De ultieme strijd om het plastic paradijs
Je wordt wakker op je welverdiende vakantie, rekt je eens lekker uit, kijkt op de klok (08.30 uur — keurig) en slentert op je gemak richting het zwembad. Maar zodra je de hoek omloopt, stort je droom in elkaar. Een zee van lege plastic ligstoelen staart je aan. Althans, leeg? Nee. Elk bedje is bezet door een felgekleurde handdoek, een eenzame slipper of een strategisch geplaatst exemplaar van de nieuwste Lucinda Riley.
Welkom bij de Sunbed Wars. Wat bezielt de mens om een stuk goedkoop plastic te claimen alsof het een stuk grondgebied in de middeleeuwen is?
De psychologie van de stoeltjeskolonist
Waarom veranderen keurige burgers ’s ochtends vroeg in commando’s die geruisloos de poolside infiltreren? Het is pure psychologie.
Zodra we een resort binnenstappen, treedt er een soort oerinstinct in werking:
De angst om te verliezen: “Als ik nu geen bedje heb, is mijn hele vakantie verpest.”
Het vlaggeneffect: net zoals ontdekkingsreizigers vroeger een vlag in de grond staken, zo plant de moderne toerist zijn handdoek. “Ik lag hier om 06.15 uur, dus dit stukje plastic is nu wettelijk van mij.”
Groepsdruk: je ziet je buurman rennen, dus je móét wel mee. Voor je het weet sta je in je pyjama een parasol te verdedigen.
De grote nationaliteitenstrijd aan het Thaise zwembad
In Thailand krijgt deze strijd een heel vermakelijke, internationale dimensie. Waar je in Europa vooral de klassieke strijd tussen de Britten en de Duitsers hebt — waarbij de Duitsers bekendstaan om hun militaire precisie om 06.00 uur en de Britten om hun ietwat chaotische, maar agressieve sprintjes om 07.30 uur — is het speelveld in Thailand een stuk groter.
Hier transformeren de resorts in een geopolitiek schaakspel.
De West-Europeanen staan met het schuim op de kaken te kijken naar lege bedden die al drie uur ‘bezet’ zijn. Ze klagen luidkeels bij de receptie, gewapend met de algemene voorwaarden van het hotel.
De Russen halen hun schouders op voor de ongeschreven regels. Ligt je handdoek er al? Dan leggen ze die van hen er gewoon bovenop, of ze schuiven je bedje een metertje op. Discussie gesloten.
De Chinezen komen vaak in grote groepen. Strategisch gezien dodelijk: één iemand staat vroeg op en claimt in zijn eentje een complete rij van tien bedden voor de hele familie, die pas na de lunch komt opdagen.
De Thaise tegenaanval
De Thai zelf bekijken dit schouwspel hoofdschuddend. In de Thaise cultuur is ruzie maken of je druk maken (mai pen rai) zowat een zonde. Hun oplossing voor de handdoekenmaffia is dan ook even beleefd als genadeloos.
Veel hotels hebben tegenwoordig een handdoekenpolitie (vaak vriendelijke heren in tropische shirts). Ligt je handdoek er langer dan 45 minuten zonder dat je er zelf op ligt? Dan worden al je spullen weggehaald en naar de balie van Lost & Found gebracht. Daar mag je vervolgens in je zwembroek gaan uitleggen waarom je de boel probeerde te bezetten.
Stranden in Thailand: regels waar je wenkbrauwen van gaan fronsen
Denk je het zwembad te ontvluchten en je handdoek op het openbare strand neer te leggen? Bereid je dan voor op een flinke dosis Thaise bureaucratie, want de openbare stranden hebben regels waar je gegarandeerd je wenkbrauwen bij optrekt.
Een paar jaar geleden stonden de stranden van Phuket en Pattaya nog vol met duizenden plastic stoelen. De overheid was het zat en besloot de stranden terug te geven aan de natuur. Dat leidde tot een paar hilarische, strikte regels.
De stoeltjesghetto’s
Op sommige populaire stranden mag nog maar maximaal 10% van het strand worden gebruikt voor commerciële ligbedden en parasols. Dit heeft geresulteerd in een soort stoeltjeszones. Binnen die 10% staan de bedjes zo dicht op elkaar dat je de zonnebrand van je buurman kunt ruiken.
Stap je met je gehuurde stoel één centimeter buiten de onzichtbare lijn op de overige 90% van het strand? Dan heb je direct de strandpolitie op je dak.
De matjes-alleenzones
Op sommige stranden zijn plastic stoelen nog gevoeliger dan elders en zijn ze simpelweg verboden. Wil je liggen? Dan mag je alleen een Thais rieten matje kopen.
Waarom een matje op het zand wel mag en een plastic pootje van een stoel niet? Logica van de bovenste plank, maar het houdt het strand wel lekker leeg.
Op ecologische stranden zijn parasols en stoelen sowieso verboden. Toeristen die levend probeerden te verbranden bij 38 graden verzonnen creatieve oplossingen, zoals het meenemen van eigen pop-uptentjes.
Resultaat? Tentjes ook verboden.
Tegenwoordig zie je daar mensen die letterlijk gaten in het zand graven om een beetje schaduw voor hun hoofd te creëren. Alles voor die perfecte stranddag!
De gouden tip
Mocht je in Thailand zijn en de frustratie voelen opborrelen omdat iemand al uren een bedje bezet houdt met een opblaasbare krokodil, blijf dan rustig. Ga niet zelf met handdoeken gooien, want voor je het weet heb je ruzie met een oververhitte toerist.
Loop naar de poolboy, zet je beste glimlach op en laat hem het vuile werk opknappen. Jai yen — houd je hoofd koel.
Er zijn ergere dingen op de wereld, en de bar is gelukkig al open!
Fijne dagen.
Over deze blogger
-
Men heeft mij gevraagd om wat info te vermelden over het wel en wee van mijn aanwezigheid hier. Laat ik voorop stellen dat ik mijzelf op zijn hoogst als part-time journalist zie. Schrijver mag ook, wie had dat ooit gedacht.
Ik ben op mijn 54ste jaar naar Thailand vertrokken nadat ik al een jaar of acht verliefd verloofd getrouwd was met mijn Thaise liefde.
De grijze wolken in Nederland werden te donker, de recessie, werkgever had het veel, erg veel over polen. De geest was al een tijdje uit de fles, en niet altijd de meest vriendelijkste.
Appartement uit 1928 verkocht voor een vette winst na twintig jaar wonen. En ons inmiddels al jaren gekochte Thaise huis betrokken. Wij spreken over het jaartal 2008.
Gelijk de golven van de zee in een rusteloze dag in Thailand zijn wij inmiddels al een paar jaar voorzien van mijn pensioen in rustig vaarwater terechtgekomen.
Hobby's van alles en nog wat binnen de grenzen van ons bestaan, na lezen is af en toe schrijven erbij gekomen.
Lees hier de laatste artikelen
Expats en pensionado16 juni 2026Wonen in Singburi stad 
Cultuur14 juni 2026De welvaart van Somchai
Expats en pensionado8 juni 2026Wonen in Sukhothai
Expats en pensionado5 juni 2026Wonen in Ratchaburi
Heb deze erger reeds 30 jaar geleden meegemaakt dat vakantiegangers om 6.00 uur kort opstonden om hun poolbed te kenmerken met een handdoek.
Toen waren het meestal de Duitsers die deze nare eigenschap hadden om de rest van de hotelgasten in hun gijzel te houden.
Omdat ik deze eigenschap begrijpelijk spuugzat was, heb ik in de lobby nagevraagd of hier nu helemaal niets aan te doen was?
Als antwoordt kreeg ik te horen, dat ze begrepen dat dit behoorlijk frustratie bij de andere gasten veroorzaakte, met dat ze nog geen echt concept gevonden hadden dit te veranderen.
Toch mooi een paar jaar later in krabi, zag je aan de pool bordjes staan waar in 2 talen te lezen viel, dat na een bepaalde tijd na het verlaten van het poolbed, de handdoek en de persoonlijke dingen automatisch weggeruimd werden.
Voormij en denk veel anderen een prima oplossing ,die internationaal navolging moet nebben.
Jaren geleden op Boracay (Filipijnen) stond het strand overdag ook vol ligstoelen.
’s Avonds maakten die plaats voor tafels en stoelen waar je heerlijk kon eten tijdens vuurshows en livebands.
Drie jaar later: “all gone, finito” en vuurshows waren verboden wegens strandvervuiling.
Thailand heeft dit concept blijkbaar deels overgenomen. Terecht? Ik denk van wel.
Dan het zogenaamde ‘eigendomsrecht’ op een strandstoel of tafel door er een handdoek of tas op te leggen. Mateloos irritant voor velen onder ons.
Een anekdote: Als ik naar het strand ga op Koh Samui ga ik meestal naar hetzelfde plekje. Een klein Thais eettentje met acht ligbedden (van bedenkelijke kwaliteit) en vier tafeltjes waar je heerlijk en goedkoop eet.
Twee jaar geleden hield een groepje van vier mannen zo’n tafel de hele dag bezet met hun rugzak en kleren om dan wat ‘show’ (tot ergernis van velen) te verkopen op het strand, die tafel was schijnbaar hun eigendom geworden.
Aangezien rond de middag de 3 andere tafels vol zaten, heb ik dapper hun rugzakken en kleding op één hoop gegooid om er samen met mijn vriendin te eten.
Meen toen vast te stellen dat de omstaanders mij gelijk gaven.
Twee van die gasten kwamen nog langs en bekeken me vies, maar daar bleef het bij.
Conclusie: mijn vriendin en ik hebben lekker relaxed gegeten, de Thaise familie had extra inkomen, en die gasten zagen in dat ze in Thailand waren niet op de Golanhoogten om hun nationaliteit niet te vernoemen.
Bij ons zeggen ze “met heel Antwerpen maar niet met mij” maw laat u niet doen door het soort “me, myself and I”.
Ik heb het in een grijs verleden zelf een paar keer meegemaakt. Het is een hardnekkig, internationaal probleem waar hotelbazen nauwelijks iets tegen doen – doodsbang om hun klandizie tegen de borst te stuiten. Eigenlijk vreemd, want tegen andere ongewenste zaken treden ze vaak wél hard op.
In het verleden verbleef ik in een hotel in Jomtien. Om drie uur ’s middags was het zwembad compleet leeg, op één hoekje na. Dat was dagen achtereen volledig ‘ingericht’ met handdoeken, terwijl het bewuste stel er hooguit af en toe lag te zonnebaden.
Nog bonter maakte een Britse familie het eind vorige eeuw in Sri Lanka. Zij ‘leenden’ hun jonge dochter uit aan de poolboy (om gezellig mee te babbelen of te dollen of meer), met als puur strategisch doel: of hij de komende dagen even die specifieke hoek met bedjes voor hen wilde reserveren.
Zie, zie, aanschouw de mens!
Bron AD 7 mei
Een Duitse rechter bepaalde dat een familie die tijdens een vakantie niet aan het zwembad kon liggen, omdat alle ligbedjes geclaimd waren, recht heeft op schadevergoeding. Betekent dit het einde van het bekende ‘handdoekje leggen’ bij vakantieresorts?