Wie in Nederland of België is opgegroeid, kent het gemak van een huisarts. Eén arts die je dossier bewaart, weet welke pillen je slikt en zich je vorige bezoek nog herinnert. Je belt, je komt langs, er wordt meegedacht. In Thailand valt die vaste dokter weg. De meeste Nederlanders en Belgen merken dat pas als ze er wonen, overwinteren of ineens ziek worden.
Dan komen de vragen. Bij wie moet je zijn voor een gewone verkoudheid? Wie houdt bij wat je mankeert? En hoe krijg je een band met een dokter als de huisarts niet bestaat? Dit lees je hieronder.
Geen huisarts, wel een ziekenhuis om de hoek
De ziekenhuiszorg in Thailand is prima op orde. Specialisten, operatiekamers, moderne apparatuur; in de grote steden kan het zich meten met veel Europese landen. Wat vrijwel ontbreekt, is de zorg in de wijk. Er is geen zelfstandige huisarts die je eerste aanspreekpunt is en die bepaalt of je verder mag naar een specialist.
Thai schrijven zich ook niet in bij één zorgverlener. Heb je een klacht, dan ga je naar het ziekenhuis van je keuze, trek je een nummertje bij de balie en wacht je je beurt af. Prettig aan die vrijheid: je hoeft geen verwijzing te regelen. Het nadeel merk je later. Er is geen arts die jou door de jaren volgt, en geen dossier dat met je meereist. De zorg is per bezoek geregeld, niet rond jou.
Waarom de huisarts in Thailand nooit is ontstaan
Dat er geen huisartsen zijn, is geen toeval. Het zit vast in de opleiding, de cultuur en de manier waarop het stelsel is opgezet. De studie geneeskunde duurt zes jaar. Daarna mag je al aan de slag als algemeen arts, zonder verdere training. Wie huisartsgeneeskunde wil doen, zet er nog eens drie jaar bovenop. En sinds 1969 kiezen de meeste artsen liever voor chirurgie, interne geneeskunde, orthopedie of gynaecologie. Familiegeneeskunde (huisarts) staat zelden bovenaan het lijstje.
Daar komt de status bij. Een generalist geldt in de Thaise geneeskunde als een tweederangs arts, en werkt bovendien meestal binnen een ziekenhuis in plaats van in een eigen praktijk. Ook de cultuur speelt mee: Thai stappen het liefst meteen naar een specialist, want het idee van een dokter die het hele plaatje bewaakt, leeft minder. Eén detail maakt het extra verwarrend. In Thailand heet zowel een kersverse basisarts als een echt opgeleide familiearts gewoon general practitioner. Cijfers over huisartsen zijn daardoor lastig te lezen.
Weinig artsen, en bijna geen huisartsen
De aantallen laten zien hoe dun huisartsenzorg gezaaid is. In 2023 had Thailand ongeveer 6,5 artsen per 10.000 inwoners, tegen een regionaal gemiddelde van 11,3. En dat gemiddelde verhult grote verschillen. Bangkok zit rond de 21,6 artsen per 10.000 inwoners, Chiang Mai rond de 11,9, en een arme provincie als Nong Bua Lamphu blijft steken op 2,2. Van al die artsen is naar schatting 15,9 procent huisarts of familiearts. Dat komt neer op ongeveer 1 huisarts per 10.000 mensen.
Een oudere telling uit 2015 en 2016 kwam op zo’n 6.400 gecertificeerde familieartsen, grofweg een vijfde van alle praktiserende artsen, met een verhouding van 1 op 1.000 inwoners. De precieze getallen zijn wat troebel, maar de lijn is duidelijk. In 1999 was maar 1,7 procent van de ruim 12.500 gecertificeerde artsen huisarts. Al ruim twintig jaar kiest bijna niemand voor dit vak.
Wie houdt jouw medisch dossier bij
Hier zit de kern van het verhaal. Elk ziekenhuis houdt zijn eigen dossier bij, en een centraal dossier dat met je meereist is er niet. In de praktijk ben jij zelf de drager van je medische geschiedenis. Op papier lijkt het netjes geregeld. Patiëntgegevens zijn privacygevoelig en vallen sinds 1 juni 2022 volledig onder de Personal Data Protection Act, een wet die sterk op de Europese privacyregels lijkt. Delen mag alleen met jouw toestemming.
De werkelijkheid is rommeliger. Ziekenhuizen gebruiken verschillende computersystemen en slaan gegevens op verschillende manieren op. Daardoor gaan dossiers niet zomaar van het ene naar het andere ziekenhuis. Expats vertellen dat zo’n overdracht in de praktijk lastig tot onmogelijk is, ook bij spoed. Het advies dat telkens terugkomt: hou kopieën van je belangrijkste gegevens bij je. Opvragen kan wel. Bij de grote internationale ziekenhuizen lever je je paspoort en een schriftelijke toestemming in, en dan reken je op zeven tot tien werkdagen. Scans zoals een röntgenfoto of MRI krijg je vaak digitaal mee. Veel Thai bewaren die films gewoon thuis, in een grote bruine envelop op een plank. En veel farang lossen het jarenlang op met de apotheek op de hoek, waar je antibiotica zonder recept koopt. Of dat verstandig is, is een ander verhaal.
Het systeem verandert, maar langzaam
Er zit beweging in. Sinds 2021 werkt Thailand aan een landelijke koppeling van medische dossiers. Het bekendste project heet Health Link, waarmee artsen met jouw toestemming gegevens uit andere ziekenhuizen kunnen inzien. Het begon met ongeveer 50 ziekenhuizen, en volgens een overheidsbron waren dat er later meer dan 300. Daarnaast zijn er de burger-app Mor Prom, een Public Health Cloud en projecten die op 5G draaien.
In november 2025 zette het ministerie van Volksgezondheid een grotere stap. Een speciale commissie keurde maatregelen goed om al die systemen aan elkaar te knopen, en er wordt gewerkt aan een Digital Health Act die datadeling, AI en telegeneeskunde wettelijk moet regelen. Het doel klinkt goed: overal zorg krijgen zonder papieren mee te slepen. Toch een kanttekening. Deze systemen draaien vooral op het Thaise burger-ID en op de publieke ziekenhuizen. Of een buitenlander zonder Thais ID en een privaat internationaal ziekenhuis hier volwaardig aan meedoet, is niet duidelijk. Voor jou verandert er op korte termijn dus waarschijnlijk minder dan de persberichten beloven.
Zo bouw je toch een band op met een dokter
Een huisarts die je jaren volgt, krijg je niet. Maar continuïteit kun je zelf organiseren. Deze stappen helpen:
- Kies bewust één thuisziekenhuis, meestal een privaat of internationaal ziekenhuis in de buurt met Engelstalig personeel. Dat wordt je vaste basis en je dossierhouder.
- Kies binnen dat ziekenhuis een vaste arts en boek die telkens opnieuw. Bij private ziekenhuizen kun je vaak online een arts uitzoeken op opleiding, ervaring en beoordelingen, bijna alsof je van een menu kiest, en dezelfde arts een volgende keer weer vragen.
- Weet dat veel Thaise artsen op meerdere plekken werken. Ze verdelen hun tijd over verschillende ziekenhuizen en klinieken. Dezelfde arts blijven zien vraagt dus om afstemming van dag, tijd en locatie.
- Overweeg een westerse eerstelijnskliniek. In expat-gebieden vullen kleine praktijken het gat. Een voorbeeld is het Be Well Medical Center in Hua Hin, opgezet naar Nederlands model, met een patiëntenbestand dat voor een groot deel uit Europeanen bestaat.
- Gebruik telegeneeskunde voor kleine klachten en herhaalrecepten. Engelstalige online diensten werken voor gewone medicijnen, met consulten van ongeveer 15 tot 30 dollar, omgerekend zo’n 14 tot 28 euro. Voor sterke pijnstillers en kalmerende of verdovende middelen moet je wel fysiek langs, met een ondertekend recept.
- Vraag bij je ambassade of consulaat een lijst met Engelssprekende artsen. Nuttig, al worden die lijsten soms maar eens in de paar jaar bijgewerkt.
- Bouw je eigen dossier op en neem het mee. Een mapje of een app met je diagnoses, medicijnen, allergieën en recente uitslagen, het liefst in het Engels. Thaise artsen waarderen goede documentatie, en zo regel je zelf de continuïteit die het systeem je niet geeft.
Wat kost een doktersbezoek
Zonder Thaise verzekering betaal je alles zelf. De tarieven lopen sterk uiteen, afhankelijk van het soort instelling en de plek. Dit zijn indicatieve kosten voor een consult:
| Situatie | Kosten (THB) | Ongeveer in euro |
|---|---|---|
| Basisarts publiek ziekenhuis | 100 tot 300 | 3 tot 8 |
| Specialist publiek ziekenhuis | 300 tot 500 | 8 tot 13 |
| Huisarts private kliniek | 300 tot 800 | 8 tot 21 |
| Consult middenklasse-ziekenhuis | 800 tot 1.500 | 21 tot 39 |
| Specialist private kliniek | 500 tot 1.500 | 13 tot 39 |
| Consult internationaal ziekenhuis | 2.000 tot 4.000 of meer | 53 tot 105 of meer |
| Online consult | ongeveer 570 tot 1.140 | 14 tot 28 |
Reken bovenop het consult op extra kosten voor lab, beeldvorming en medicijnen. Publieke ziekenhuizen zijn goedkoop, maar druk, met lange wachttijden en soms een taalbarrière. Wie er om zeven uur ’s ochtends binnenloopt, staat zelden vooraan. Private ziekenhuizen zijn duurder, maar sneller, comfortabeler en vaker Engelstalig. Voor de meeste Nederlanders en Belgen is dat, mits verzekerd, de logische keuze. De omrekening naar euro gebruikt de koers van 5 juli 2026, ongeveer 38 baht voor 1 euro.
Fouten die je beter kunt vermijden
Een paar misverstanden kosten mensen onnodig geld of gezondheid. Deze zie je het vaakst:
- Aannemen dat het ziekenhuis je dossier wel bewaart. Dat klopt per instelling, maar niet daarbuiten. Wissel je van ziekenhuis, dan begin je qua dossier vaak weer bij nul.
- Zonder overzicht van specialist naar specialist hoppen. Heb je meerdere klachten tegelijk, dan ontbreekt de arts die het geheel bewaakt en krijg je losse behandelingen zonder regie.
- Zonder je medische info de deur uitgaan. Beland je bij spoed in een onbekend ziekenhuis, dan kan het gevaarlijk zijn dat niemand weet waarvoor je allergisch bent of welke pillen je slikt.
- Denken dat de nieuwe koppelsystemen nu al alles regelen. Health Link en Mor Prom groeien, maar dekken nog niet alles, werken op toestemming en draaien op een Thais ID.
Thailand kent geen huisarts, omdat de zorg om ziekenhuizen draait, niet om een vaste dokter. Een band bouw je zelf, door te blijven terugkomen bij dezelfde arts. En je dossier? Dat draag je mee, in een mapje of op je telefoon, want anders begint elke nieuwe balie weer bij nul.
Bronnen: Bangkok Post, Expatica, Healthcare IT News, BMC Primary Care, Wikipedia
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Belasting Nederland21 augustus 2026Nederland verhoogt belasting in 2027 en laat pensionado’s in Thailand meebetalen aan een lagere zorgpremie
Nieuws uit Nederland en Belgie21 augustus 2026AD: Paniek onder Nederlanders in Thailand na politie-invallen: ‘Er is geen uitweg meer voor ons’
Visumvraag21 augustus 2026Visumbureau Traveldocs scoort hoog op Trustpilot
Opinie21 augustus 2026TB-opinie: de cijfers achter het verval van Thailand wijzen niet naar de politiek maar naar dertig jaar niet-kiezen
Bovenstaande klopt helemaal. Maar om het even in perspectief te plaatsen: er zijn maar heel weinig landen met een systeem van huisartsen en bijhouden van je medische geschiedenis zoals we dat in Nederland hebben. In veel landen is het niet ongewoon dat je je eigen medisch dossier bij je hebt en bijhoudt. Overigens lang zo slecht niet. Het is altijd beschikbaar en je krijgt geen situaties dat een arts bij opvragen van gegevens te horen krijgt dat dit niet mag vanwege de privacy (!).
Wat een onzin. Alsof je telkens wanneer je de voordeur achter je dichttrekt, je volledige medisch dossier meesleurt. Zo’n dossier bevat een pak informatie. Dat is echt geen simpel A4’tje.
Je zal maar een ernstig ongeval krijgen waarbij je niet meer aanspreekbaar bent. Dan kan je alleen maar hopen dat ze je in een vreemd ziekenhuis geen medicatie toedienen waarvoor je allergisch bent. Of dat je de medicatie die je dagelijks moet nemen, niet plotseling moet missen omdat niemand weet wat je gebruikt.
Maar goed, enkele dagen geleden las ik hier nog dat sommige lezers hardnekkig beweerden dat er wel degelijk huisartsen bestaan in Thailand. Dus blijkbaar zijn al die problemen ondertussen opgelost.
Een medisch dossier bevat veel informatie, maar “meesleuren” is echt wel overdreven. De archiefkasten van huisartsen en specialisten puilen echt niet uit. En het is gebruikelijk in veel landen om het zelf te beheren. Een ernstig ongeval, waarbij je alleen bent, is in ieder land en in ieder ziekenhuis een probleem. Daar helpt een huisarts ook niet bij. En als je een ernstige allergie hebt is het verstandig een pasje bij je te dragen, zoals veel mensen doen. Dagelijkse medicatie is ook niet bekend in een vreemd ziekenhuis, ook daar helpt het hebben van een huisarts niet bij.
Begrijp me niet verkeerd: ik ben een groot voorstander van het huisartsensysteem maar om andere redenen dan alleen maar dat ze een dossier beheren. Het initiatief in HuaHin van BeWell juich ik zeer toe.
Er zijn uitzonderingen waarbij dit wel is toegestaan.
Toegestane uitzonderingen: In noodsituaties (zoals op de spoedeisende hulp) of bij waarneming tijdens vakanties van de eigen arts, mag de waarnemer tijdelijk gegevens inzien om goede zorg te garanderen. Bij vermoedens van kindermishandeling of acute besmettelijke ziektes geldt er zelfs een meldplicht.
Als ik mijn medische gegevens wil inzien dan log ik in op het patiëntenportaal van het ziekenhuis en/of huisarts.
Beste Lodewijk,
Zijn er nu wel of geen huisartsen opleidingen in Thailand
Antwoord Bron Gemini
Ja, die zijn er wel. In Thailand heet de huisartsenopleiding Family Medicine (of เวชศาสตร์ครอบครัว in het Thais).
De verwarring over het wel of niet bestaan ervan komt vaak door de manier waarop de Thaise gezondheidszorg historisch is ingericht en hoe de opleiding is georganiseerd:
1. Hoe zit het precies?
Het specialisme bestaat officieel sinds 1999 en wordt overkoepeld door het Royal College of Family Physicians of Thailand. Grote medische universiteiten (zoals Chulalongkorn, Mahidol en Thammasat) bieden deze specialisatie (residency) aan.
Er zijn grofweg twee routes naar de titel:
Hospital-based training: Een reguliere, fulltime vervolgopleiding (residency) van 3 jaar in een opleidingsziekenhuis.
Community-based / In-service training: Een flexibeler traject voor basisartsen die al in de regio (bijvoorbeeld in community hospitals) werken en via modules en praktijkervaring hun examen behalen.
2. Waarom hoor je vaak dat het er “niet” is?
Als je in Thailand naar een ziekenhuis gaat, kom je al snel de fabel tegen dat er geen huisartsen zijn. Dat heeft een aantal redenen:
Direct naar de specialist: Het Thaise zorgsysteem kent (buiten de overheidsverzekeringen om) geen strikte “poortwachtersfunctie” zoals in Nederland of België. Mensen met hoofdpijn stappen vaak direct naar een neuroloog in een privékliniek, en iemand met maagklachten naar een maag-darm-leverarts.
De basisarts als “huisarts”: Veel posten in de kleinere Community Hospitals op het platteland worden bemand door jonge basisartsen die net hun 6-jarige studie Geneeskunde hebben afgerond, maar nog geen specialistische vervolgopleiding tot huisarts hebben gedaan.
Focus op armere wijken en platteland: Gecertificeerde Family Medicine-artsen werken in Thailand vaak in de Primary Care Units (PCU’s) of leiden familieteams om de zorg op het platteland en in volkswijken te verbeteren. In de grote, glimmende privéziekenhuizen in Bangkok zie je ze een stuk minder, omdat daar het businessmodel draait op directe toegang tot topspecialisten.
Kortom: de opleiding is er absoluut, maar de positie en de cultuur rondom de “huisarts” is in Thailand heel anders dan we in Europa gewend zijn.
…………………………………………….
Persoonlijke noot, als de definitie huisarts stop bij je volledige medisch dossier in kunnen kijken 75 jaar lang dan bestaat die niet. Dat is zoals ook Dick al aangeeft, maar in weinig landen het geval.
Vraag. Wederom aan Ge een bekende van mij.
Een huisarts geen huisarts is als ze geen langdurig medisch dossier hebben over hun cliënten.
Dat is een klassieke discussie waarbij die vraagsteller een praktijkkenmerk verwarren met een medische definitie. Ze halen de omstandigheden van het werk en de identiteit van het specialisme door elkaar.
Je kunt de discussie heel simpel platslaan met deze argumenten:
1. Een diploma bepaalt de dokter, niet de archiefkast
Een huisarts is een arts die de specifieke vervolgopleiding tot huisarts (Family Medicine / Huisartsgeneeskunde) heeft afgerond. Punt.
Als een Nederlandse of Belgische of Thaise huisarts besluit om te gaan waarnemen (als flexibel invallen in verschillende praktijken), bouwt deze arts zelf geen langdurig dossier op met de patiënten die die dag langskomen. Is diegene dan plotseling geen huisarts meer? Natuurlijk wel. De medische expertise, de holistische blik en het specialisme veranderen niet.
2. De definitie van het specialisme
Huisartsgeneeskunde is een zogeheten generalistisch specialisme. Waar een cardioloog alleen naar het hart kijkt, kijkt een huisarts naar de hele mens, de context en de eerste symptomen.
Het opbouwen van een langdurige band en een dossier (continuïteit van zorg) is een kerndoel en een ideaalbeeld van het vak, maar het is geen voorwaarde om huisarts te mogen heten. Als een patiënt net is verhuisd en voor het eerst bij een nieuwe praktijk binnenstapt, is die arts op minuut één net zo goed hun huisarts, ondanks het lege dossier.
3. Hoe dat in Thailand (en elders) uitpakt
In landen zoals Thailand zie je juist hoe scheef die bewering van je discussiepartners is:
Een Thaise arts die de 3-jarige specialisatie Family Medicine heeft afgerond, is officieel huisarts.
Als die arts vervolgens op de spoedeisende eerstehulp van een Community Hospital staat, of in een mobiele kliniek op het platteland werkt, ziet diegene soms tientallen patiënten die ze nooit meer terugziet.
De zorg die die arts levert, is echter fundamenteel huisartsgeneeskundig: breed kijken, filteren wat spoed is en wat niet, en de mens achter de klacht zien. Dat is een compleet andere discipline dan wat een orgaanspecialist in een academisch ziekenhuis doet.
Kortom
Een dossier is een hulpmiddel, geen diploma. Je bent een huisarts door hoe je bent opgeleid en hoe je medisch naar een klacht kijkt, niet door hoelang je iemands medische geschiedenis al op papier hebt staan.
Zo stop er mee nu.
Wat je wel hebt in Thailand als een soort “huisarts”, kleine vestigingen met arts.
De arts zit meestal gekoppeld aan een ziekenhuis en heeft dan ook nog een praktijk.
Meestal gewoon onder de mensen.
De dokter shift tijd tussen ziekenhuis en eigen praktijk. Vraag me niet hoe dat gebeurt, maar gebeurt.
ZO zit ik ene keer met vrouw in lokale ziekenhuisje en andere keer bij een arts post in dezelfde area.
En op een andere keer gewoon in het “grote” ziekenhuis. Of groot privaat kliniek dan, ook nog mogelijk.
Volgens mij is er een tamtam, welke de Thai dan aanraden aan elkaar waar te gaan voor wat.
Ik ben geen dokter, maar de privaat dokter wel en verbaasde me over korte duur dat schoonmoeders bij dokter was,
otolieten die verkeerd gepositioneerd zijn. Effectieve manoeuvres zoals de Epley-manoeuvre.
Echter binnen 15 minuten alweer eruit, dat terwijl een Epley wel aanzienlijk wat meer tijd nodig heeft.
Tenminste begreep ik uit YT filmpjes Epley, maar ja, ik ben geen dokter.
Verder geen idee wat er bij wordt gehouden en bewaard.
En zo zijn er overal subs te vinden, je moet even weten waar dan.
Wellicht moet je een keer op zoek gaan naar vaccinaties tegen “shingles”.
varicella-zostervaccin (Shingrix). 2 doses nodig en kosten wat.
Het zou in Thailand ook zijn. 6500 baht _ 175 euro NL prijs PER DOSE.
Je hebt er 2 nodig, de ander volgt in later stadium.
Is nieuw en veel over te doen qua prijs. Eerst dacht Nederland het uit te rollen in een campagne, totdat de kosten duidelijk werden, Het zou miljarden kosten, je moet het zelf maar betalen
Echter krijg je “shingles” is dat alles behalve fijn , volgens de vrouw.
Heet in Nederlands, dacht ik gordelroos. Ontstaat op oudere leeftijd vanwege pokken in het verleden.
Schijnt rond te blijven zwemmen in je lichaam, openbaart zich ineens en tast je gehele stelsel aan.
Ontdekte bij vrouw op een avond een licht rode uitslag op rug en dat zette zich in 1 nacht tijd om naar erger. Verspreiding onder arm en naar borst.
Zijn we een poos mee bezig geweest te bestrijden en ze was echt niet blij. Zelfs naderhand nog heel lang pijn.
In Pattaya diverse malen bij een Duitse huisarts geweest, destijds (en misschien nu nog) aan de achterzijde van Mosaïk apartments. In Cha-am ook bij een huisarts geweest en mijn Thaise schoonzus naar een huisarts in Chiang Rai gebracht. Dus dat er helemaal geen huisartsen in Thailand zouden zijn is niet wat ik zelf heb ervaren.
Ik woon al negen jaar in Thailand. Tot nu toe nog nooit verder geweest dan het ‘Health Promotion Hospital, Public Health Center 9, Khok Kruat – Nakhon Ratchasima’. Wat betreft drukte totaal niet te vergelijken met het grote Maharat overheidsziekenhuis. Zowel dokters als verpleegkundigen zijn er heel vriendelijk en behulpzaam. Ben er om de drie maanden onder toezicht voor verschillende medische kwalen en ik ga steeds bij dezelfde dokter. Ze spreekt goed Engels en een van de verpleegsters ook. Mijn ganse medisch dossier wordt daar digitaal bijgehouden. Mocht er een medische ingreep aan te pas komen dan wordt ik doorverwezen naar het vlak bijgelegen Theparat Hospitaal en kan mijn dossier ingekeken worden.