Bestie, de politie en één poedelnaakte Belg (lezersinzending)

Na een paar jaar op Saint Dominic in Bangkok had ik een fijne groep vrienden en collega’s rondom mij. We noemden het onze bende. Later veranderde die groep wat: mensen vertrokken, anderen kwamen erbij. Maar één ding bleef hetzelfde.
Ze hadden het allemaal op Bartje gemunt.
Op een lieve manier. Met veel plezier. Maar zonder genade.
Ik gaf hun natuurlijk ook genoeg materiaal. Ik danste wel eens, deed gekke acts wanneer we uitgingen en kon na een paar shotjes blijkbaar behoorlijk fotogeniek worden. Althans, dat vonden zij.
Er stond altijd iemand klaar met een telefoon. Foto’s. Filmpjes. Bewijsmateriaal. Ik dacht dat het vrienden waren, maar soms leek het eerder een internationale inlichtingendienst.
Mijn geheugen is geen bewakingscamera. Dat van mij zeker niet. Helaas hadden mijn collega’s dat probleem opgelost. Wanneer ik mij van een avond niet alles herinnerde, bestond de kans dat iemand de volgende dag met fotografisch bewijs kwam aandraven. Soms vroeg ik mij af hoeveel materiaal er nog ergens op hun telefoons stond. Eigenlijk wou ik het niet weten. Er zijn dingen die een man van 52 beter rustig in het verleden laat.
Lucy was er, een Britse met een heerlijk gevoel voor sarcasme. Mimi was er, een Thaise collega die zo snel van begrip was dat ze de hele situatie al doorhad terwijl ik nog aan mijn eerste zin bezig was. En dan was er Bestie.
Samen waren ze gevaarlijk.
Op een dag kwam ik bij mijn locker op school. Daar hing een Duitse vlag.
Een Duitse vlag. Op de locker van de Belg.
Die bastards wisten perfect wat ze deden.
Ze wilden een reactie. En die kregen ze.
Onder de vlag schreef ik in mijn allerbeste Duits:
ABER WIR HABEN DEN KRIEG GEWONN.
Was dat grammaticaal correct? Waarschijnlijk niet. Begreep iedereen het? Absoluut.
Spel begonnen.
Maar Bestie zou de kampioene worden. Zij maakte van dat vriendelijke pesten een ware kunstvorm.
Op een avond lag ik thuis te slapen.
Vredig. Onschuldig. En volledig naakt.
Ja, Bartje slaapt naakt. Daar is geen groot mysterie aan. Geen pyjama, geen short, geen onderbroek. Gewoon de Belgische teddybeer.
Toen ging mijn telefoon.
Bestie.
Ze klonk in paniek. Er waren problemen. De politie was erbij betrokken. Ze had mij nodig.
Nu zou een verstandig mens misschien vragen: waar zijt ge? Wat is er precies gebeurd? In welk politiekantoor? Zijt ge veilig?
Uitstekende vragen.
Jammer genoeg belde ze naar Bartje.
Mijn hersenen registreerden alleen:
BESTIE. PROBLEMEN. POLITIE. HELP.
En onmiddellijk daarna:
GO.
Ik sprong uit bed. Weet ge nog dat ik naakt was? Wel, dat moest dus snel opgelost worden. Broek aan. Hemd aan. Klaar. Geen spiegel. Geen bijpassende kleuren. Geen modeadvies.
Een goeie vriendin zat zogezegd in de miserie. Ik ging helpen.
Dat is een van die eigenschappen van mij die tegelijk mooi en ongelooflijk stom kunnen zijn. Als iemand om wie ik geef mij nodig heeft, kom ik in beweging. Soms vertrekt mijn lichaam alleen al voor mijn hersenen klaar zijn met nadenken.
Daar ging de Belgische reddingsdienst, op de moto door Bangkok. Nog maar een paar minuten daarvoor poedelnaakt in bed, nu technisch gezien aangekleed en volledig overtuigd dat Bestie in gevaar was.
Tot er een tweede telefoontje kwam. Of een berichtje. Plots bleek die noodsituatie met de politie verdacht weinig op een echte noodsituatie te lijken.
Er was geen ramp. Geen politieprobleem. Niemand zat ergens vast.
Ze zaten gewoon op mij te wachten in de Penny Black.
YOU BASTARDS.
Ze wilden dat ik mee uitging. En Bestie wist dat ik misschien ‘morgen’ zou antwoorden als ze gewoon had gevraagd om iets te komen drinken. Maar wanneer ze zei dat ze problemen had met de politie?
BARTJE-LANCEERSEQUENTIE GEACTIVEERD.
Wat moest ik nu doen? Omdraaien? Terug naar huis? Mijn kleren weer uitdoen?
Nee. Ik ging naar de Penny Black.
Natuurlijk ging ik. Ik had het moeilijkste deel van de avond al achter de rug: ik droeg een broek.
Het mooie aan die grap was eigenlijk dat ze mij goed kenden. Ze wisten dat ik zonder aarzelen zou komen wanneer een vriendin echt hulp nodig had.
Jammer genoeg hadden ze ook ontdekt dat ge trouw en bezorgdheid perfect als wapen tegen Bartje kon gebruiken.
Bende nummer twee: 1.
Bartje: 0.
Take it or leave it.
Ingezonden door Bart Van Den Heuvel (Bartje)
Lees ook
Over deze blogger
Lees hier de laatste artikelen
Lezersinzending22 november 2026Bestie, de politie en één poedelnaakte Belg (lezersinzending)
Lezersinzending22 november 2026Wat zie je als je zomaar een dorp in de Isaan inrijdt? (lezersinzending)
Lezersinzending22 november 2026“Waarom schiet je die niet?” Een Isaanse blik op Nederland (lezersinzending)
Visumvraag22 november 2026Thailand Immigration vraag Nr 211/26: Kan ik mijn visum later gebruiken en eerst op Visa exemption binnenkomen?

