
Zo’n twintig jaar geleden nam ik mijn toenmalige vriendinnetje uit de Isaan mee naar Nederland. Drie maanden cultuur snuiven, zou je kunnen zeggen. Althans, dat was mijn bedoeling.
Voor een meisje dat vooral het Thaise platteland gewend was, ging er natuurlijk een wereld open. Nederland was aangeharkt, schoon en georganiseerd. We reden eens langs een prachtige vijver met eenden en zwanen. Ze keek er vol bewondering naar en vroeg vervolgens, bloedserieus:
“Waarom schiet je die niet?”
Tja, dat was even een andere kijk op de natuur. Voor mij waren het sierlijke watervogels, voor haar kennelijk een gemiste kans op een smakelijke maaltijd.
Een andere keer gingen we een dagje naar Burgers’ Zoo in Arnhem. Daar hebben ze een schitterend overdekt tropisch regenwoud, waar ze met veel technische hoogstandjes de temperatuur en de luchtvochtigheid nauwkeurig op peil houden. Een hele installatie om de jungle zo natuurgetrouw mogelijk na te bootsen. Geen sinecure, zou je zeggen.
Mijn Isaanse gezelschap liep er wat verveeld rond, niet echt onder de indruk van al dat moois. Totdat ze een flinke tak vastgreep, met één ferme beweging alle bladeren eraf trok en die doodgemoedereerd in haar mond stak.
Je had de verontwaardigde blikken van de andere bezoekers moeten zien! Alsof ze zojuist een zeldzame botanische collectie had geplunderd. Voor haar was het de normaalste zaak van de wereld. Groenvoer is groenvoer, ook als er een toegangsbewijs voor nodig is.
Arme mensen op de fiets
Na drie maanden keerden we terug naar Thailand. Familie en vrienden waren razend benieuwd hoe ze Nederland had ervaren.
“Mooi en schoon,” vertelde ze, “maar er wonen wel ontzettend veel arme mensen.”
Arme mensen? Dat verbaasde de aanwezigen nogal. Nederland stond immers bekend als een rijk land.
“Ja,” legde ze uit, “bijna iedereen gaat op de fiets!”
Tja, daar sta je dan met je welvaartsstaat. In de Isaan is een auto een teken van aanzien, en in Nederland blijkt het halve land zich noodgedwongen op twee wielen voort te bewegen. Het bewijs van armoede was geleverd!
Een Hilux voor een huis van planken
Wat me in Thailand, en vooral in de Isaan, altijd opvalt, is dat je regelmatig een fonkelnieuwe, peperdure pick-up ziet staan voor een huis dat die naam nauwelijks mag dragen. Een paar houten planken, wat golfplaten en hier en daar een gat waar ooit een raam had moeten zitten. Maar voor de deur staat wel een Toyota Hilux waar menig Nederlander jaloers op zou zijn.
“Ik begrijp die mensen echt niet,” verzuchtte ik eens.
Mijn vriendin was meteen klaar met haar antwoord: “Jouw broer in Nederland is precies hetzelfde!”
Nu moet je weten dat mijn oudste broer bepaald niet vies is van een beetje uiterlijk vertoon. Hij woont op de Veluwe in een prachtige vrijstaande villa met een klassiek rieten dak. Voor de deur staat uiteraard een dikke BMW-cabriolet.
Volgens mijn Isaanse vriendin was dat dus niet veel anders dan die Thaise pick-upbezitters. Want zo’n rieten dak? Dat is gewoon een dak van gedroogde bladeren. En die villa? Een tweedehands huis met een bladerdak!
Kortom: ook in Nederland was het armoe troef.
Zo leerde ik in die drie maanden een belangrijke les: rijkdom is nogal relatief. Het hangt er maar net van af waar je vandaan komt en wat je gewend bent.
De een ziet een prachtige zwaan, de ander een avondmaaltijd. De een ziet een milieubewuste fietser, de ander een arme sloeber zonder auto. En de een ziet een exclusieve villa met rieten dak, terwijl de ander denkt: die arme man woont in een huis met een dak van bladeren.
Het is maar hoe je ernaar kijkt.
Ingezonden door Sjean
Lees ook

Over deze blogger
Lees hier de laatste artikelen
Lezersinzending22 november 2026Bestie, de politie en één poedelnaakte Belg (lezersinzending)
Lezersinzending22 november 2026Wat zie je als je zomaar een dorp in de Isaan inrijdt? (lezersinzending)
Lezersinzending22 november 2026“Waarom schiet je die niet?” Een Isaanse blik op Nederland (lezersinzending)
Visumvraag22 november 2026Thailand Immigration vraag Nr 211/26: Kan ik mijn visum later gebruiken en eerst op Visa exemption binnenkomen?

