TB-opinie: de cijfers achter het verval van Thailand wijzen niet naar de politiek maar naar dertig jaar niet-kiezen
Kijk niet naar het kwartaalcijfer, maar naar de lijn eronder. De groei per hoofd zakte tot ongeveer 2,2 procent in 2025 en daalt al sinds de Aziatische crisis van 1997. Elk herstel na elke schok landt een treetje lager dan het vorige. Dit is geen dipje van dit kabinet, dit is een helling waar Thailand al bijna drie decennia langzaam vanaf glijdt.
Coups en rechtszaken hebben dat versneld, zeker. Maar de motor eronder is een land dat de moeilijke keuzes telkens vooruitschuift naar de volgende regering, die ze op haar beurt weer doorschuift. Onderwijs, schuld, de vergrijzing, de auto-industrie: overal ligt de rekening klaar, en nergens pakt iemand hem op.
De schuld die de groei opeet
Neem één cijfer dat alles vastzet. De schuld van Thaise huishoudens staat op 86,7 procent van het bbp, na een piek van 94,6 procent in 2021. De Bank for International Settlements trekt de gevarengrens bij 80 procent. Boven die lijn remt schuld de groei, want elke baht die naar aflossing gaat, gaat niet naar uitgaven.
En kijk waar dat geld nu heen gaat. Steeds meer Thaise gezinnen lenen niet voor een huis of een opleiding, maar voor dagelijkse boodschappen, omdat het inkomen niet meestijgt met de kosten. Dat is de kern van de val waar Thailand in zit. Lage groei maakt de schuld moeilijk af te bouwen, en de hoge schuld drukt de groei. Je kunt eruit komen door mensen productiever en dus beter betaald te maken, en precies dat vergt de investering in onderwijs die er al een generatie lang niet komt.
Waarom de overheid pas beweegt als Toyota klaagt
De auto-industrie laat het patroon in het klein zien. Thailand is al veertig jaar de fabriek van Toyota, Honda en Isuzu, goed voor tienduizenden banen. Sinds 2022 subsidieert de staat met belastinggeld Chinese elektrische auto’s van BYD en Great Wall, om koploper in EV’s te worden. Wat het land daarvoor terugkreeg: een productie die in april 2026 op het laagste punt in vijf jaar stond.
Nu een volledig geïmporteerde Chinese EV 30 tot 40 procent goedkoper is dan een in Thailand gebouwde auto, en Indonesië Toyota openlijk lokt met stimuleringspremies, overweegt Bangkok pas de accijns te verlagen voor wie hier echt produceert. De vraag die Pravit Rojanaphruk stelt is de juiste: waarom moest de overheid wachten tot de Japanse fabrikanten die dit land veertig jaar draaiende hielden aan de bel trokken? Omdat reageren op een klacht makkelijker is dan vooraf een industriestrategie kiezen. Je subsidieert de nieuwe speler, ziet de oude wankelen, en grijpt pas in als hij dreigt te vertrekken.
Wat er tegen dit sombere beeld pleit
Eerlijk is eerlijk, het is niet enkel kommer. De export draaide begin 2026 hard, met goederenuitvoer die op jaarbasis meer dan twintig procent steeg op de vraag naar elektronica. Elektrische auto’s werden voor het eerst de meerderheid van de nieuwe registraties. De centrale bank verlaagde de rente zes keer op rij naar 1 procent om de boel te steunen. Wie alleen naar de groei van 1,9 procent kijkt, mist die lichtpunten, en het woord verloren decennium is voor een land met deze exportcijfers te groot.
Alleen zit het probleem juist in wat die lichtpunten niet raken. De sterke export komt van een handvol sectoren en van buitenlandse vraag, niet van een Thaise arbeider die meer verdient. De EV-cijfers gaan over Chinese merken die hier verkopen, niet over een Thaise industrie die wint. En een rente van 1 procent is geen teken van kracht, maar van een economie die zo slap staat dat de centrale bank de bodem heeft opgezocht. De symptomen zijn onder controle. De oorzaak, een beroepsbevolking die niet productiever wordt omdat het onderwijs achterblijft, raakt geen van deze maatregelen. Zelfs de OESO zegt het inmiddels ronduit: de dominante oorzaak is het uitblijven van hervormingen, vooral in het onderwijs.
De jonge, best opgeleide Thai trekken ondertussen naar het buitenland, waar het werk en het loon wel meegroeien. Dat is het echte cijfer om in de gaten te houden, en het staat in geen enkel kwartaalbericht. Een land verliest geen decennium aan een coup. Het verliest een decennium aan alle keuzes die het niet maakte, en aan de mensen die daarom vertrokken.
Bronnen: Khaosod English, IMF, OESO, East Asia Forum, Bangkok Post, Nation Thailand
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Nieuws uit Nederland en Belgie21 augustus 2026AD: Paniek onder Nederlanders in Thailand na politie-invallen: ‘Er is geen uitweg meer voor ons’
Gezondheid21 augustus 2026Zilvervliesrijst bevat meer arseen dan witte rijst
Visumvraag21 augustus 2026Visumbureau Traveldocs scoort hoog op Trustpilot
Opinie21 augustus 2026TB-opinie: de cijfers achter het verval van Thailand wijzen niet naar de politiek maar naar dertig jaar niet-kiezen