Oom Kiet spreekt vloeiend Engels. Althans, drie zinnen, altijd in dezelfde volgorde, zonder aarzeling, zonder variatie. Toch slaagt hij erin om met zijn minimalistische woordenschat iets groots over het leven te zeggen. Een licht absurdistisch en tegelijk ontroerend portret van een Thaise dorpsgenoot die zonder het te weten de taal van het contact perfect beheerst.




