Zoals het klokje thuis tikt

Door François Nang Lae
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags:
29 januari 2022

Zoals het klokje thuis tikt…. klinkt het nergens naar. Ik schat dat het klokje in onze kamer zo’n 55 jaar oud is. Totdat mijn moeder overleed, in 2006, heeft het 40 jaar in de Haagse Beeklaan getikt.

Daarna tikte het nog ongeveer een jaar door bij mijn jongste broer aan het Elandplein. Toen ook die overleed is het bij Mieke en mij in de Boxtelse Knuistenkoepel (ik laat geen gelegenheid voorbij gaan om deze prachtigste straatnaam van Nederland even te kunnen noemen) terechtgekomen. Vervolgens tikte het vrolijk verder aan de Touwbaan in Maashees, waarna het op 50-jarige leeftijd naar Thailand is het verhuisd. En daar is het gestopt. Niet omdat we vergeten waren het op te winden, want dat hadden we netjes gedaan. We vermoeden dat de warmte en de hoge luchtvochtigheid het ding teveel geworden zijn.De meeste dingen gaan in Thailand korter mee, deels vanwege mindere kwaliteit en gebrek aan onderhoud, maar vooral toch door het klimaat.

Ons vermoeden werd bevestigd toen het klokje op een gegeven moment, nadat de hete tijd al even voorbij was en uiteraard midden in de nacht, 8 uur sloeg. Vanaf dat moment heeft het het weer een tijdje gedaan, maar de afgelopen zomer stopte het er weer mee. Vorige week had het een korte opleving, maar nu is die voorbij en staat het weer stil. Heel erg vinden we dat niet. Het klokje is zo overdadig gedecoreerd dat je er niet goed op kunt zien hoe laat het is. En mooi vinden we het ook niet; het staat er omdat het een familiestuk is. We denken erover om het een plaats te geven in een soort van totempaal met herinneringen die op het landje moet gaan verrijzen.

Ook zonder tikkend klokje voelen we ons hier inmiddels helemaal thuis. En regelmatig zijn er momenten waarop dat gevoel weer eens extra versterkt wordt. Die hebben soms helemaal niks te maken met hoe de mensen zich hier tegenover ons opstellen. Zo fietste ik van de week naar het stadje Hang Chat om fruit te kopen en zag ik hoe in een dorpje een nieuwe hoofdkraan voor de waterleiding was geïnstalleerd. Die staat dan boven de grond, zonder afsluitbaar hekwerk er omheen. Dat kan hier gewoon, want er is niemand die het in zijn hoofd haalt om “voor de grap” de kraan dicht te draaien of uit verveling het ding stuk te trappen. Alle hoofdkranen van huizen, en alle water- en elektriciteitsmeters zitten hier ook gewoon buiten. Lekker makkelijk voor de meteropnemer; die kan de stand ook opnemen als je niet thuis bent.

Nadat ik een kilo mango’s voor een euro had gekocht moest ik elders op zoek naar bananen, want die waren op bij mijn favoriete fruitvrouw. Ik stopte bij een tafeltje langs de weg waarop werkelijk de allergrootste bananen lagen die ik ooit gezien heb. Een flinke kam, met zo’n 8 bananen eraan, kostte 1 euro. De man vroeg waar ik vandaan kwam en in mijn beste Thais maakte ik duidelijk dat ik uit Nederland kwam maar nu in Nong Noi woonde. Er kwam nu een stortvloed aan Thaise woorden uit de man. Het ging me allemaal veel te snel om het goed te kunnen verstaan, maar ik ving onder meer “baan din” en “suay maak” op. Hij wist blijkbaar van ons kleihuis (baan din), vond dat dat heel mooi was (suay maak) en leek helemaal enthousiast dat hij nu een baandinbewoner voor zich had. Ik moest de bananen maar gratis meenemen, vond hij. Ik vond dat ik er best voor kon betalen; 1 euro is voor mij niet veel en voor hem een substantieel bedrag. Uiteindelijk werden we het eens toen ik zei dat hij er dan maar een ijsje voor zijn kinderen voor moest kopen. Dat argument werkt meestal goed hier. Hij liep met mijn boodschappentas naar een krat die achter hem stond, deed er de bananen in en daarna zette hij de tas op mijn fiets. Toen ik thuis kwam bleek er een reuzekam met 15 bananen in mijn tas te zitten. Had hij toch nog de helft gratis gegeven. Nu moeten wij ons door de bananenberg zien te eten.

Op de terugweg werd ik ook weer helemaal blij van het fietsende vrouwtje met een hele lading takkenbossen achterop haar fiets. Vrouwtje is overigens niet denigrerend bedoeld: Thaise mensen, vooral de oudere, zijn veelal heel klein. Het verkleinwoord slaat dus echt op de geringe lengte. Zoals de meeste Thai fietste ze met een snelheid die net hoog genoeg was om niet om te vallen. Toen ik haar voor me zag kon ik gemakkelijk even stoppen en mijn telefoon pakken om te filmen. Vlak voordat ik haar voorbij wilde gaan sloeg ze ineens af, waardoor ik vol in de remmen moest. Breed lachend excuseerde ze zich en zei en gebaarde ze van alles wat ik niet begreep. Maar dat maakte niet uit; de bedoeling was duidelijk.

Het laatste stukje tot aan ons huisje voerde door de rijstvelden, waarop volop gewerkt werd. “Hey hello” werd me van alle kanten toegeroepen. Voor de meesten is dat het enige Engels dat ze kennen. Overal vriendelijk lachende gezichten. Hier kan je je toch niet anders dan thuis voelen?

Waarschuwing: de volgende alinea’s kunnen als schokkend worden ervaren

Okee, soms, heel soms zijn er situaties waarin het thuisvoelen eventjes verdrongen wordt. Dat overkwam me een paar weken geleden toen ik eens even lekker wilde afkoelen in de cold tub, de grote kuip met koud water in de tuin. Ik had me er comfortabel in genesteld met een e-book en een glas vruchtensap toen ik me bewust werd van een niet al te aangename geur. Het was al donker, dus ik gebruikte het lampje van mijn telefoon om te zien of er wellicht een dood beest ergens naast de tub lag. Ik kon niks vinden en wilde weer gaan zitten toen ik ineens de oorzaak van de geur zag: er dreef een dode rat in het water. Nooit eerder ben ik zo snel uit de tub gesprongen en nooit eerder heb ik daarna zo lang onder de douche gestaan. Gelukkig is het nu de koelere tijd, want veel aandrang om weer in de tub te gaan heb ik nog steeds niet.

Vandaag was er weer zo’n moment. Hoewel we in de middag meestal maar wat zitten te lamballen houden we toch altijd een koffiepauze. Meestal maken we zelf een lekkere mokka van koffie, cacao en kokosmelk. Toen ik mijn koffie bijna op had zag ik een flinke klont op de bodem van mijn mok. Ik dacht in eerste instantie dat het koffie-cacaomengsel niet goed was doorgeroerd. Was dat maar zo geweest. Er bleek een kleine pad in mijn mok te zijn gesprongen en die had de douche van kokend water niet overleefd. Ik heb de rest maar laten staan en de pad bewaard, om als eventueel aan de arts te laten zien als ik er ziek van zou worden. Dat is gelukkig niet gebeurd.

Gekookte koffiepad

Natuurlijk gaan hier nu wel de woordgrappen over en weer. Voor de lunch vanmiddag hadden we pad thai opgewarmd in onze zonne-oven. Mieke is bang dat er nu een paddemie uit gaat breken. Ik ben op zoek naar iemand met een senseo, zodat de koffiepad toch nog een goede bestemming kan krijgen.

En het klokje…. dat tikt nog steeds niet.


» Laat een reactie achter


Rating: 5.00/5. From 22 votes.
Please wait...

16 reacties op “Zoals het klokje thuis tikt”

  1. ruud zegt op

    Een druppeltje olie kan soms wonderen verrichten.

    • Francois Nang Lae zegt op

      We vinden het niet heel erg dat het stil staat.

  2. Rob V. zegt op

    Haha, een échte koffiepad, daar moet ik hartelijk om lachen maar leuk of lekker is natuurlijk anders… Ook je ontmoeting met de bananenboer kan ik me goed voorstellen, met een beetje sympathie en interesse win je al dat al snel in minstens even grote maten terug. Heel normaal dan ook dat zij je iets kado willen doen, en een praktische oplossing is dan inderdaad zo’n gebaar terug te doen. Zo jullie verhalen lezende zit het met het opgenomen worden in de lokale gemeenschap wel goed. Ga zo door zou ik zeggen beste Francois.

  3. Jos M zegt op

    Genoten van je verhaal.
    Beeklaan was op stand ik ben geboren in de Lyonnetstraat en woon nu sinds 2 jaar happy in de esaan ..

    • Francois Nang Lae zegt op

      Het op-stand-deel van de Beeklaan is maar een klein stukje. De straat begint in een volksbuurt en loopt dan nog door een middenstandswijk om uiteindelijk te eindigen in “de straat waar de ouwe Drees woonde”. Mijn wieg stond in de Spijkermakerstraat, midden in het centrum van de stad. Maar toen hadden mijn ouders dat klokje nog niet :-).

  4. Tino Kuis zegt op

    Dit verhaal roept zoveel warme herinneringen op aan mijn verblijf in Thailand. Ik voel hoe jullie daar leven en dat lijkt heel veel op mijn leven destijds. Ik vind het echt geweldig, een eerlijk verhaal zonder allerlei clichés en vooroordelen. Heerlijk.

    Maar in vind het ook wel leuk en kan het niet nalaten om nog een lesje te geven. Over een kam bananen. Een (haar)kam is in het Thais หวี, met een lekker lange -ie- en een stijgende toon. En dat is ook het woord voor een kam of een tros bananen. สองหวี song wie ‘twee trossen) หวีนี้ wie nie ‘deze tros’. Einde les.

    • Francois Nang Lae zegt op

      Kijk, zo weet je ons ondanks je vertrek naar NL tóch nog wat bij te brengen. Dank je voor de les.

  5. Bart zegt op

    Koffiepad:)))
    Leuk geschreven.

  6. Raoel zegt op

    Wat een leuk verhaal François.!
    Ik lees al jaren hier op Thailandblog, en heb nog nooit wat gepost… Maar ik kreeg opeens een warm gevoel, toen ik las dat je op de Beeklaan hebt gewoond..! Ik heb zelf jaren aan het Newtonplein gewoond. Dat waren nogal wat tijden, waarschijnlijk ken je het snoepwinkeltje “Keesje” nog…
    Goh, en dat je nu lekker in Thailand leeft..! Hopelijk komt mijn tijd ook op een dag

  7. Wil van Rooijen zegt op

    Bedankt boor de waarschuwing, in het verhaal.
    Natuurlijk kan ik dan niet stoppen met leuk verhaaltje lezen. Neen, het werd nog leuker

  8. Hans Bos zegt op

    Ik ben opgegroeid in de Voorthuizenstraat en heb achtereenvolgens op school gezeten op de St. Carolusschool, het St. Janscollege en HBS Beeklaan, met eindexamen in 1968.

    • Francois Nang Lae zegt op

      Carolusschool aan het Westeinde? Daar heb ik ook gezeten, van 1962-1968. Aardig eindje uit de buurt voor jou. Daarna het Aloysius. Dat was de andere optie als je op het Westeinde had gezeten 🙂

      • Hans Bos zegt op

        In die tijd waren mijn ouders nog gehoorzaam katholiek. Bovendien werkte mijn vader op de dr. Kuipersstraat en kon ik de eerste jaren bij hem achterop de fiets naar school. In 1961 begon ik op het St.Jan. Dat lag dichterbij de Voorthuizenstraat dan het Aloysius.

  9. Burt zegt op

    Eind 60er,begin 70er jaren ging ik bijna iedere avond dagschotel eten
    bij restaurant “RENE” hoek Laan v Meerdervoort/Beeklaan.Gezellige tijd,toen was geluk heel gewoon.

  10. Francois Nang Lae zegt op

    Ik ging liever naar de gelijknamige snackbar even verderop.

  11. Peter de Jong zegt op

    Beste Francois
    Mocht je toch dat “mooie” klokje weer laten willen lopen
    Het probleem is niet de luchtvochtigheid
    Maar gewoon vuil en droog of combi
    Een busje olie kopen doet meestal al wonderen
    Indien niet moet het uurwerk schoongemaakt worden
    Kan eenvoudig met wd-40 specialist ,fast acting Degreaser
    Dit is schuimspray die het vuil oplost
    Daarna schoonspuiten met water,goed laten drogen in de zon ,en daarna met olie inspuiten
    Groeten
    Peter antiek ,Udonthani


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website