Papaja’s en pleepapier

Door François Nang Lae
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: ,
31 mei 2017

Francois en Mieke zijn in januari 2017 in Thailand komen wonen. Ze willen in Nong Lom (Lampang) hun paradijsje laten bouwen. Op Thailandblog verschijnt met enige regelmaat schrijfseltjes van beide over het leven in Thailand.  


Papaja’s…

Het is hier op de weg een drukte van belang. Althans, vergeleken bij de Touwbaan in Maashees. Op de berghellingen hebben allerlei mensen stukjes land waarop van alles verbouwd wordt, en waar ze dus met enige regelmaat heen moeten. Gemiddeld komt er denk ik wel twee keer per uur een brommertje voorbij. In de spits verdubbelt dat aantal zelfs. En dan is er natuurlijk nog onze monnik, die verderop op de berg woont en om half 7 ‘s morgens naar beneden loopt en een halfuurtje later weer terug naar boven.

Iedereen die langs komt knikken we allervriendelijkst goeiedag, en altijd krijgen we een brede glimlach terug, vergezeld van een brommerwai. Een gewone wai, waarbij je je handen tegen elkaar aan doet en buigt, dat is wat link op een brommer, dus wordt volstaan met een nadrukkelijke knik met het hoofd. Zwaaien, daar doen ze hier namelijk niet aan.

Vanmorgen stopte er een brommertje. Meestal betekent dat dat de huisbaas even wat in de tuin komt doen, dus ik toverde snel mijn tamelijk zomerse outfit om tot een voor Thai acceptabele. Het bleek echter niet de huisbaas te zijn, maar een van de vrouwen die regelmatig langsrijden. Dat laatste weet ik niet helemaal zeker, want ze was, zoals veel Thai, helemaal ingepakt, met alleen een gaatje rond mond en ogen. Dat heeft niks met geloof of levensovertuiging te maken, maar is gewoon bescherming bij het de hele dag in de brandende zon werken.

“Hello” zei ze. “Papaja, papaja, you.” Ze gaf me twee vers geplukte, heerlijk rijpe papaya’s, lachte uitbundig, zei nog een keer “papaja, you, eat”, stapte, terwijl ik een Thais dankjewel waide, op haar brommertje en vervolgde haar weg naar beneden. Ik bleef wat overdonderd staan: hoe kan ik haar nou bedanken, en hoe kon ik haar de volgende keer herkennen in zo’n bankoverval-outfit?

Wat een heerlijke ervaring, wat een gastvrijheid. Mensen maken zich soms zorgen of het wel veilig is, zo in een onbekend land en op een afgelegen plek. Zo voelt het in ieder geval niet en de ervaring van vanmorgen past prima in het plaatje dat zich tot nu toe heeft ontvouwd.

De eerste papaja hebben we meteen bij de lunch soldaat gemaakt. Hij smaakte naar meer, dus met die tweede komt het ook wel goed.

…en pleepapier

Dan nog even iets heel anders: de stoelgang. Normaal gesproken geen onderwerp voor verhalen, maar ik moet het er echt even over hebben. Nee, het gaat niet over onmogelijke hurktoiletten ofzo; ook hier in Thailand kun je op de meeste toiletten gewoon zitten. Wat wel opletten is, is het toilet in ons huisje. Je loopt hier namelijk het risico verschrikkelijk je billen te branden. Misschien denk je nu dat dat door het spicy eten komt, maar het zit anders.

Thailand heeft ten opzichte van Nederland een enorme voorsprong als het gaat om toilethygiëne.
Het systeem zal ongetwijfeld een wat sjiekere naam hebben, maar wij noemen het de kontspoelkraan. Een minidouchekop met knijpertje hangt hier naast iedere pot. Als je klaar bent sproei je de boel gewoon effe schoon. (Is het heel hardnekkig, dan assisteer je met je linkerhand. Om die reden vinden Thai het ook erg smerig als ze zien dat je met je linkerhand eet, of dat je iemand met je linkerhand aanraakt.) Met een toiletpapiertje dep je alles droog en dan was je natuurlijk wel even je linkerhand met zeep. Als je eraan gewend bent wil je niet anders meer. Bijkomend voordeel: de rol die we uit Nederland meenamen is nog niet voor de helft op.

Oja, en de Thaise riolering is mede hierom niet ingericht op papier. Toiletpapier moet hier dus in het prullenbakje dat je op iedere wc vindt.

Maar goed, hoe zit het nou met dat billen branden? Ons water komt hier uit grote betonnen opslagtanks. Van daar loopt de leiding gewoon over de grond naar het huisje. Vriezen doet het hier niet, en graven in de rotsen is geen pretje, dus is dat bovengrondse geen probleem. Totdat je je billen wilt gaan spoelen nadat de zon een paar uur op de leiding heeft staan branden. Je voelt hem al aankomen, denk ik. Ik niet, althans, de eerste keer niet.

Overigens realiseer ik me, zo schrijvend, dat het misschien maar goed is dat we dit systeem in Maashees niet hadden. Daar kwam het water weliswaar door de grond aan, maar zo’n kledder van net boven het vriespunt is ook niet echt aantrekkelijk.

No votes yet.
Please wait...

14 reacties op “Papaja’s en pleepapier”

  1. Alex A. Witzier zegt op

    Hallo Francois,
    Je hebt gelijk, zo’n klets water van één of twee graden boven nul, is misschien niet aangenaam, maar het is wel een probaat middel tegen haemoroiden of aambeien zo je wilt; goedkoop, want je spaart dokterskosten uit.

  2. rentenier zegt op

    Aardig verhaal. Ik zou het konten-spoelen ook niet meer willen ruilen voor welk merk, zacht toilet papier dan ook waar je uiteindelijk toch met je vingers doorheen gaat.
    Ik woon 8 km van het dichtstbijzijnde dorp op een berg, tussen de bergen, op 100 meter van de doorgaande weg en ben heel vaak alleen op het erf wat een 60 Rai grote Theefarm is. Er is geen straatverlichting en als ik geen buitenlamp aan doe, is het aarde donker. Als ik thuis ben doe ik nooit de deur op slot. Sinds kort komt er een vriendin uit Bangkok vaak bij me logeren en die doet de deur op slot want zegt dat de Thai niet te vertrouwen zijn. Mijn alleenstaande buurvrouw die onderwijzeres is en meestal de hele dag weg, sluit haar huis helemaal niet af en er zou heus wel her een en het ander te halen zijn. We hebben ook helemaal geen afrastering om het erf en geen poort die de toegangsweg versperd. Ik zie wel eens dat er iemand op het erf onverwacht op bezoek kwam terwijl niemand thuis was maar er wordt tot heden nooit iets gemist.
    Het geeft zo’n vrij en veilig gevoel. Totaal niet te vergelijken met veel andere plaatsen en vooral dicht bij grote dorpen en steden in Thailand. Lang leve de veiligheid in de Gouden Driehoek, berucht om smokkel en drugs trade. Trouwens, ik kom van St-Tunnis en trouwde destijds in Oud Bergen, vlak bij jullie over de Maas. Rien

    • francois tham chiang dao zegt op

      Leuk verhaal, Rien. Mieke woonde van 1983-1999 in Oud Bergen, in een boerderij aan de Maas. St Tunnis kwamen we regelmatig door op weg naar familie in Wanroij en Mill.

      Mijn verhaal hierboven is nog geschreven toen we in Ban Tham Chiang Dao woonden. Inmiddels zitten we bij Lampang, waar we ook definitief blijven. Misschien leuk om een keer te komen kijken op je berg.

      • rentenier zegt op

        Jullie zijn van harte welkom. De berg is niet van mij hoor. E-mail naar rienuta@yahoo.com

      • John zegt op

        Da’s ook toevallig, kom ook uit Bergen (L)

  3. Paul schiphol zegt op

    Hallo Mieke, wij hebben al weer jaren geleden twee “bun guns” zoals wij ze noemen mee naar NL genomen. (gekocht bij HomePro) Geen kunststof exemplaar die zijn snel kapot bij onze waterdruk maar twee degelijke metalen exemplaren. Gewoon op de koudwaterleiding aangesloten. Heerlijk comfort en tot onze verbazing totaal geen last van de watertemperatuur. Toiletpapier wordt allen nog gebruikt om even af te drogen en mag gelukkig hier wel de pot in.

  4. De Inquisiteur zegt op

    Als de vloer nat is na gebruik van het spuitje doe je toch iets mis hoor. Nu ja, kreeg dat ook pas na maanden onder de knie …

    • francois tham chiang dao zegt op

      Een nat shirt was in het begin een nog groter probleem 🙂

  5. Jos van Rens zegt op

    Wij komen uit Maashees en komen regelmatig in Thailand.
    Ben benieuwd wie onze dorpsgenoten zijn. Leuk verhaal overigens

    • Francois Nang Lae zegt op

      Oei, ik zie dat ik als ik via mijn telefoon reageer nog Francois Tham Chiang Dao heet. Verwarrend, sorry. Misschien toch niet zo handig om de plaatsnaam aan mijn naam toe te voegen 🙂

      Hallo Jos, Grappig, zo’n klein dorp en dan toch nog mensen die je niet kent. Dat ligt ook wel erg aan ons, denk ik. Wij hebben 8 jaar aan de Touwbaan gewoond, maar ons nooit echt op het Maashese dorpsleven gestort. En de Touwbaan is natuurlijk op zich al een achteraf-straatje. Leuk dat Maashees nog meer Thailandfans kent. We hebben laatst al wel mensen uit Bèk ontmoet.

  6. Renévan zegt op

    Ik kwam onlangs een foto tegen van een nieuw soort hurktoilet, wat hoger dan normaal met een aangepaste bril met deksel. Dus op twee manieren te gebruiken. De overheid plaats in overheidsinstellingen trouwens geen hurktoiletten meer in verband met het grote aantal knieproblemen die deze opleveren.
    Nu ben ik in wat voornamelijk moslim landen geweest zoals Maleisië en Indonesië waar met de linker hand eten niet netjes is. Nu heb ik dat aan mijn Thaise vrouw gevraagd en die zei dat het eigenlijk wel zo is maar dat niemand er op let. Bij de KFC een hamburger of spicy wing eten gaat niet zo makkelijk met één hand. En iemand niet aan raken met de linker hand had ze nog nooit van gehoord. Het hoofd van iemand aanraken in Thailand is absoluut not done.
    Nu kunnen trouwens ook niet alle Thai overweg met het sproeiertje, op het platteland land is een plastic bakje met water normaal. Een neef van mijn vrouw (toevallig ook uit Lampang) waar mijn vrouw nog een huis heeft was bij ons op bezoek op Samui. Geen hurktoilet en een sproeiertje was toch wel wennen, toen ik de badkamer inging dacht ik dat er een leiding gesprongen was.
    Volgens mij heet zo’n sproeiertje trouwens een muslim shower.

  7. ser kokke zegt op

    Hier in de provincie Lampang, om precies te zijn in Ban Lomrad, zwaaien ze wel, …allemaal.
    En mijn Thaise schoonmoeder gebruikt nu ook pleepapier, geheel vrijwillig als ze het gratis krijgt.
    En ik woon hier pas 5 jaar, maar doe wel overal aan mee.
    In mijn familie geen door water gladde badkamer of plee vloeren meer (vloertegels kennen ze hier niet):
    Wij sponseren het “toiletpapier” , veel hygiënischer vinden ze nu ook……….alleen het handen wassen, dat moeten ze nog leren.
    De reden is dat omaatje (94) een jaar geleden is uitgegleden, heup gebroken en een paar maanden later is overleden. Mijn omaatje!

  8. Henk zegt op

    Sinds ik in Thailand woon heb ik totaal geen toiletpapier meer gebruikt ,vind het heerlijk en fris met de waterkanon .
    En als we nog lang doorchatten dan komen we allemaal uit die buurt .
    Ik kom uit Oeffelt en bekend in alle bovengenoemde plaatsen ,pas nog bezoek gehad uit Oud Bergen terwijl mijn dochter in Nieuw Bergen woont ,de wereld word dankzij Thailandblog steeds kleiner .

  9. Fon zegt op

    Misschien leuk om te weten, dat de toiletspuit in Thailand een ‘toet sabaai’ wordt genoemd. Heel toepasselijke naam, he?
    Ook wij kunnen niet meer zonder en hebben er een gekocht voor onze badkamer in NL. Toevallig komt morgen de loodgieter om aan het badkamermeubel een thermostaatkraan, verbonden met de mengkraan op de wasbak, te bevestigen voor de aansluiting van de ‘toet sabaai’. Kan niet wachten!


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website