In het ooit zo serene Thailand lijkt stilte een uitstervend verschijnsel. Van tempels die hun gebeden door luidsprekers jagen tot karaoke-avonden op het platteland en brommers die 24 uur per dag de straat domineren: rust is zeldzamer dan een witte olifant. Maar wat betekent dat voor de levenskwaliteit, voor spiritualiteit en voor een samenleving die ooit bekendstond om haar innerlijke rust?





