en Nederlanders verschillen niet zo heel veel van elkaar. Onderling verschillen Thais heel veel en dat geldt ook voor Nederlanders. Heel veel Thais zijn in hun karakter net Nederlanders en omgekeerd.

    3

Laat een reactie achter