Dagboek van een Thailandganger (deel 52) – Mijn vrijheid duurde nog geen twee dagen

‘You want me divorce, but you not wait.’

Ploy zei het rustig en schoof het oorbelletje dat ik had meegenomen naar het midden van de tafel. Ze keek niet boos, maar haar vingers bleven op het sieraad rusten. Buiten stond een rij motortaxi’s langs Jomtien Second Road. Af en toe riep een chauffeur naar iemand op de stoep, terwijl binnen een medewerker ijsblokjes in een metalen bak stortte. Het klonk harder dan nodig was.

Ik had Ploy die ochtend gevraagd of ze na haar werk tijd had om te praten. De afgelopen dagen had ik het besluit om te stoppen steeds opnieuw bekeken. Overdag leek het verstandig, maar ’s avonds zag ik haar weer voor me, zoals ze bij mij in bed had gelegen, met haar hoofd op mijn kussen en haar haar over haar gezicht. Dan werd verstandig vooral een woord dat andere mensen gebruikten voor iets waar ze zelf geen last van hadden.

Toch wilde ik niet langer wachten op het juiste moment. Dat moment zou waarschijnlijk pas komen wanneer Ploy uit zichzelf zei dat ik haar beter niet meer kon zien, en daar leek ze voorlopig niet toe van plan.

Ik vertelde haar dat mijn gevoelens niet waren veranderd. Ik vond haar interessant, aantrekkelijk en sterker dan ik aanvankelijk had gedacht. Bovendien miste ik haar sneller dan me lief was. Dat was allemaal waar, maar het veranderde niets aan Krit. Zij was nog met hem getrouwd en het geldprobleem tussen hen was niet opgelost. Zolang dat zo bleef, voelde iedere stap met haar alsof ik over een vloer liep waarvan een paar tegels loslagen.

Ploy zei dat ze al bezig was het geld terug te krijgen. Ze had het ondertekende papier, de kopieën van het schrift en de berichten van Krits moeder. Daarmee kon ze verder, maar niet zo snel als ik kennelijk wilde. Ook een scheiding regelde je niet tussen twee diensten in het hotel door.

Dat begreep ik. Toch wilde ik niet opnieuw betrokken raken bij gesprekken over betalingen, familieleden en een huwelijk waarvan niemand precies wist wanneer het eindigde. Daarom stelde ik voor dat we voorlopig afstand hielden. Als zij het geldprobleem had opgelost en echt van Krit was gescheiden, konden we elkaar misschien opnieuw ontmoeten. Dan hoefden we niet verder te gaan waar we nu stopten. We konden met een schone lei beginnen.

Terwijl ik dat zei, hoorde ik hoe netjes het klonk. Alsof gevoelens zonder problemen in een map konden worden opgeborgen totdat de ontbrekende papieren binnen waren.

Ploy wilde weten hoelang ik op haar zou wachten. Daarop gaf ik het antwoord dat ik haar verschuldigd was, maar dat ik liever niet had uitgesproken. Ik ging niet wachten. Het kon maanden duren, misschien langer, en niemand wist of zij uiteindelijk werkelijk zou scheiden. In die tijd wilde ik mijn eigen leven blijven leiden. Het was dus mogelijk dat ik iemand anders ontmoette.

Ze trok haar hand terug van het oorbelletje. Daarna vroeg ze of ik ondertussen wel verwachtte dat zij beschikbaar bleef.

Nee, dat verwachtte ik niet. Wanneer zij iemand anders leerde kennen, had ze dezelfde vrijheid. Het idee beviel mij minder dan mijn antwoord deed vermoeden, maar dat was mijn probleem.

Ook vertelde ik dat Bram binnenkort naar Thailand kwam. Ik verheugde me erop om weer eens flink met hem uit te gaan zonder bij iedere late avond te hoeven bedenken wat Ploy daarvan vond. Bram en ik konden uitstekend beginnen met één drankje en eindigen op een plek die geen van beiden bij vertrek had gepland. Dat wilde ik niet vooraf hoeven verdedigen.

Ploy keek mij aan alsof ik zojuist een bezwaar had weerlegd dat ze nooit had gemaakt. Ze zei dat ze mij niet had gevraagd thuis te blijven wanneer Bram kwam. Ze had mij ook niet gevraagd haar geldproblemen op te lossen of op haar scheiding te wachten. Dat had ik allemaal zelf bedacht.

Daar zat meer waarheid in dan prettig was.

Vanaf het begin had ik geprobeerd haar leven overzichtelijk te maken, terwijl Ploy daar zelf geen opdracht voor had gegeven. Eerst wilde ik helpen, daarna verlangde ik zekerheid en nu stelde ik voorwaarden aan iets wat officieel nog niet eens een relatie was. Zij moest haar zaken regelen, maar ik wilde ondertussen vrij blijven. Het was begrijpelijk, vond ik nog steeds, alleen niet zo ruimhartig als ik het in mijn hoofd had laten klinken.

Ploy stopte het oorbelletje in haar tas. Ze zou het probleem met Krit oplossen, omdat zij daarvan af wilde, niet om bij mij terug te kunnen komen. Hetzelfde gold voor de scheiding. Als wij elkaar daarna nog wilden zien, konden we verder praten. Meer beloofde ze niet.

Dat vond ik moeilijk en tegelijk volkomen redelijk.

Toen de rekening kwam, betaalde Ploy haar eigen koffie. Normaal protesteerde ik daartegen, maar deze keer liet ik haar begaan. Bij de deur gaf ze me geen kus en ook geen omhelzing. Ze raakte alleen even mijn arm aan, waarna ze naar de motortaxi’s liep en achterop stapte.

Op de terugweg voelde ik vooral opluchting. Ik had eindelijk gezegd wat ik wilde en had Ploy niets wijsgemaakt. Ze wist dat ik om haar gaf, maar ook dat mijn grens bij haar huwelijk lag. Bovendien had ik niet beloofd als een trouwe wachtpost naast haar scheidingspapieren te blijven staan.

Thuis maakte ik een lijstje voor de komst van Bram. Niet omdat onze avonden normaal veel voorbereiding vereisten, maar hij had gevraagd welke cafés nog livemuziek hadden en waar we voetbal konden kijken. Na tien minuten bestond mijn lijst uit zeven zaken, drie restaurants en een opmerking om geen belangrijke afspraken voor de volgende ochtend te maken.

Het vooruitzicht deed me goed. Geen Krit, geen schuld, geen ingewikkelde vragen. Gewoon met een oude vriend op stap, te veel praten en waarschijnlijk ook te veel drinken. Op mijn leeftijd noem je dat geen onverantwoord gedrag meer, maar het onderhouden van een vriendschap.

Later die avond ontving ik een bericht van mijn dochter. Ze vroeg of ik even kon bellen, omdat ze nieuws had. Bij het videobellen zag ik achter haar twee dozen en een stapel boeken op de grond. Haar relatie was serieus geworden en zij en haar vriend gingen samenwonen.

Ze vertelde het met de opgewekte voorzichtigheid die kinderen gebruiken wanneer ze blij zijn, maar toch willen weten wat hun vader ervan vindt. Ik kende haar vriend en had geen reden me zorgen te maken. Ze hadden lang genoeg nagedacht, afspraken gemaakt over de kosten en zelfs besproken wie welke meubels meenam. Dat laatste klonk degelijker dan sommige huwelijken die ik had meegemaakt.

Mijn dochter vroeg daarna hoe het gesprek met Ploy was verlopen. Ik vertelde dat we voorlopig niet verdergingen. Eerst moest er duidelijkheid komen over Krit, het geld en de scheiding. Ze vond dat verstandig, maar zei ook dat ik Ploy niet in de wachtstand moest zetten. Als ik niet op haar wilde wachten, mocht ik evenmin verwachten dat zij op mij bleef wachten.

Ik antwoordde dat ik dat begreep. Pas na het gesprek merkte ik dat ik vooral hoopte dat Ploy die vrijheid niet onmiddellijk zou gebruiken.

De volgende ochtend liep ik langs de markt achter haar kamer. Dat was niet nodig, want de supermarkt bij mijn condo verkocht alles wat ik wilde hebben. Toch nam ik die route en keek ik even naar boven toen ik de wasserette passeerde. Het raam van Ploys kamer stond open. Meer zag ik niet.

Mijn besluit voelde nog altijd juist, maar niet prettig. Waarschijnlijk had ik die twee dingen te lang met elkaar verward. Een goede beslissing hoeft kennelijk geen gevoel van overwinning op te leveren. Soms krijg je er alleen een rustige middag en te veel tijd om na te denken voor terug.

De dag daarna belde mijn Vlaamse vriend. Hij vroeg of ik naar hem toe kon komen. Zijn stem klonk anders dan gewoonlijk en hij maakte geen grap over mijn liefdesleven. Een uur later zat ik bij hem thuis. Op tafel lagen enkele papieren van het ziekenhuis, gedeeltelijk onder een tijdschrift geschoven.

De uitslagen waren niet goed. Hij vertelde alleen wat hij op dat moment zelf wist: er was iets ernstigs gevonden, er waren aanvullende onderzoeken nodig en daarna zou duidelijk worden welke behandeling mogelijk was. Hij wilde niet speculeren en ik durfde niet door te vragen naar dingen die hij misschien bewust niet vertelde.

Vervolgens zei hij dat hij er serieus over nadacht om met zijn Thaise vrouw terug te gaan naar België. Zij heeft daar al 5 jaar gewoond en kon daar goed aarden. Daar woonde ook zijn familie en kende hij de weg in de gezondheidszorg. In Thailand had hij vrienden, maar niemand die vanzelfsprekend naast zijn bed zou zitten of beslissingen kon nemen wanneer hij dat zelf even niet kon. Misschien vertrok hij alleen voor onderzoek en behandeling, maar het kon ook definitief worden.

Zijn woorden maakten iets los waarvoor ik niet direct een antwoord had. Deze man was een vast onderdeel van mijn leven in Thailand geworden. Hij was degene die luisterde wanneer ik weer eens dacht dat aantrekkingskracht hetzelfde was als een toekomst. Meestal liet hij mij eerst uitgebreid praten en haalde daarna met een opmerking de helft van mijn redenering onderuit. Dat kon irritant zijn, maar ik vertrouwde hem juist daarom.

Ik begon oplossingen te noemen. Ik kon meegaan naar afspraken, hem brengen en ophalen en eventueel bij hem blijven wanneer dat nodig was. Hij luisterde geduldig, maar zei dat praktische hulp niet zijn enige zorg was. Zijn vrouw zorgde goed voor hem. Wanneer zijn gezondheid werkelijk achteruitging, wilde hij dichter bij zijn familie zijn.

Meer viel daar niet over te zeggen.

Voor ik wegging, stopte hij de ziekenhuispapieren in een lade. Normaal ruimde hij niets op zolang er nog koffie op tafel stond. Nu wilde hij de uitslagen kennelijk uit het zicht hebben, al veranderde dat niets aan wat erop stond.

Die avond haalde ik eten bij een klein restaurant waar we regelmatig samenkwamen. De serveerster legde automatisch twee menukaarten neer. Toen ik zei dat ik alleen was, nam ze er een terug en vroeg ze of mijn vriend later nog kwam. Ik antwoordde dat hij thuisbleef.

Tijdens het eten keek ik drie keer naar de lege stoel tegenover mij. Niet omdat ik hem daar werkelijk verwachtte, maar omdat ik ineens zag hoe gewoon zijn aanwezigheid was geworden.

De volgende dag wilde ik Ploy een bericht sturen. Niet om ons gesprek terug te draaien, maar omdat ik iemand wilde vertellen hoe bang ik was mijn vriend kwijt te raken. Ik schreef twee zinnen en verwijderde ze weer. Afstand houden was eenvoudig geweest toen ik dacht dat ik vooral vrijheid nodig had. Nu ik steun zocht, voelde dezelfde afstand minder aantrekkelijk.

Ook Bram stuurde een bericht. Hij had alvast gekeken welke avonden er livemuziek was en vond dat ik voldoende rust moest nemen voordat hij aankwam. Normaal zou ik hem hebben geantwoord dat rust juist voor zijn leeftijd nodig was, maar mijn telefoon bleef bijna een uur op tafel liggen. Daarna schreef ik alleen dat ik naar zijn komst uitkeek.

De dagen daarna kreeg ik weinig gedaan. Een zak met wasgoed bleef tot de avond bij de voordeur staan, hoewel ik er verschillende keren langs was gelopen. Bij de supermarkt vergat ik de koffie waarvoor ik gekomen was en thuis zette ik de televisie aan zonder het geluid te volgen. Steeds dacht ik aan mijn vriend die misschien zijn appartement moest opzeggen en zijn leven in Thailand in dozen moest stoppen.

Op de derde dag reed ik opnieuw naar hem toe. Hij had mij niet uitgenodigd, maar deed toch open. Op zijn tafel stond een map met medische papieren en daarnaast lag een lijst met telefoonnummers van familieleden in België. We dronken koffie en spraken voornamelijk over gewone dingen. Hij vroeg naar Ploy en ik vertelde dat we afstand hadden genomen. Hij vond dat waarschijnlijk verstandig, maar zei het deze keer niet.

Bij het weggaan vroeg ik hem mij te bellen zodra hij meer wist. Hij knikte en keek daarna naar de map op tafel.

Buiten bleef ik nog even naast mijn motorbike staan. Twee dagen eerder had ik me verheugd op een leeg programma, vrije avonden en de komst van Bram. Nu wilde ik vooral weten hoeveel tijd mijn Vlaamse vriend nog in Thailand zou blijven.

Op weg naar huis haalde ik het lijstje voor Bram uit mijn broekzak. Bij het eerste café had ik een sterretje gezet. Ik streek het papier glad en borg het weer op, want ik wilde nog steeds met Bram op stap. Alleen voelde het niet meer alsof ik daarmee ergens aan ontsnapte.

Wordt vervolgd.

Ingezonden door Nico