Op de website van een Thaise krant las ik vorige week een kort artikeltje, dat ging over een eenvoudige plechtigheid ter gelegenheid van een ophanden zijnde ingebruikname van een aantal nieuwe, elektrisch aangedreven, veerboot op een kanaal in Bangkok.

De mini-ceremonie was bedoeld om respect te tonen voor Mae Ya Nang, de beschermheilige van de reizigers. Op deze wijze is het de bedoeling de godin gunstig te stemmen om de reizigers te beschermen met een behouden vaart.

Wie is Mae Ya Nang?

Mae Ya Nang is een heilige geest, die huist in elke boot. Het is een vrouw, want Mae betekent “moeder”, Ya is “grootmoeder” en Nang betekent “een getrouwde vrouw” en daarmee is de heilige drie-eenheid van het vrouwelijke geslacht aangetoond. Het respect wordt, vooral geldt dat bij houten (vissers)boten, aangetoond met een boeg, die is versierd met gekleurde linten, sjerpen of bloemenslingers. Van oudsher heeft Mae Ya Nang betrekking op de scheepvaart, maar tegenwoordig geldt het bijgeloof ook voor andere vervoermiddelen zoals auto, motor, fiets en zelfs in de cockpit van Thaise vliegtuigen kun je afbeeldingen van deze beschermheilige vinden.

Het ritueel

Er is een behoorlijk uitgebreid ritueel aan Mae Ya Nang verbonden. Bij een nieuwe auto bijvoorbeeld legt men vijf soorten fruit, een kom rijst, een glas water, tabak of betelnoot en drie sigaretten op een tafeltje. Het offer wordt gebracht door dan de motor te starten, drie keer op de claxon te drukken en de negen joss-sticks aan te steken. Succes verzekerd!

Bij elke reis met de auto wordt aan de binnenspiegel een bloemenslinger geplaatst, die regelmatig vernieuwd moet worden. Die slingers zijn vaak aan een kraampje langs de weg wel te koop en in de grote steden worden die vaak aan auto’s, die stilstaan voor een stoplicht aangeboden.

Bijgeloof

Is het bijgeloof? Ja, ik denk van wel, want al die verering van Mae Ya Nang draagt niet bij aan de verkeersveiligheid in Thailand. Je zou haar willen vragen iets te doen aan de ruim 24000 doden in het verkeer, waarmee Thailand zich in een twijfelachtige top van landen met de meeste verkeersslachtoffers bevindt. Als je dat aan een Thai vertelt, wordt je meewarig aangekeken, want dat is een typische uitdrukking van een buitenlander. Die verkeersslachtoffers zijn een gevolg van menselijk falen, daar kan geen god iets aan doen!

Ten slotte

Is dat bijgeloof uniek voor Thailand? Als u het Rooms-Katholieke geloof aanhangt, heeft u waarschijnlijk ook een afbeelding van de heilige Sint Christoffel bij u. Dat is toch hetzelfde bijgeloof, of niet soms?


» Laat een reactie achter


Rating: 5.00/5. From 3 votes.
Please wait...

2 reacties op “Mae Ya Nang, beschermheilige van de Thaise reiziger”

  1. Tino Kuis zegt op

    Ja, ik zou ook niet weten wat het verschil is tussen geloof en bijgeloof. Ik vind het wel leuk om erover te lezen.

    Mae Ya Nang is in het Thais แม่ย่านาง (tonen: dalend, dalend, laag) moeder, grootmoeder, getrouwde vrouw.

    Mae, moeder, is in het Thais ook vaak gewoon een titel ‘Geeerde, Geliefde’ , net als in Moeder Teresa en Vadertje Drees. Mae Thap is een (ook mannelijke) leger commandant. Thap is leger. Ook veel plaatsnamen in met name Noord-Thailand beginnen met Mae. Maenaam ‘rivier’ is niet ‘de moeder van het water’ maar het ‘Geeerde Water’. Vroeger, en nu soms nog wel, werden kinderen met de titel ‘mae’ aangesproken. Mae Noi. Mijn geliefde Noi.

  2. Yak zegt op

    Ik ben atheïst, mijn moeder was katholiek en mijn vader protestant allebei niet praktiserend en hebben mij naar een openbare school gestuurd zodat ik niet door enig geloof zou worden beïnvloed en op latere leeftijd als ik daar behoefte toe zou voelen mij zou kunnen richten tot welk geloof dan ook.
    Ik ben in een Amsterdamse volksbuurt opgegroeid met verschillende geloven met hun bijbehorende rituelen (o.a Joods) maar ik ben totaal niet zweverig aangelegd, ondanks dat ik van de hippietijd ben en in Amsterdam van deze tijd met volle teugen heb genoten.
    Zelf heb ik sinds mijn kinderjaren (12 jaar) een gouden Christoffel om mijn hals hangen, niet omdat ik daar in geloof, als kind zijnde vond ik het gewoon een mooie hanger en kreeg het van mijn vader toen wij in Italië op vakantie waren, het hangertje is nooit af geweest, heeft het geholpen, geen idee maar ik heb zowel links als rechts in de werelddelen waar ik heb gewoond met de auto gereden zonder enig probleem, dit is trouwens de goden verzoeken en ik zal er niet verder over door gaan (ben ik dan toch bijgelovig?).
    Mijn Thaise vrouw komt uit een een gezin van leraren en heeft zelf een universiteit opleiding gevolg en afgerond en is zoals iedere Thai erg gefocust op geloof en (voor mij) bijgeloof.
    Tijdens het rijden wordt er menig maal onverwacht de handen van het stuur genomen om een Wai te brengen naar iets wat ik niet zie, een gedrag waar ik een bloedhekel aan heb en vraag haar altijd om dat niet te doen en de handen aan het stuur te houden, dit is overigens aan doveman oren gericht.
    Bloemen krans voor in de auto wordt uiteraard gekocht, door mij omdat ik het gezellig vind en door mijn vrouw vanwege de goden.
    Offers brengen in de tuin is een normaal iets en naar de tempel gaan als je een verzoek hebt om “hulp” te krijgen van boven af (?) is een normaal patroon bij ons en bij familie en vrienden.
    De kinderen (ook mijn vrouw) zijn verbaasd dat ik nergens in geloof en vaak de draak steek met geesten die misschien in ons huis zijn.
    Ik heb met geen één religie een probleem zolang het maar niet extreem gaat worden of mij probeert te bekeren, dit gaat ook op voor het Boeddhisme hier in Thailand, niet dat de monniken fanaten zijn, nee hier in de familie worden zij garrot gangsters genoemd want velen van hun doen wat totaal niet in hun geloof is geoorloofd. (geld, drank, vrouwen en drugs), iets wat dagelijks op het nieuws is.
    Ik wil aangeven dat geloof en bijgeloof erg dicht bij elkaar liggen en dat je (ik) als ongelovige er het beste van moet maken zonder dwang van wie dan ook.
    Met deze manier van denken heb ik een gelukkig leven met mijn gezin in Thailand welke totaal verschillend is dan ik gewend ben voordat ik per ongeluk in Thailand kwam, maar dat is een ander verhaal.


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website