‘Van Isaanse dagmerries en andere zaken’

Hebt u dat nou ook wel eens?

Dat je tijdens het vrolijk ronddobberen in het schone Thailand, druk doende al je opgespaarde vrije dagen te grabbel te gooien aan Isaanse bezigheden als het bezet houden van de schoonmoederlijke hangmat, en het laten uitdijen van eigen pens, de betere helft voorstelt eens wat actiever te worden?

Vrouw Oy, heerseres over mijn wel en wee, dreigde namelijk met dat laatste als ik niet eens aanstalten ging maken de plaatselijke erfbegroeiing een kopje kleiner te maken.
Zoals beloofd trouwens, maar door mij terstond onder de noemer ‘Sint-juttemis’ gearchiveerd in de vele vakantievoornemens.
Maar na een volle week misbruik maken van de geboden gastvrijheid vond eega dat
er mouwen dienden opgestroopt, en dan vooral van mijn kant.

De achtertuin van schoonma is een grote, zij het gezellige bende, met aan de randen daarvan flinke stukken gras.
Niet het keurige gazonnetje waar men in Nederland zo prat op gaat, maar meer een half oerwoud aan hoog opgeschoten grashalmen, onkruid, verdwaalde distels, en daartussen allerhande vage struiken en afgekloven bomen.
Om u een kleine indruk te geven, een Jan des Bouvrie tuinset zou hier net zo misstaan als een spijkerbed in een privé-ziekenhuis.

Verder nog aangevuld met het zwartgeblakerde stookvat van de familie, en een hok op palen waar men de zakken rijst in opslaat.
Een Isaans tafereel, zo oud als de wereld.

Normaal deed naastwonende zwager nog wel eens een poging de voortwoekerende groene hel een kopje kleiner te maken, maar sinds wij hier neergestreken zijn en Oy hem wat slijk der aarde toestopte, houdt hij zich voornamelijk bezig met het nathouden van eigen lever bij de dorpswinkel en klagen over zijn wrede lot.

Dit laatste vooral in de ochtend.
Wanneer zijn kater druk doende is de nog overgebleven hersencellen kopjes te geven, en schoonzus hem met warmte in haar stem en deegroller in het verschiet bedankt voor het uiterst late thuiskomen.

Aldus begaf ik mij even later richting het struweel.
Gehuld in ketelpak, en gewapend met bosmaaier, zonnebril en een paar oude legerkistjes.
Deze laatste nog stammend uit mijn diensttijd.
Vaststaand wapenfeit: op afzwaaidag een staal dermate mistige urine produceren dat zelfs de dienstdoende hospik er zijn bewondering over uitsprak.

De vraag van vrouw Oy, altijd zuinig op spullen van waarde, of ik niet liever één van haar Kruidvat leesbrilletjes wil gebruiken als oogbescherming tijdens deze ontbossing, parkeer ik terstond bij de afdeling aangedragen onzin.

Want schele hoofdpijn of tunnelvisie krijgen van haar veertien in een dozijn +2 wegwerpglazen, of anders de ook al aangeboden overdwars gespleten Chinese namaak-Oakley van zwager op het hoofd zetten, staat niet op mijn verlanglijstje.
Enig niveau tijdens deze gemotoriseerde boswandeling is wel het minste wat een alreeds verhitte farang, werkzaam tijdens tijden van reces, mag verwachten nietwaar?

Na het aan gang trekken van de tweetakt-luchtvervuiler begin ik voortvarend om me heen te slaan.
Daarbij gelukkig niet in het minst gehinderd door enige kennis van zaken.

Gezien deze maaier niet is uitgerust met het door mij gekende slagtouwtje, maar een heus mes, dat alles afkapt wat het voor de stalen muil komt.
Dat enige voorzichtigheid geboden was bij gebruik van deze mobiele guillotine, bleek dan ook al snel.

Dat zelfs huishond ‘kiew-ngun’, op een goeie dag nog niet beschikkend over de geestelijke vermogens van afdrijvend plankton, begreep tijdens deze voortuin-safari beter uit mijn buurt te kunnen blijven, was beslist een teken aan de Thaise wand.

Na het veroorzaken van een fikse vonkenregen bij het schampen van een verroest kinderfietsje ( stiekem opduikend vanachter een stapel brandhout ) en een gewaagd doch ongewild trapezenummer afwerken bij het verstrikt raken in de prikkeldraad afrastering, besef ik dat het misschien beter is de donkere zonnebril af te zetten om zowel de omgeving alsmede mijzelf verdere doemscenario’s te besparen

Na een klein uur veldslag zet ik de maaier even stil.
Allereerst voor het door deze geteisterde tuinman hoognodig innemen van wat gekoeld regenwater uit schoonma’s dakgoot ( gefilterd door een oude panty, dus volkomen veilig voor consumptie als je geen verdere toekomstplannen hebt ) en ten tweede om de ook al dorstige bosmaaier te verblijden met wat hoog-octaan tweetakt benzine.

Na een kleine afkoelingsperiode, waarin ik het tot nu toe bereikte resultaat bekijk, krijg ik zowel een complimentje van vrouw Oy, alsook een schouderklopje van mijzelf.
Want met deze reeds blaartrekkende hitte, en gekleed in blauw katoen van Holllandse makelij, is het voorwaar afzien onder de tropenzon.

Maar deze jongen heeft er slag van, dat is duidelijk, dus vol goede moed begin ik aan deel twee van dit erf-armageddon.
Enige tijd later, al transpirerend en met de eindstreep in zicht, heb ik zowat de gehele tuin doorlopen en terug op mijn oude uitgangspunt.
Nog snel even om die oude boomstronk heen, en de Thaise dagzege kan mij niet meer ontgaan.
In gedachten bestel ik twee pils en wat dansmariekes om dit heuglijk feit te vieren.

Waarop er met grote snelheid iets zwarts tegen mijn gezicht ketst, en ik ter plekke een schuttingwoord afstof dat ik al jaren niet meer in het openbaar heb gebruikt.
Had schoonmoeder het verstaan, was ze beslist van kleur verschoten en had mij verdere toegang tot de veste omtzegd.
Iets van dien aard.

Want in een nano-seconde begrijp ik wat er gebeurd is.
Mijn zonnebril, door mij op de boomstronk geplaatst met de bedoeling deze later weer op te halen, kreeg bezoek van zoiets banaals als de zwaartekracht, en is ongezien door deze grasraggende padvinder tussen de Thaise boterbloempjes gevallen.

Nu dus onherstelbaar beschadigd door mijn eigen maaiwoede en voorgoed verloren voor de mensheid.
De dagmerrie is compleet, en ik kan wel janken als ik mijn dure en nu zieltogende aankoop ( Terminal 21, Korat, vragen naar afdeling ‘rib uit mijn lijf’ ) aanschouw.

Maar even later begrijp ik, de bosmaaier tikkend afkoelend op het gras, en de schamele restanten van een ooit mooie Ray-Ban in de vettige afvalemmer mikkend, dat het altijd nog erger kan.

Want terwijl ze een condensdruipend glas cola voor me neerzet, en een oeroude gebutste namaak-Oakley ernaast legt, heeft vrouw Oy nog één vraag: of ik misschien ook even het grasveld van schoonzus wil doen, want zwager voelt zich nog niet zo lekker..

Over deze blogger

Lieven Kattestaart

Lieven Kattestaart (1963) woont samen met vrouw Oy op het mooie Goeree-Overflakkee.
Is werkzaam als havenmeester en bezoekt sinds 1993 het verre Thailand, waar hij in 98' Oy leerde kennen en haar overhaalde de zon vaarwel te zeggen en zich in dit kille moeras achter de dijken te vestigen.

Tegenwoordig de vakantieweken meestal doorbrengend in het Isaanse optrekje van schoonmoeder, afgewisseld met wat strandhangen in Pattaya, of klem zitten in bus of trein om andere en onbekende Thaise streken te bezoeken.
Zich voornemend na pensionering samen met Oy in Thailand te gaan wonen, en beiden kunnen nauwelijks wachten tot het zover is.

Hobby's: zodra er zich een inspiratie-vonkje aandient, doch meestal gekweld door schrijversblok, het toetsenbord beroeren teneinde het mooie Thailandblog van een nieuw stukje te voorzien, het beoefenen van lichamelijke bezigheid door middel van joggen (uiteraard met mate) online schaken, en het af en toe drinken van een prima Single Malt en daarbij wegdampen van een sigaar van Cubaanse origine.

Lees hier de laatste artikelen

Oudere postings van deze blogger

• Cultuur2 juni 2026‘Van Isaanse dagmerries en andere zaken’
• Leven in Thailand30 mei 2026‘Boswandeling’
• Leven in Thailand26 mei 2026‘Busperikelen’
• Leven in Thailand21 mei 2026‘De laatste vakantiedag’