Beste Rob,
Ik wil graag onze recente ervaring delen met een visumaanvraag voor België. Misschien zijn er meer lezers die hiermee te maken hebben gehad en onze situatie herkennen.
Mijn zwager is afgelopen december officieel getrouwd met mijn schoonzus uit Thailand. Zij hebben op dat moment al 17 jaar een relatie. In al die jaren hebben zij samen natuurlijk veel meegemaakt en meerdere keren geprobeerd om familie bij elkaar te brengen.
In het begin hebben zij twee keer een Schengenvisum aangevraagd voor België, voor een kort verblijf van ongeveer twee weken. Beide aanvragen werden afgewezen.
Na een aantal jaren hebben we het anders aangepakt. Mijn schoonzus werd via mij uitgenodigd voor familiebezoek in Nederland. Deze aanvragen zijn vervolgens drie keer zonder problemen goedgekeurd. Er was dus geen probleem met het verkrijgen van een visum via Nederland en ook de eerdere bezoeken verliepen zonder problemen.
Nu wilden mijn zwager en schoonzus het dit jaar graag wat groter aanpakken. Op 26 september zou er in België een feest worden georganiseerd voor familie en vrienden ter gelegenheid van hun huwelijk. Daarbij zouden ook haar moeder en twee zussen en neef uit Thailand aanwezig zijn. Na het feest stond bovendien een rondreis gepland via Duitsland naar Praag.
De eerste aanvraag voor het visum werd op 6 juni ingediend. Na ongeveer een week kregen zij bericht dat het dossier was doorgestuurd naar de Belgische Dienst Vreemdelingenzaken. Daar wordt officieel een beslissingstermijn van 45 dagen genoemd.
Maar die termijn verstreek. Vervolgens duurde het uiteindelijk nog ongeveer vier weken langer voordat er eindelijk een beslissing kwam.
En wat was de beslissing?
Afgewezen wegens vestigingsgevaar.
Dat was natuurlijk een enorme teleurstelling, zeker omdat mijn schoonzus al jarenlang een relatie heeft met haar Belgische echtgenoot en eerder meerdere keren zonder problemen naar Nederland is gereisd en weer is teruggekeerd.
Omdat de geplande datum van het familiefeest inmiddels snel dichterbij kwam, hebben zij direct opnieuw een aanvraag ingediend. Deze keer hebben zij bovendien extra bewijsstukken toegevoegd om duidelijk te maken dat zij na het bezoek weer naar Thailand zullen terugkeren. Ook zou de reis nu samen met familie plaatsvinden, wat volgens ons juist extra duidelijk maakt wat het doel van de reis is.
Maar ook deze tweede aanvraag werd weer doorgestuurd naar Vreemdelingenzaken.
Op 18 september konden we online nog steeds zien dat de aanvraag niet in behandeling was genomen.
En dan begint de frustratie toch behoorlijk toe te nemen.
Mijn schoonmoeder, mijn schoonzussen en mijn schoonneef hebben namelijk via Duitsland een visumaanvraag gedaan voor hun reis. Hun aanvragen werden daar binnen ongeveer anderhalve week goedgekeurd en zij hebben hun visa inmiddels binnen.
Dan vraag je je toch af hoe het mogelijk is dat twee Schengenlanden zo verschillend omgaan met vergelijkbare aanvragen.
Het gaat hier bovendien niet om iemand die zomaar naar België wil komen om daar te blijven. Het gaat om een echtpaar dat al 17 jaar samen is, waarvan de Belgische echtgenoot en zijn familie een familiefeest organiseren. De bedoeling is een tijdelijk bezoek, samen met familie, gevolgd door een vakantie.
Wat mij vooral dwarszit, is de combinatie van lange wachttijden en vervolgens een afwijzing wegens vestigingsgevaar. Tegen de tijd dat er eindelijk een beslissing ligt, is er nauwelijks nog tijd om iets te ondernemen of een nieuwe aanvraag te doen.
En nu zitten we opnieuw te wachten, terwijl de geplande reisdatum van 26 september steeds dichterbij komt.
Ik vraag mij daarom af:
Waarom maakt België het voor familie van een eigen burger zo moeilijk om voor een kort familiebezoek naar België te komen?
Ik begrijp dat een land zorgvuldig moet kijken naar visumaanvragen en dat er regels zijn. Dat is op zichzelf logisch. Maar als iemand al jarenlang een relatie heeft met een Belgische partner, inmiddels officieel getrouwd is, samen met familie reist en uitgebreide bewijsstukken kan overleggen, dan verwacht je op zijn minst een behandeling binnen een redelijke termijn.
De ervaring met Duitsland maakt het voor ons nog moeilijker te begrijpen. Daar werden de aanvragen van de andere familieleden binnen korte tijd behandeld en goedgekeurd.
Misschien zijn er lezers van Thailandblog die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt met België. Hoe lang duurde jullie aanvraag? Werden jullie ook geconfronteerd met een afwijzing wegens vestigingsgevaar? En heeft een bezwaar of een nieuwe aanvraag uiteindelijk geholpen?
Wij zijn vooral benieuwd naar ervaringen van anderen, want op dit moment voelt het alsof we van het kastje naar de muur worden gestuurd.
En eerlijk gezegd: ik heb er inmiddels bijna geen woorden meer voor.
Met vriendelijke groet.
Eddy
Commentaar van Rob V
Wat Eddy beschrijft, is helaas al vele jaren zichtbaar in de cijfers: België is een van de meest strikte landen en wijst meer visumaanvragen af dan de meeste andere lidstaten. In Thailand wijst Zweden meer af (dat komt door aanvragen voor tijdelijke arbeid naar bessenplukkers), en sinds 1-2 jaar Polen (geen idee waarom). In recente jaren wees België zo’n 10-12% van de aanvragen af, terwijl alle lidstaten samen jaarlijks zo’n 6% afwezen.
Dat laat al zien dat België strikt is, maar voor een goed beeld moet je dit per reisdoel bekijken:
- 2024 afwijzing vriendenbezoek: 31,7%
- 2024 afwijzing familiebezoek: 20,2%
- 2024 afwijzing toerisme: 5,2%
- 2024 afwijzing zakenreis: 0,9%
- 2025 afwijzing vriendenbezoek: 26,6%
- 2025 afwijzing familiebezoek: 17,3%
- 2025 afwijzing toerisme: 1,9%
- 2025 afwijzing zakenreis: 1,7%
De Belgische ambassade en DVZ verwelkomen dus toeristen en zakenreizigers, maar vrezen bij bezoek aan vrienden en familie al snel dat de (Thaise) vreemdeling niet terug zal keren. Veelal wenst men al te zien dat de Belg en de vreemdeling al enkele jaren een relatie hebben, als de relatie nog pril is dan acht België de kans groot dat iemand illegaal in België zal verblijven. In het geval van Eddy zijn zwager en schoonzus kan daar na al die tijd geen spraken meer van zijn. Echter kan ook een (aanstaand) huwelijk roet in het eten gooien: iemand zou dan weleens een aanvraag voor een verblijfsvergunningwillen gaan doen en heeft dan stiekem immigratie in plaats van kort verblijf op oog…
Tja, op die manier gaat het lastig worden de Belgische autoriteiten te overtuigen dat de Thaise partner gewoon een kort bezoek komt brengen en echt niet van plan is legaal of illegaal permanent in België te verblijven. Zaken als aantonen van het hebben van sociaaleconomische banden met Thailand (arbeid, bezit van land/huis, zorg voor familie enz.) zijn zeer belangrijk om kans te maken op een Schengenvisum. Aantonen van goed gebruik van eerdere Schengenvisums of reizen naar andere (westerse) landen zouden ook moeten helpen aan te tonen dat het aannemelijker is dat iemand tijdig terug zal keren dan dat die persoon de regels niet zal respecteren.
Had het hier een aanvraag voor Nederland geweest, dan zou ik zeggen: neem een vreemdelingenadvocaat in de arm, die maakt gehakt van de afwijzing gezien het totaalplaatje. Maar van Belgen vernemen ik dat zelfs een advocaat moeilijk een gevecht met de DVZ wint. België ziet bij een partner uit het buitenland al snel heel veel bezwaren en risico’s en die zijn maar lastig weg te nemen.
Een Belg gehuwd met een buitenlandse die tegen dit aanloopt heeft echter nog een uitweg: samen op reis naar andere lidstaten. Het hoofdverblijf moet dan wel in een ander Schengenland zijn. Als Edwin zijn zwager en schoonzus besluiten dat vooral een reis/verblijf in Nederland of Duitsland het doel is, dan kunnen ze via die ambassade een aanvraag doen. Daarbij beroept de schoonzus dan op het feit dat ze familie van een EU-burger is en kan dan gebruik maken van Europese regelgeving (Richtlijn 2004/38). Het visum moet dan zo snel mogelijk, gratis en met minimale toetsing worden afgegeven (vestigingsgevaar is dan geen factor waar men naar mag kijken). Deze optie staat nader beschreven in het Schengendossier hier op het blog, maar op zo’n extreem korte termijn valt ook die mogelijkheid hier af.
Uiteraard ben ook ik benieuwd naar de ervaring van Vlaamse lezers en hoe hun vastliepen en de bezwaren uiteindelijk wel of niet wisten weg te nemen bij de ambassade en DVZ.
Sterkte gewenst!
NB: voor statistieken zie o.a. mijn diverse “Afgifte van Schengenvisums in Thailand onder de loep” items op dit blog.
Over deze blogger
Lees hier de laatste artikelen
Visumvraag4 november 2026Thailand Immigration vraag Nr 194/26: Destination Thailand Visa (DTV)- Visumvraag3 november 2026Thailand Immigration vraag Nr 193/26: Visa exemption of tourist visa?
- Visumvraag3 november 2026Thailand Immigration vraag Nr 192/26: een verlenging wordt nu geweigerd bij mijn nieuwe immigratiekantoor
Lezersinzending2 november 2026Sigaren meenemen naar Thailand (lezersinzending)
Zeer goede, bekwame advocaat vreemdelingenrecht in België is Meester Liesbeth MONDEN in Mechelen!
Neem contact op met haar, je vind haar info op internet, Google even haar naam en je hebt gelijk alle nodige gegevens.
Het is NIET ZO dat een advocaat in België het MOEILIJK WINT van DVZ (en ja, ik spreek uit ondervinding! Heb haar zelf ook aangesteld in mijn eigen zaak én dik gewonnen. Afwijzing van DVZ op basis van 2 ontbrekende documentjes die ze nog hadden moeten opvragen aan mij -zou hun 5 minuutjes werk gekost hebben-, maar dit niet deden uit gemakzucht en gelijk gewoon afwijzing dossier).
Typisch voor België.
Voor de ene ALLES, voor de andere NIETS.
Ik ben getrouwd sinds vorig jaar, hebben elkaar ontmoet op een golfterrein.
De Belgische ambassade wou m’n Thaise echtgenote onmiddellijk een Schengen visa van 6 of 12 maanden geven daar ik had de juiste connecties had en heb in België.
Veel moed, hopelijk kom op tijd in België aan voor het feest.
Ik duim voor jullie.
Ze kan ook zelf een gewone vakantiereis visum aanvragen. Dit zonder gekoppeld te zijn aan belgische partner. Eisen daarvoor zijn als volgt:
Voor een toeristisch bezoek (vakantie) aan het Schengengebied moet Thai een compleet dossier indienen. De officiële documenten en financiële bewijzen die zij nodig heeft, staan hieronder op een rij:1. Financiële bewijzenZe moet aantonen dat ze haar verblijf en de terugreis zelf kan betalen:Bankafschriften: Officiële bankafschriften van de afgelopen 3 maanden. Het saldo moet laten zien dat ze ten minste ongeveer € 55 per persoon per dag te besteden heeft voor de duur van haar reis (als ze naar Nederland reist; bedragen kunnen per EU-land licht variëren).Bewijs van inkomen: Recente salarisstroken en een officiële werkgeversverklaring waarin haar functie, salaris en goedgekeurde vakantieperiode staan.Bij garantstelling (indien van toepassing): Als ze zelf niet genoeg financiële middelen heeft, kan een referent in het EU-land (bijvoorbeeld een partner, familielid of vriend) financieel garant voor haar staan. Diegene moet dan een gelegaliseerd Bewijs van garantstelling invullen en eigen inkomensbewijzen aanleveren.2. Verplichte persoonlijke reisdocumentenAanvraagformulier: Een volledig ingevuld en ondertekend Schengen visum aanvraagformulier.Paspoort: Haar originele Thaise paspoort. Dit moet minimaal 3 maanden geldig zijn na haar geplande vertrek uit Europa, minstens 2 lege visumpagina’s hebben en mag niet ouder zijn dan 10 jaar.Pasfoto: Een recente pasfoto (maximaal 6 maanden oud) die voldoet aan de officiële Europese pasfoto-eisen. (Let op: als ze de afspraak maakt via een kantoor zoals VFS Global, wordt de digitale foto vaak ter plekke gemaakt).Medische reisverzekering: Een polisblad van een goedgekeurde reisverzekering die geldig is in het hele Schengengebied. De verzekering moet spoedeisende medische zorg en repatriëring dekken voor ten minste € 30.000.3. Reis- en verblijfsplannenVluchtreservering: Een bewijs van een retourvlucht of vluchtreservering (inclusief vluchtnummers en data). Het wordt afgeraden om het ticket definitief te kopen voordat het visum is goedgekeurd.Bewijs van accommodatie: Bevestigde hotelreserveringen voor elke nacht van haar verblijf in het Schengengebied. Als ze bij iemand thuis slaapt, is een particuliere logiesverstrekkingsbrief van de gastheer nodig.4. Bewijs van terugkeer (Binding met Thailand)Dit is een van de belangrijkste onderdelen. Ze moet de ambassade ervan overtuigen dat ze na haar vakantie weer terugkeert naar Thailand:Economische binding: Haar arbeidsovereenkomst, een inschrijving van haar eigen bedrijf bij de Thaise Kamer van Koophandel, of een bewijs van eigendom van onroerend goed.Sociale binding: Bewijzen van zorgtaken of familiebanden in Thailand (bijvoorbeeld een huwelijksakte of geboorteakten van kinderen).
Hierbij is wellicht de geboekte overnachtingen in hotels een probleem, maar niemand zegt dat je die ook weer kan annuleren nadat je het visum hebt verkregen. De papieren werkelijkheid hoeft niet achteraf nog bewezen te worden alleen tijdens de aanvraag.
Goeiedag,
Ik begrijp het niet goed waarom u het Thaïs huwelijk in België niet laat registreren via vertaling en legalisering van de Thaïse huwelijksdocumenten.
Ikzelf heb een dossier lopende met een Cambodiaanse voor een Visum D met oog op huwelijk in België en dat is ingediend te Bangkok op 8/05/2026. We zijn deze winter 12 jaar samen.
Ik heb geïnformeerd inzake ons zeer omvangrijk dossier en het ziet er goed uit…; wel lang wachten (reeds 4 m dus) want de dossiers worden chronologisch behandeld en dat zijn er dus een pak voor gezinshereniging op hetzelfde bureau van “lang verblijven” bij DVZ te Brussel (o.a. Marokkanen die hun familie hierheen willen brengen etc…)
Wij kijken er naar uit om algauw in oktober elkaar terug te zien in Bangkok en samen naar België te vliegen.
Het ga jullie goed !
Serge
wat mij bij dergelijke inzendingen en de daarop volgende reacties altijd opvalt en tegenvalt, is dat men (bijna) altijd met de vinger wijst naar het personeel van de ambassade( en bij uitbreiding het ganse DVZ) en verwijt onwil, kwade bedoelingen en onbekwaamheid.
Eén gegeven wordt over het hoofd gezien, deze ambtenaren beschikken over veel meer achtergrondinformatie over de kandidaat visumverkrijger, dan de partner of toekomstige partner.
Deze ambtenaren mogen, wegens het recht op privacy, deze gegevens niet mededelen, ook niet als zij de werkelijke reden zijn om een visum te weigeren. De gegeven officiele motivering , “vestigingsgevaar” dekt niet altijd de lading, maar is voor beide partijen laat ons zeggen de enige en zelfs elegante uitweg….
De frustratie bij een (vage, onbegrijpelijke) afwijking lijkt mij een logische reactie. Natuurlijk zijn er aanvragers die met een summier aantal stukken de aanvraag hebben gedaan, maar soms kan een ambtenaar ook gewoon iets over het hoofd zien of een beslissing nemen die lastig te begrijpen is. Op welke grond een ambtenaar een visumaanvraag mag afwijzen vloeit voort uit de EU VIsum Code. Die zijn punt voor punt, genummerd, vastgelegd. Zie bijvoorbeeld het “Visa Code Handbook” van de Europese Commissie.
Een ambtenaar die een aanvraag behandeld voor kort verblijf heeft alleen naar die punten te kijken. Zaken als valse documenten, gevaar voor de openbare orde, onvoldoende financiële middelen, ontbreken van een reisverzekering, onvoldoende aannemelijk dat de aanvrager tijdig terug zal keren naar buiten de EU etc. Nationale ambtelijke werkinstructies zullen nader duiden voor zo’n ambtenaar hoe die zaken te wegen. In het scenario dat Eddy voorlegt lijken er diverse zeer concrete bewijzen die terugkeer aannemelijk maken (zoals goed gebruik van eerdere visums). Wellicht dat de aanvraag tekort schoot op andere concreet meetbare punten zoals het hebben van financiële/sociale/economische binding, het ontbreken van een baan zal al snel flink tellen in de afweging wel/geen visum toe te kennen.
Uiteraard zal een ambtenaar ook checken of een vreemdeling al ergens negatief bekend staat in de systemen, bijvoorbeeld eerder misbruik van een visum of negatief in de politie systemen staan. Concreet zal zo’n ambtenaar bijvoorbeeld kunnen zien “deze persoon heeft de afgelopen jaren al vaker een visum proberen aan te vragen (bij zelfde of andere Belgische partner/contactpersoon)”, dat weegt natuurlijk mee. Al is een eerdere afwijzing(en) niet genoeg reden meteen maar weer een visum af te wijzen, elke aanvraag moet op zijn eigen merites en omstandigheden worden beoordeeld. Hoeveel dieper de ambtenaren graven? Ik ken de situatie in België niet maar in Nederland heeft het veel van productiewerk, men heeft (een tiental) minuten en geen uren om een oordeel te vellen. Een diepgravend onderzoek is geen tijd voor en het is maar de vraag in hoeverre dat dan concreet een beoordeling zou zijn op de officiële punten waarop een aanvraag afgewezen kan worden. Suggereren dat een ambtenaar een visum op grond A en B afwijst maar er eigenlijk andere gronden zijn (moet ik tussen de regels door lezen dat een vreemdeling bijvoorbeeld uit het nachtleven komt?) is geen correcte uitvoering van de regelgeving. Een ambtenaar kan vermoeden dat iemand een bepaald verleden heeft (hoe zeker is dat überhaupt?), maar zal moeten beoordelen op het feit waar die persoon aangeeft nu te werken en aan sociale en economische binding te hebben. Afwijzen zou dan kunnen omdat 1) de baan nauwelijks serieus is en dus nauwelijks economische binding 2) de ambtenaar constateert dat de aanvrager liegt over zijn/haar werk.
Maar dat die ambtenaren van al die anabragers een uitgebreid dossier hebben, de aanvrager door en door kennen , nog beter dan de partner/vrienden/familie van de vreemdeling in kwestie? Dat kan ik niet geloven. Misschien bij een enkel berucht individu maar dat is het dan ook wel. Maar dan zullen die alarmen ook af moeten gaan bij de andere lidstaten, gezien men al deze informatie uit gezamenlijk gedeelde systemen en registraties haalt. Het patroon lijkt toch meer dat op basis van dezelfde informatie men in België toch terughoudender is met het afgeven van een visum dan de meeste andere lidstaten. En dat dit alles niet bepaald transparant is naar de aanvrager en Belgische referent toe. Die daarmee dus met de vraag blijven “hoe komen ze bij dit besluit???”
N.B. dat in België de ambtenaren een aanvraag af kunnen wijzen op grond X terwijl de werkelijke reden grond Y is, dat gaat er bij mij niet in. De gronden waarop men toets zijn juridisch vastgelegd en een ambtenaar heeft daar naar te werken. Dat de afweging bij België enigszins strikter is dan bijvoorbeeld Nederland, dat wil ik wel aannemen.
Nu ken ik de Belgische instructies niet, en die zijn natuurlijk deels geheim, maar laat ik Nederland toch als voorbeeld nemen. In het interne handboek van Buitenlandse Zaken worden de ambtenaren er op gewezen dat bij een weigering tot afgifte van een visum het van groot belang is dat deze zo volledig mogelijk gemotiveerd is: het dossier moet een concrete onderbouwing bevatten. Gebrekkige motivering of motivering die niet onderbouwd kan worden met concrete feiten houden geen stand. De ambtenaar dient in het systeem de genummerde code van weigering op te geven (die staan puntsgewijs in de Visum Code).
Het lijkt mij logisch dat ook een Belgische ambtenaar de juiste weigeringsgronsen moet vermelden. Als zo’n ambtenaar weet “deze vreemdeling is niet eerlijk over de sociaal-economische banden” (zeg een andere baan of (werk)verleden dan opgegeven) dan kan die bijvoorbeeld punt 12 opgeven “twijfel omtrent de authenticiteit van de ondersteunende documenten”. Dat moet uiteraard feitelijk te constateren zijn en niet een vermoeden/giswerk. Dat een Nederlandse ambtenaar de meerwaarde van bijvoorbeeld een baan bij de 7-11 iets anders weegt dan een Belgische ambtenaar, ja, dat kan natuurlijk wel. Maar dan heb je het nog steeds over concrete feiten en weigeringsgronden. Geen “wij weten meer maar zullen de referent dat besparen” dus. Zou het raar vinden als DVZ wel zo te werk gaat.
Sommige Belgen hebben weleens een verzoek tot inzage gedaan en gekregen om het dossier bij DVZ in te zien. Mogelijk dat dat Vlaamse lezers kan helpen die vastlopen en die niet snappen waarop de aanvraag(en) vastlopen. Het begint natuurlijk met het maken van een goed dossier en zeer degelijke aanvraag, maar als men dan toch vastloopt, dan is zo’n verzoek tot inzage of een advocaat in de arm nemen nog een optie. Een bezwaar of hernieuwde (verbeterde) aanvraag heeft dan wellicht wel succes. Of dan maar elders in de EU samen op kort verblijf gaan…