Uit het Thaise leven gegrepen: net niet genoeg
Om zes uur was het koud genoeg voor een trui, en Ton trok de blauwe aan, die met het gat in de mouw waar hij zijn duim doorheen haakte. Beneden lag de Mekong nog onder de damp. Aan de overkant, in Laos, brandde één lamp die hij elke ochtend zag doven zodra de lucht boven het water grijs werd. Hij zette koffie op het balkonnetje, ging in de plastic stoel zitten die zijn kleur allang kwijt was, en telde de boten. Vandaag drie. Een lege zandbak, een vissersbootje, en verderop iets groots dat hij niet kon thuisbrengen.
Zeventien graden, misschien achttien. In Nederland zou dat een frisse zomeravond heten. Hier trok het zijn schouders op, en dat vond hij fijn, dat beetje kou dat je in de vroegte nog voelde en tegen tienen weer kwijt was. Ans had juist voor de warmte gekozen, voor haar knieën. Ze hadden aan de keukentafel in Krommenie op de kaart zitten kijken tot haar vinger bij deze rivier bleef liggen. Vier jaar was ze nu weg. Het uitzicht dat ze samen uitzochten, was gebleven.
Na de koffie deed hij de som, altijd op hetzelfde blaadje achter in het schrift. Zijn AOW, met het gat erin van de jaren dat hij al buiten Nederland woonde, en het kleine pensioentje van de fabriek. Samen een kleine veertigduizend baht, als de koers meezat. Vroeger kreeg je voor een euro bijna veertig baht, nu bleef het net onder de achtendertig, en de vorige winter was het even naar zesendertig gezakt. Daaronder de vaste lasten. De huur, negenduizend. En de verzekering, waar hij het langst naar staarde. Achtenzestig was hij nu, en dat betekende weer een sprongetje: honderdtwintigduizend baht voor het komende jaar, tienduizend in de maand als je het uitsmeerde. Volgend jaar meer. Het jaar daarna nog meer.
Negenduizend en tienduizend, dat was al negentienduizend voordat hij één keer had gegeten of de scooter had voltankt. Wat overbleef, ging op aan de rest, en aan het eind van de maand stond er niets meer op het blaadje. Geen buffer voor de dag dat de koelkast het zou begeven, of dat het ziekenhuis meer wilde dan de verzekering dekte.
Hij kon de koers niet veranderen. De premie niet, zijn leeftijd niet, zijn knieën niet. Eén ding kon hij wel: het dak boven zijn hoofd. Landinwaarts, achter de Global House, stond een rijtjeshuis voor vijfenhalfduizend. Twee kamers, geen uitzicht, een droge boom in een pot naast de deur. Vijfendertighonderd baht per maand goedkoper. Tweeënveertigduizend in het jaar. Precies het bedrag dat de premie de volgende keer weer zou stijgen.
Hij pakte zijn scooter en reed naar de markt, langs de boulevard waar de vroege loopsters in dikke jassen liepen alsof het min tien was. Bij het karretje van Daeng stopte hij zoals elke dag. Ze was aan het pofferen, en ze begon meteen te praten, over haar dochter in Udon, over de vis die weer duurder was, over een hond die de hele buurt wakker had gejankt. Ze schepte zijn portie op, deed er zonder vragen een extra lepel bij, en zei dat hij te mager werd. Hij betaalde de twintig baht die het al jaren kostte, ook al wist hij dat ze er geld op toelegde.
Verderop won Sombat bij het dammen, zoals meestal. Toen het bord leeg was, vroeg de oude man waarom Ton de laatste weken zo stil was. Ton zei dat hij misschien ging verhuizen. Weg van de rivier? Ton haalde zijn schouders op en zei iets over rust, over dichter bij de dokter. Sombat knikte, maar keek er niet bij alsof hij het geloofde.
’s Middags kwam de neef van de huisbaas langs. Geen verhoging, zei hij vriendelijk, gewoon negenduizend, precies zoals het was, tekenen en klaar. Ton bedankte hem en zei dat hij het zou laten weten. Toen de man weg was, bleef hij lang naar de dichte deur staan kijken. Niemand joeg hem weg. Dat maakte het erger.
Zijn telefoon trilde. Een spraakberichtje van zijn zoon, veertig seconden, over de kinderen die naar zwemles gingen, over dat ze het druk hadden, maar dat hij snel eens goed zou bellen. Ton luisterde het twee keer af, niet om de woorden, maar om de stem, om het kind dat op de achtergrond iets riep wat hij niet verstond.
Op de vensterbank lag het schoolschrift met de uitslagen. Al twaalf jaar noteerde hij elke zondag of zijn oude club had gewonnen, de tweede klasse, een dorp waar hier niemand van had gehoord. Vorige week gelijkgespeeld. Hij was er in geen tien jaar geweest en zou er nooit meer komen. Hij hield het gewoon bij.
Tegen de avond werd het water goud, daarna grijs, daarna zwart. De lamp aan de overkant ging weer aan, precies waar hij ’s ochtends uitging. Hij at de vis van Daeng koud, staand bij het aanrecht, en dacht aan wat ze had gevraagd toen hij wegreed. Kom je morgen weer? Hij had ja geknikt. Hij wist nu al dat hij, zodra hij verhuisd was, niet meer langs dat karretje zou durven. Niet omdat het te ver was, want vijftien minuten was niets. Omdat ze zou vragen waar hij nu woonde, en waarom, en hij het echte antwoord niet hardop wilde zeggen tegen een vrouw die er elke dag geld op toelegde, omdat ze dacht dat hij het breed had.
Op de tafel lag het andere contract. Vijfenhalfduizend, een jaar, de straat achter de Global House. Er stond met potlood een kruisje waar zijn naam moest komen. Hij ging zitten en las de regels die hij al kende. Boven aan het blad het adres van een straat waar hij niets had, geen rivier om wakker van te worden, geen Sombat om van te verliezen, geen boten om te tellen.
Hij haalde de blauwe Bic uit zijn borstzak, waarmee hij ook zijn sommen maakte. Hij klikte hem open. Beneden sloeg een golf tegen de kade, waar hij het in het donker niet kon zien, alleen horen. Hij hield de punt boven het kruisje en las nog één keer de huur, alsof het getal in de tussentijd anders was geworden.
Over deze blogger
Lees hier de laatste artikelen
Het leven in Thailand17 oktober 2026Uit het Thaise leven gegrepen: post op de vensterbank
Het leven in Thailand2 oktober 2026Uit het Thaise leven gegrepen: een fles nam ob
Het leven in Thailand17 september 2026Uit het Thaise leven gegrepen: net niet genoeg
Het leven in Thailand25 augustus 2026Uit het Thaise leven gegrepen: wie ze moeten bellen
Simpele oplossing ,zeg de ziektekostenverzekering op en geniet van het leven in het prachtige huisje aan de Mekongrivier .
Prachtige plek met de bergen en bootjes waar je met je vrouw zo gelukkig was.
Waarom ,het leven hangt vol met regels en verzekeringen de eerste 1900 jaar waren de mensen niet verzekerd en leefden gelukkig met de dag.
Zo houd je per jaar 120.000 over per jaar hiervan zet je 60.000 apart hiervoor kun
je eventueel zelf heel veel doen in een gouvermenthospital en de andere 6000 dicht de begroting en kun je gezellig blijven wonen en met plezier leven en zo nu en dan een bus of treinreis maken naar de kust.
Ik weet dat dit fictie is uiteraard maar voor velen is het bittere realiteit inclusief mijzelf .
ik zeg :Carpe Diem ,pluk de dag en geniet van het prachtige vrije thailand glimlach iedere dag en geniet van devriendelijke mensen en het fijne klimaat de tochten op de Honda 125R door de Isaan van Thailand en het heerlijke eten aan de straatstalletjes fantastisch gewoonweg.
Simpel? Eerder dom zou ik zeggen, tot je eens hartinfarct, of serieus ongeval mee maakt… en je in ziekenhuis beland waar je weekje op ICU moet verblijven en operatie ondergaat zou de factuur snel kunnen oplopen tot boven pakweg 1 miljoen of zelfs meer…
Nee Ruud, niet dom. Levenskwaliteit, daar gaat het om. Een verzekering die inderdaad elk jaar duurder wordt wil ook alleen maar geld verdienen. Zij verzekeren een risico maar willen vooral winst maken. Wie bang is betaalt, en wat na dat hartinfarct of serieus ongeval? Zonder buffer zal het leven dan steeds onaangenamer en nog duurder worden, want medicijnen en nazorg worden niet allemaal betaald. Een verzekering verkiest daarom ook mensen met een gezonde levensstijl om het risico te beperken. Simpel is het inderdaad niet want verslijten hoort bij het ouder worden. Ook wijzelf moeten elke dag opnieuw berekende risico’s durven nemen en soms, kunt ge pech hebben.
De vraag is waarom worden mensen in Frankrijk ,Spanje,Portugal ,Italie etc wel betaald door Nederlandse ziektekostenverzekeringen en Thailand dat 50% goedkoper is niet?
Bumrungrad hospital moet je dan gewoon uitsluiten want dan ga je inderdaad over de top.
Nu gaan oudere expat terug migreren naar Nederland indien mogelijk of naar Cypres of Spanje waar gezondheidszorg op hoog niveau is zonder wachtlijsten en qua voedsel erg goed en gezond te leven is.
Het leven is hierdoor gedwongen keuzes te maken door de ziektekostenverzekeringen zo geregeld waardoor de ziektekostenverzekeringen uiteindelijk duurder uitzijn .
Men zou er beter aan doen ziektekostenverzekering vanuit nederland weer te regelen met dezelfde bijdrage als nederlanders in Spanje kost minder en meer mensen plezierig zonder zorgen leven in het prachtige Thailand.
Omdat Thailand niet behoord tot de landenkring. Is ook al diverse keren op TB behandeld.
noem aub mensen zonder verzekering niet dom.
voor vele is het een logische goede doordachte keuze.
ik zelf woon al meer dan 20 jaar hier zonder verzekeringen.
potje gespaard en er zullen best wel eens rekeningen komen.
niemand weet wat het leven brengt maar ik sta achter mijn eigen keuze.
Iemand dom noemen die de wél de courage heeft om zijn eigen keuzes te maken, dat is pas dom!
Er zijn meer wegen die naar Rome leiden dan alleen de weg door verzekeringsland.
Ruud of je verzekering vergoed niet heel normaal in Thailand of je moet een erg dure verzekering hebben van 500 eur of meer per maand en dan kan afwijzing ook dreigen waarschijnlijk ben jij goed verzekerd Ruud of misschien zelfs in Nederland.
Ikzelf heb in vele ziekenhuizen gelegen en was er zonder destijds nederlandse verzekering niet meer zijn geweest vanaf 6 maanden verkeerd bloed 6 jaar van derde verdieping gevallen schedelbasisfractuur.
16 jaar overreden door gestolen truck met fiets ader gesprogen in schedeldak 1 jaar revalidatie in Noordwijk was links verlamd hierna nog ettelijke keren in ziekenhuis waarvan 1x bloedvergiftiging via wilde dieren afijn
ook in Nongkhai Gouvermentziekenhuis 4 jaar geleden 60 jaar kon niet meer lopen gewicht 143 kilo suiker 420 direckt opname gelukkig zeer kundige huisarts dokter pfisit op de pratjakroad zeer kundig heeft mijn leven gered meerdere malen kosten destijds 500 eur 7 dagen hospital op grote zaal 1200 baht p dag.
2e en 3e keer in NKH in Nongkhai met Celulatis vleesetende bacterie in LAOS opgelopen levensbedreigend gelukkig direckt met spoed in NKH nongkhai zeer goed geholpen
momenteel 115 kilo en 63 jaar bloeddruk ok 149 /89 was destijds 220
drink alleen zwarte coffee met westgold boter en wat vlees en groente alsook 5 eieren per dag.
Zo je ziet ruud ik zou graag verzekert zijn maar ook gesprekken met AA insurance kunnen geen uitbetaling bij opname garanderen dus oplossing gewoon niet verzekeren
Oorzaak vele ziektes waaronder kanker etc worden veroorzaakt door suikers en voeden zich met suikers en carbohydrate dat is gewoon bewezen
oplossing schrap alle suikers en koolhydraten op vele groenten in Thailand word zwaar gespoten zelfs met DDT ook rijst hieruit voort vloeit je kunt uiteraard alles blijven eten en bij goede verzekering kun je naar het ziekenhuis alleen moet je je afvragen waarom deze verzekeringen er zijn en hoe te voorkomen dat je in het ziekenhuis komt.
Levensstijl aanpassen indien mogelijk kijk naar Masai in Afrika eten alleen geitenvlees en ingewanden en bloed gevolg ijzersterke conditie tot op hoge leeftijd bij hoge temperaturen geen kanker en geen hart en vaatziekten en ijzersterk gebit.
Inuit oftewel eskimos zelfde verhaal alleen moderne eskimos die naar steden gaan verhuizen worden ziek
Daarbij komt levensstijl kijk in Thailand 50 tot 30 jaar geleden waren Thaise mensen vooral jeugd
slank en gezond en sterk omdat iedereen overal liep of fietste als donker werd ging slapen en als de zon opkwam opstond hierbij was eten rijst en groente en fruit onbespoten en gezond.
momenteel word alles bespoten en gebakken in Palmolie of ander vegetarische olie zeer slecht voor gezondheid
Daarbij doet iedereen alles op de motorfiets en auto hierdoor hebben jeugd en ouderen slechte gezondheid waarbij elektrisch rijden voor ouderen niet echt helpt.
Eten in Thailand is heerlijk ik kon er niet genoeg van krijgen maar het is ook een sluipmoordenaar kijk naar de dikke jeugd en expats die slank in Thailand komen maar na 5 a 10 jaar allemaal een kilo of 10 zijn aangekomen niet door bier maar door het zogenaamde heerlijke voedsel
kijk hiervoor als voorbeeld youtuber en voormalig olympier Dr Sten Egberg met meer dan 5 miljoen volgers en praktijk in USA
conclusie :zorg dat je niet in het Ziekenhuis hoeft te worden opgenomen start simpel Carnivoordieet en zorg dat je gaat bewegen ,wandelen ,fietsen en taichi oefeningen hierbij krijg je een beter gevoel in leven en word je sterker bij ouder worden heeft lichaam veel proteine nodig.
tevens is water drinken niet alleen genoeg .
wanneer je water drinkt spoelen alle mineralenen en vitaminen weg .
In het warme klimaat van Thailand koop 500 gram natural seasalt bij Tesco 25 baht en doe in 1,5 literfles water halve theelepel zo blijven vitamines en mineralen beter in het lichaam en heb je minder last van de warmte.
Minstens 3 liter water drinken per dag zorgt goed voor de Hydratie van het lichaam vooral oudere mannen boven 65 jaar drinken te weinig water met alle gevolgen van dien.
hierbij een lange toelichting voor Ruud en lezers van het blog mijn schrijfstijl is niet zo goed als andere schrijvers maar ik doe mijn best op mijn manier alvast van harte bedankt
Goed verhaal Peter, ik weet niet wat jou lengte is, maar 115 kilo is nog aardig wat.
Ik ben 1.93 en weeg 87 kilo, in 2021 woog ik 97, maar ben bewust afgevallen voor mijn knie operatie, en dat heb ik gelukkig weten te behouden.
Maar ik neem aan dat je druk bezig bent met verder afvallen, je bent goed op weg, mijn complimenten!!
Ruud, het is een kwestie van keuzes maken als het budget beperkt is.
Is het echt verstandiger om dagelijks nauwelijks rond te komen, alleen om voorbereid te zijn op iets wat misschien nooit gebeurt?
Ieder heeft recht op zijn mening, maar jouw visie is niet de enig mogelijke. Voor mij staat de kwaliteit van leven nú voorop. Ik ben niet bang voor de dood en de periode na een zwaar ongeval of hartinfarct heeft voor mij niet ten koste van alles meerwaarde. Laat iedereen die afweging voor zichzelf maken.
Over het wel of niet verzekerd zijn tegen zorgkosten is op Thailandblog door de jaren heen op heel wat discussie gevoerd. Ik ben in 2022 op 72 jarige leeftijd met mijn TH vrouw uit NL vertrollen en we hebben ons huis te CHM betrokken. Ik heb geen verzekering genomen. Voor mijn vrouw wel. Zij is18 jaar jonger.
De keuze/het besluit om je niet te verzekeren dien je zelf te nemen. Laat anderen erover denken en zeggen wat ze willen. Maar je kunt er wel een aantal factoren bij in beschouwing nemen. Voor mij waren dat de volgende: behalve 800K aan baht voor Immigration, kon ik 500K baht in een apart potje steken. Elke maand stort ik er 10K bij. Er zit anno nu 1 miljoen baht in dat potje. Voor het geval dat! En als zich dat niet of in mindere mate voor doet, is de inhoud (van beide potjes) bij overlijden testamentair aan mijn TH vrouw.
In mijn familie aan weerskanten komt geen enkele ernstige ziekte of aandoening voor. Broers en zussen van mijn beide ouders, hun kinderen (dus mijn neven en nichten) zijn tot nu toe ook gespaard gebleven van infarcten en kankers. Beide families hebben hun oorsprong voor WOII, waren kindderijk, er is dus veel vergelijkingsmateriaal beschikbaar. Volgens mijn huisarts bij vertrek ben ik genetisch vrijwel gevrijwaard van ernstige kwalen. Bij mij moet de aandoening van buiten komen: bacterie, virus, ongeval. En daar kun je zelf het nodige aan doen. Ikzelf ben (nog steeds) fit, gezond, laag BMI, rook al 26 jaar niet meer, drink zeer matig (geen bier, geen wijn), beweeg en sport (altijd al) veel.
Een derde en laatste beschouwing is dat je dient te beseffen dat je in TH er alleen voor staat. De NL overheid komt je niet te hulp. De TH overheid sowieso al niet. In TH is veel mogelijk. Omdat veel goedkoop is. Behalve één ding: gezondheid! En daar kun je zelf veel aan doen. Ik ben voorstander van een gematigde leefstijl. Ik zie veel farang die even hoog als breed en diep zijn. Dat is aan hen, maar is tevens niet slim. Ik ben ook geen voorstander van gepieker en getreuzel zoals in het artikel over ‘Ton’ beschreven. Als je met weinig armslag naar TH vertrekt en hemel en aarde moet bewegen omdat je een huur te betalen hebt en overige kosten voor levensonderhoud (waartoe gezondheid absoluut bij hoort), dan heb je overgeslagen in je voorbereidingen tot vertrek. De beschouwing die te maken is alvorens definitief koffers in te pakken is antwoord op de vraag: kan ik mijn verblijf in TH bekostigen? En als het antoord niet is: “ja, dat kan ik en wel in ruime mate”, dan is niet vertrekken een betere optie.
vraagje ,waarom verzeker je je thaise vrouw??zei is gewoon voor alles verzekerd via 30 baht regeling in Thailand.
Beste Peter,
Kom hier in Korat eens kijken in een privéziekenhuis [zoals Saint Mary]. Hooguit 5% van de mensen die je daar ziet lopen is buitenlander. De rest bestaat uit Thai die een uitgebreidere zorgverzekering hebben dan de bekende ’30 baht regeling’.
Ik ken trouwens buitenlanders die er echt niet bij hun Thaise vrouw mee aan hoeven te komen en zelf naar een privéziekenhuis gaan.
Of het nu om vooroordelen gaat of dat het behandelingsniveau echt zo sterk verschilt… De artsen zijn in principe vaak dezelfde als in de privéziekenhuizen, maar de plus- en minpunten lopen af en toe stevig uiteen. Je hebt staatsziekenhuizen, universitaire ziekenhuizen, goedkope privéziekenhuizen en natuurlijk de dure privéziekenhuizen.
Och, het is hier vaak zat besproken.
Het blijft ook een stukje menselijk ego, inzicht zo je wil. Een levensverzekering die pas over tien of twintig jaar uitkeert of nog veel later, gecombineerd met een redelijk betaalbare zorgdekking (hoewel die lang niet alles dekt) maar te doen voor vele Thailanders.
Kun je altijd die 30 baht regeling nog doen als Thai.
Mijn vrouw is het ergens vele jaren terug trouwens geweigerd, getrouwd met een buitenlander gewoond aldaar en een chaotisch ambtelijk verleden in Thailand.
Wettelijk niet correct ook toen niet, maar och je weet hoe het werkt vermoed ik hier met ambtenaren.
Kwaliteit of kwantiteit is de vraag bij ee kleine portemonnee.
Dood gaan we allemaal en wat er na komt weet niemand, mijn moeder zaliger zei altijd: het zal er wel goed zijn want er is nog nooit iemand terug gekomen.
De 1 kiest voor een lang leven en geniet op zijn manier.
De ander houdt van een bourgondisch leven en beseft dat het dan waarschijnlijk wat korter is.
Een vroeger kroegkennis, net zo breed als dat ie lang was kwam iedere dag naar het werk wat pilsjes drinken voordat ie naar huis ging. Heeft zelfs nog een tijdje een eigen kroeg gehad, maar dat was geen succes.
Op dag getroffen door een hartinfarct en moest nodig een hartoperatie.
De dokter wou dat alleen doen als ie zou afvallen en zijn leven zou beteren.
Nou hij aan de spa rood en gestopt met roken.
2 Maanden, zo chagrijnig als maar kan zijn en in in overleg met zijn vrouw en kinderen toch maar weer zijn oude levensstijl opgepakt, dus een operatie zat er niet in.
18 Maanden later hebben we hem begraven, maar zijn laatste woorden tegen zijn vrouw waren : Ik heb tenminste geleefd.
En natuurlijk zal de reactie komen van heb je dan alcohol nodig om te genieten etc.
Dat is niet aan andere, dat beslist iedereen voor zich zelf.
Zelf heb ik jarenlang stevig gedronken, maar sinds een jaar of 10 verdient Heineken niet meer veel aan mij.
Eigen keuze, niets met gezondheid of zo te maken en er zijn nog genoeg andere ongezonde dingen die ik wel doe, dus zo heel oud zal ik ook niet worden.
Beste Herman, natuurlijk kiest ieder zijn of haar eigen levenspad. De een als Bourgondiër de ander als asceet. Daartussen tientallen schakeringen. Zoals jij maar ook Frank van O. aangeven: moet iedereen zelf weten. Sommige mensen zijn nu eenmaal van nature meer gematigd, anderen weer hedonistischer ingesteld. Maar zoals we met z’n allen wel weten, en de Redactie van Thailandblog besteed er gelukkig veel aandacht aan, is een gezonder levensstijl om vele redenen te prefereren.
Wat dan het extra risico op infarct en indien nodig – operatie betreft, moet toch mij het volgende van het hart: ik ben blij dat in TH niet de mogelijkheid bestaat zorgverzekeringen af te sluiten op basis van solidariteit. Zoals je weet is dat in NL en BE wel het geval. (Ook in de meeste EU-landen). We betalen allemaal een zorgpremie. En als iemand meer zorg nodig heeft dat het eigen risico en de eigen bijdrages te boven gaat, betalen wij met z’n allen die kosten uit de grote pot aan premies en algemene middelen. Gelukkig is dat in TH niet de orde. In TH betaalt iemand zijn eigen medische facturen.
Ik vind namelijk dat iemand, zoals jij, die ervoor kiest om willens en wetens een minder gezonde leefstijl op na te houden, zelf dan maar moet opdraaien voor de extra kosten die opduiken als die leefstijl nadelig uitvalt. Het financieringssysteem dat NL er op na houdt zou beduidend goedkoper uitvallen, als mensen zich bewust werden van de duurte en de enorme kosten die een zorgstelsel zoals in NL met zich meebrengt. Dat mensen proberen van collectieve voorzieningen gebruik te maken, zie je ook terug in de 450 baht discussie die nu in TH gaande is. In NL is eenzelfde discussie gaande, maar dan om de verhoging van het eigen risico naar 400 euro. Gisteravond bij Pauw & De Wit vertelde de voorzitter van zorgverzekeraar DWS dat 90% van de zorgkosten wordt veroorzaakt door eigen keuzes en omstandigheden. Dan is het toch goed dat TH farang verantwoordelijk houdt voor die eigen keuzes, en hopelijk meer focus legt op de omstandigheden waaronder de gewone Thai moeten leven en slechts van een 30 baht systematiek kunnen gebruik maken.
Zo zie je maar weer: het is gemakkelijk zeggen- iedereen beslist voor zichzelf. Maar wat de een teveel claimt, houdt hij weg bij de ander. Dan is het goed dat in TH ieder voor zijn eigen claim betaalt. Met geld of anders met zijn leven. Want dat laatste is wat jij zegt!
Ben ik helemaal met je eens, maar waar ligt de grens.
Iemand die gezond probeert te leven en 3x per week voetbaltraining doet en zijn enkelbanden scheurt. Dit is een risico dat je vooraf weet.
Iemand die gaat skieen en zijn been breekt idem dito
Iemand die aan parachutespringen doet en zijn rug breekt idem dito
En iemand die lekker eet zou individueel gestraft worden ?
Er zijn zoveel bezigheden waar je vooraf van weet als het fout gaat kost het bakken met geld bij de verzekering.
Het temperen van de maandelijkse bijdrage en het verhogen van de eigen bijdrage op jaarbasis zou vele mensen doen beseffen dat het ook wel bij veel zaken zonder dokter kan of het zelf voorkomen.
Er kan zelfs een keuze pakket ingebouwd worden lijkt mij, eerste duizend euro voor jezelf dan duizend euro minder premie per jaar, voorbeeld uiteraard.
Wil je dat niet betaal je toch de hoofdprijs.
Heb ook een maatje dat van 34.000 baht per maand leeft eigen huis geen [zorg]verzekering, geen auto. Alleenstaande uit het VK Low budget. Fiets regelmatig naar het staats ziekenhuis of een lokaal ehbo centrum langs een van de highways hier. Presteert het altijd om om met prijzen thuis te komen dat ik het soms wel eens overweeg als mijn AIA-premie te gek gaat worden over vijf jaar.
Heb er ook nog een ongevallenverzekering naast van dacht vijfduizend baht per jaar die best wel veel dekt. Terminaal ziek ………….zou je het willen rekken tot de dood????
Ik ben het met Jelle eens. In NL lopen de zorgkosten de spuigaten uit door een tekort aan preventie, en een teveel aan foute leefstijl, plus dat de vergrijzing natuurlijk fors meedoet. Ik heb in mijn hele leven nog nooit één cent hoeven te declareren en toch betaal ik de gewone premies, die ook diegenen betalen die 3x per aan voetbaltraining doet, die gaat skiën en die parachute springt. Nog nooit kreeg ik korting op de te betalen premies, en nog nooit hoefden zij in risicovolle sporten bij te betalen. Dat is vreemd want bij de aanschaf van een auto wordt een all risks met no-claim afgesloten, en bij de aankoop van een huis een overlijdensrisicoverzekering. Ook mensen die inderdaad zich volledig overgeven aan overtollig eten en drinken zouden een extra premie verschuldigd moeten zijn want veel risico op gezondheidsklachten. Zie reactie @peter. Ik kende ook iemand die op zijn 60ste al even breed en diep als hoog was. Hij zei dat dit kwam door suikerziekte. Ik zei hem: je hebt suikerziekte omdat je zo’n enorme overgewicht hebt. Hij rijdt nu rond- afgekeurd- in een elektrisch karretje. Gefinancierd door zijn zorgverzekeraar. Gelukkig dat in TH gepensioneerden hun eigen zorgkosten moeten betalen. Dat zorgt voor meer en betere omgang met ziekte en gezondheid.
Straffen? Dat doe je jezelf. Mijn moeder zaliger zei al dat alles met ’te’ ervoor niet goed was. behalve tevreden en banktegoed. Het gaat niet om ‘lekker’, maar om ’teveel’. Ik eet ook lekker maar niet overmatig. Mensen met morbide overgewicht eten niet lekker. Zij eten omdat hun lichaam hen ertoe aanzet. Zij zouden het moeten kunnen opbrengen zich tegen deze drang te verzetten. In het Engels heet het ‘craving’. In het Nederlands ‘verslaving’. Inderdaad wordt veel te weing gedaan aan preventie ook al wordt daar elk jaar opnieuw toe opgeroepen als de nieuwe zorgpremies bekend worden gemaakt. Daarna is het weer stil. In TH wordt ook niet aan preventie gedaan. Zout, suiker, fastfood: je ziet het aan de omvang van de Thai.
Jelle je maakt 1 grote fout want jij betaald namelijk niks dat doet de zorgverzekering en als je ouder word en mankementen krijgt iedereen kan wat krijgen of ongelukje krijgen wordje je in nederland Snanje etc geholpen maar in Thailand zegt men ja maar toen je 16 jaar was en toen je 30 jaar was etc uitsluitingen en sorry Jelle je hebt altijd fijn je contributie betaald maar nu met je hartprobleem ga je maar claimen in nederland of betaal je 30.000 eur uit eigen zak dat is de realiteiten sinds september is Thailand weer strengenger geworden met zorgbeleid omdat het te duur word?????
Oorzaak slecht voedsel eigen bevolking/koken palmolie etc
Weinig beweging en vooral laag geboortecijfer etc
Voorzitter DWS BIJ P&W is natuurlijk wij van wc eend draait zijn verhaaltje uit voor eigen parochie in opdracht van regering en zorgverzekeringen.
Vraag even aan voorzitter DWS waarom een beter ziekenhuisbed in Thailand op privekamer eur 100,_ kost en in Nederland een minder bed 6 a 8 op 1 kamer eur 1500 p nacht kost.
Wat verdient een voorzitter {spreker in de media om goed verhaaltje te doen voor aankomende prijsstijgingen voor het volk]van DWS groep .
Wat de DWS niet verteld is de prijsstijging word veroorzaakt door de Farmaceutische Industrie dat is de oorzaak en niet het verhaaltje van DWS voorzitter
Dit is ook de oorzaak waarom gezondheidszorg in USA zo verschrikkelijk duur is
In India krijgt de Europese Farmaceutische industrie voorlopig nog geen poot aan de grond ondanks de belofte van tientallen miljarden.
Jelle open je ogen en oren en kijk waar het echte zorgprobleem ligt en een programma als P&W is zeer overheid getint.denk daaar maar eens over na.
groetjes peter
Dan ben je niet goed op de hoogte van hoe het zorgsysteem werkt en hoe betalingen aan het zorgstelsel tot stand komen. Zorgkosten stijgen jaarlijks met procenten. Lees hierover wat het Zorginstituut te melden heeft. https://www.zorginstituutnederland.nl/ Ook in TH is dat geval. Lees over de Thaise situatie en de gevolgen ervan voor de 30 baht systematiek: https://sl1nk.com/urvo3f4 Vandaar dat veel thai mensen die het kunnen betalen zich wenden tot de private sector.
De zorgkosten worden door ons allemaal betaald. (als je in NL woont). Uit premies, eigen risico’s, eigen bijdragen en via de belastingopbrengsten, Het is dus niet waar wat je zegt dat “je namelijk niets betaalt en dat de zorgverzekering dat doet”. Alsof zij een gelddrukmachine in hun kantoren hebben staan. Probeer je breder te informeren. Wat je zegt in de rest van je reactie is framing. Jouw stelligheid bewijst dat je slechts datgene tot je neemt wat je aanstaat zonder verdere onderbouwing. Jelle zegt dat het een goede manier van handelen is als mensen zich meer bewust zijn van hoe duur zorg is, hun eigen facturen betalen, en er een eigen zorgverzekering op na houden zoals in TH geregeld. Dat is hoe ik het heb geregeld voor mijn vrouw – particulire extra verzekering- en voor mezelf -grote spaarpot!
Weer ‘n prachtig verhaal Thailandblogger,
En ik geloof echt dat er figuren in Thailand rondlopen die er zó voorstaan.
“zonder zwembandjes in het diepe gesprongen”
Peer een zeer dom ongedefineerd antwoord.
woon je in Thailand met volledig aow samen globaal 1100 eur je bent 75 jaar en moet voor beetje zorgpolis
zonder of met uitsluiting 400 eur netto betalen dan houd je 700 eur over daarbij huurhuisje 300 eur inclusief elektrisch + water+ internet 100 eur dan houd je 300 eur over per maand om van te leven.
Peer vertel eens over jezelf hoe je dit doet en wat jouw inkomen is in Thailand voor je oordeelt over anderen.
Daarbij komt als je samenwoont wat wel prettig is als je ouder bent in thailand en de taal niet spreekt moet je wel globaal 450.000 baht voor jaarvisa op de bank hebben staan en 850.000 bij alleenstaand rekening houdend met inflatie en onvoorziene kosten airco kapot etc
groetjes peter
Beste peter, je zit er wat naast. Hier zijn de precieze AOW-bedragen: https://www.svb.nl/nl/aow/bedragen-aow/aow-bedragen
Wat TH-Immigration betreft: voor gehuwden 400K baht op de bank en voor Retirement baht 800K.
Verder gaat de discussie om de vraag in hoeverre het wel verstandig is om met zo weinig inkomen naar TH te emigreren.
Ik raad het af. NL is ook duur. Maar bij ongeval wordt je naar het ziekenhuis gebracht. In TH checken ze eerst of je betaalkrachtig bent. Na basisbehandeling wordt je naar huis gestuurd.
In NL kun je bij tekort aan levensonderhoud naar de bijstand. In TH is er niets aan opvang, tenzij een naburige tempel je genadig is.
Als je jouw verblijf niet kunt financieren, wordt je teruggestuurd naar Schiphol. Vanaf dat punt zoek je het zelf maar uit.
Dag Peter,
Vaak zijn het keuzes in het leven. Niet altijd hoor. Maar ik heb veel gezien in Nederland de nieuwste auto’s en meubilair vervangen voor nog nieuwere. Of ring the bell. Niet iedereen hoor. En jij geeft ook aan je AOW volledige maar geeft geen pensioen inkomen aan. Dus of je hebt niet gewerkt of zelfstandige geweest. Je eigen keuze.
Dus iemand die zuinig heeft geleefd nooit een nieuwe auto heeft gekocht en zijn hele leven heeft gewerkt (is echt geen pretje Peter) mag van mij best wel in een andere situatie verkeren dan jij Peter.
En oordeel nu niet over mij kijk waar jij zelf verantwoordelijk voor bent dat je in deze situatie zit. En besef hoe een gezegend mens je bent dat je ondanks alles een vliegtuig hebt kunnen boeken en naar Thailand hebt kunnen vliegen. In 2026 kunnen heel waarschijnlijk de meeste mensen op deze aarde dat niet. Dus niet klagen.
Groetjes Peter.
Peer zegt gewoon dat het een prachig verhaal is, het is ook ‘een verhaal gepost’ door Thailandblogger.
Daarbij zullen er zeker mensen zijn die in een gelijkaardige situatie terecht komen. En ja er zijn er ook die heel impulsief en onbezonnen naar Thailand zijn getrokken. Al jaren gaat er hier op het blog over zorg verzekeringen, problemen met bankrekeningen, problemen met immigratie, problemen met de politie. Las hier gisteren of eergisteren een reactie van iemand die zei dat de politie corrupt was, hij moest betalen omdat hij zijn internationaal rijbewijs niet bij zich had!, tja….
Maargoed, het is makkelijk om je eigen gebreken of fouten te wijten aan anderen, het heeft ook veel te maken met het niet goed verstaan of anders interpreteren. Communicatie tussen een Thai en een farang is voor de meeste het grootste probleem. Het is niet iedereen gegeven om de zeer moeilijke Thaise taal aan te leren, het heeft mezelf veel tijd, bloed, zweet en tranen gekost om het zacht uit te drukken. Daarbij is de voertaal Isaan waar mijn schoonfamilie woont en waar wij ook ons plekje hebben.
In 2018 is bij mezelf het zaadje geplant betreffende mijn oude dag in Thailand. Ben toen begonnen met voorbereidingen, een goede voorbereiding is inderdaad het halve werk als je besluit te emigreren. Door vooraf zaken grondig uit te zoeken, verklein je de kans op onverwachte cultuurschokken, bureaucratische blokkades en financiële tegenvallers aanzienlijk. Begin 2019 ik was toen 52 jaar, een goede vriend van me heeft een resort, daar heb ik 18 maanden ‘gewerkt’ als sales manager, dus ook opgenomen in het Thais zorgstelsel (SSF) onder sectie 33. Door de corona pandemie ‘afgedank’, het SSf behouden en zelf door blijven betalen (ongeveer 435baht, 12€ / maand) val ik nu nog steeds onder het stelsel sectie 39.
Mijn aangeduid overheids ziekenhuis is Sunpasitthiprasong in Ubon. In 2021 met spoed erheen gebracht na een hartinfarct, met het SSF registratienummer, huishoudboekje en pink id opgenomen. 4 dagen gelegen en 2 medtronic stents geplaast. Bij inschrijving laten upgade naar premium clinic en prive kamer. Onderzoeken, operatie en stents betaald door FFS. Totale kost voor mijzelf, bijna 11 000baht. Vorig jaar 1 december, hartfalen en zeer zwaar hartinfact. Open hartoperatie met 3 overbruggingen. Idem, alles betaald door FFS, voor de upgrade naar premium clinic en de 12 dagen prive kamer, ook de meerprijs van 720baht per consult, koste mij rond de 35 000baht. Zo kan het dus ook….voor de prijs van een kleine 5200baht per jaar.
Inderdaad Ronny,
Jij bent dus níét “zonder bandjes in het diepe gesprongen” en “goed beslagen ten ijs gegaan”
Die Peter heeft mijn reaktie níét goed gelezen, want het is ‘n kompliment aan Thailandblogger en ik oordeel nergens over anderen in m’n reaktie.
Bovendien is het verhaal van Thailandblogger fictie, en dat zal Peter wel niet door hebben.
En waarom zou ik mijn inkomen op Thailandblog moeten zetten?