Molam klinkt tegenwoordig op steeds meer plekken in Bangkok. Niet alleen in buurten waar veel mensen uit Isaan wonen, maar ook op podia, festivals en in uitgaansgelegenheden waar een jong en gemengd publiek op afkomt. Daarmee laat de muziek zien hoe migratie niet alleen arbeid naar de hoofdstad bracht, maar ook cultuur, herinnering en identiteit.
De opkomst van molam in Bangkok vertelt tegelijk een groter verhaal over Thailand. Het laat zien hoe mensen uit Isaan de hoofdstad mede hebben gevormd, vaak vanuit moeilijke omstandigheden. Wat ooit als plattelandsmuziek werd weggezet, is nu een levendige en herkenbare klank geworden die steeds meer mensen aanspreekt, binnen en buiten de stad.
Van arbeidsmigratie naar culturele invloed
De grote migratiestroom van Isaan naar Bangkok kwam op gang in de jaren zestig, toen de Thaise staat sterk inzette op economische ontwikkeling. In de hoofdstad was veel vraag naar arbeidskrachten, terwijl het noordoosten bekendstond als een arme en droge regio waar weinig werk was. Veel inwoners trokken daarom naar Bangkok om een bestaan op te bouwen.
Zij gingen aan de slag in de bouw, industrie en het vervoer, en vestigden zich in uiteenlopende wijken van de stad. Met hun komst veranderde niet alleen de bevolkingssamenstelling van Bangkok, maar ook het culturele leven. Molam reisde mee met deze migranten en werd voor velen een vertrouwde manier om contact te houden met hun taal, gevoelens en wortels.
Eerst aanwezig, pas later echt geaccepteerd
Molam was al decennia geleden in Bangkok te horen. Een van de eerste bekende gezelschappen die zich in de hoofdstad vestigden, was Morlam Sunthrapirom, opgericht in 1956. De groep kreeg bekendheid via radio en televisie en bouwde zo een zichtbaar podium op in de stad.
Toch betekende zichtbaarheid nog niet dat de muziek ook breed werd gewaardeerd. De cultuur uit Isaan kreeg in Bangkok lange tijd te maken met vooroordelen en neerbuigende blikken. Dat veranderde langzaam. Juist omdat molam voor migranten zo sterk verbonden bleef met thuis, bleef de muziek bestaan, groeien en uiteindelijk ook doordringen tot een veel breder publiek.
Bangkok dwong molam tot aanpassing
Wie molam in Isaan kent, weet dat optredens daar vaak laat beginnen en tot diep in de ochtend doorgaan. In Bangkok werkt dat anders. Daar moeten voorstellingen passen binnen het ritme van de stad, met publiek dat de volgende dag weer vroeg op moet. Daarom beginnen shows eerder en duren ze korter dan in het noordoosten.
Ook de ruimte in Bangkok stelt grenzen. Grote molam-gezelschappen bestaan soms uit honderden mensen, van zangers en dansers tot muzikanten en technici. Voor zulke groepen is het in de hoofdstad niet eenvoudig om speelplekken, logies en werkruimte te vinden. Toch hebben artiesten geleerd zich aan te passen, zonder de energie en uitstraling van de muziek te verliezen.
Van migrantencultuur naar stedelijke trend
Waar molam vroeger vooral werd gedragen door mensen uit Isan, trekt het genre nu een veel gevarieerder publiek. Bij vroege optredens in Bangkok bestond het grootste deel van de bezoekers nog uit migranten uit het noordoosten. Inmiddels komen ook veel stedelingen zonder Isan-achtergrond kijken en luisteren.
Dat heeft onder meer te maken met de manier waarop molam zich in de stad heeft ontwikkeld. De muziek klinkt niet alleen op traditionele podia, maar ook in moderne bars en culturele plekken waar dj’s oude platen draaien en jonge artiesten nieuwe vormen uitproberen. Zo schuift molam op van herkenning en heimwee naar iets dat ook als eigentijds, stijlvol en vernieuwend wordt gezien.
Een genre dat blijft veranderen
Molam is altijd sterk verbonden geweest met taal, streek en dialect. Juist daardoor leek de muziek ooit lastig toegankelijk voor mensen buiten Isaan. Door media, opnames en optredens buiten de regio is dat veranderd. De stijl bereikt nu luisteraars in heel Thailand en krijgt ook daarbuiten steeds meer aandacht.
Tegelijk blijft de kern van molam overeind. De muziek is beweeglijk en open, en neemt gemakkelijk invloeden op uit andere genres. Dat past bij de creatieve kracht van Isaan, waar aanpassen en vernieuwen bijna vanzelfsprekend lijken. Daardoor kan molam zich blijven ontwikkelen, zonder zijn karakter te verliezen. Dat maakt de muziek niet alleen vitaal, maar ook toekomstbestendig.
Molam is in Bangkok veel meer geworden dan een herinnering aan het thuisland. De muziek laat zien hoe migranten niet alleen werk en inzet meebrengen, maar ook cultuur die een stad blijvend verandert. Wat ooit aan de rand stond, klinkt nu steeds sterker in het hart van de hoofdstad.
Bron: Bangkok Post
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Vliegtickets24 mei 2026Via Istanbul naar Thailand: zo werd de Turkse hub de slimme keuze
Achtergrond24 mei 2026Waarom Thai steeds dikker worden
Reizen24 mei 2026Trein, bus of vliegtuig reis je slim en voordelig door Thailand
Achtergrond24 mei 2026De macht achter het dorp: poo yai baan (het dorpshoofd) in de Thaise politiek van nu
Hm,
Kun je van migranten spreken als deze mensen sowieso uit Thailand komen? Isaan is toch ook Thailand? Je spreekt van een Fries die verhuisd naar Rotterdam toch ook niet van een migrant?
Verder heb ik ook de Morlam ophelst. Leuke muziek, alleen de volume is letterlijk op aardbevings-niveau…555!
Mvg,
Ik vind het heerlijk om in mijn dorp, vlak bij Khon Kaen, naar een morlam optreden te gaan.
vaak gebeurt dat op het tempel terrein.
Pas bij een bruiloft van vrienden ook nog een optreden meegemaakt, ik verst vrijwel niets van de tekst maar vind het gewoon mooi
Vaak, op m’n fietstourtjes in Isan, hoor in de verte Morlam”gedreun”.
En ik kan het níét nalaten erheen te fietsen, om het plezier van de toeschouwers te zien.
Het zijn vaak kleine gehuchtjes die wat geld bij elkaar leggen om zo’n “Morlam-truck” voor 2 uurtjes te huren.
En ik móét ‘n glas lao khao drinken.
Altijd feest