De Buitenstaander en wie beheert het huishoudgeld?
Om zeven minuten over negen ontdekt De Buitenstaander dat er volgens zijn spreadsheet zesduizend achthonderdveertig baht verdwenen is. Niet uitgegeven. Verdwenen.
Hij zit aan de houten tafel onder het afdak met zijn laptop open, een tas koffie naast zich en drie verkreukelde bonnetjes die hij gisteren uit een plastic zak heeft gevist. Op het scherm staan keurige kolommen: datum, bedrag, omschrijving en categorie. Eerst had hij er zelfs de wisselkoers naar euro bij gezet, maar die heeft hij vanochtend verwijderd, omdat hij zelf ook inzag dat een mens kan overdrijven. Mali zit tegenover hem mango te schillen. Mijn lief heeft geen laptop, geen schrift en geen bonnetjes. Ze heeft alleen haar hoofd, en dat vindt De Buitenstaander voor een huishoudadministratie een wat te kwetsbaar opslagmedium.
‘Elektriciteit?’
‘Duizend driehonderd.’
Hij typt.
‘Water?’
‘Honderdtachtig.’
‘Benzine?’
Mali kijkt op.
‘Welke?’
Daar begint het al. Benzine voor haar bromfiets, die van haar moeder of de oude bromfiets waarop De Buitenstaander sinds kort zelf rondrijdt? Daarna volgen rijst, gas, koffie, markt, telefoon, medicijnen en een nieuwe binnenband. Mali noemt de bedragen zonder moeite. Sommige tot op de baht nauwkeurig, andere met een achteloos ‘ongeveer’ dat hem lichamelijk ongemakkelijk maakt. Wanneer ze zegt dat de kousenband zestig of misschien zeventig baht kostte, houdt hij op met typen.
‘Was het zestig of zeventig?’
‘Weet niet meer.’
‘Dat is tien baht verschil.’
Mijn lief snijdt verder aan de mango.
‘We zijn niet arm door tien baht.’
‘Daar gaat het niet om.’
Dat is waar. En zoals meestal wanneer iemand zegt dat het daar niet om gaat, gaat het er toch een beetje om.
Sinds ze in het dorp wonen, geeft De Buitenstaander iedere maand een vast bedrag voor eten, elektriciteit, water en andere dagelijkse kosten. Mali regelt de rest. Dat heeft maanden uitstekend gewerkt, zolang hij niet precies wilde weten waarom. Nu wil hij overzicht. Geen controle. Overzicht. Dat woord klinkt aanzienlijk vriendelijker en daarom gebruikt hij het graag.
Volgens zijn overzicht ontbreekt er zesduizend achthonderdveertig baht.
‘Waar is de rest gebleven?’
Mali legt een plak mango op zijn bord.
‘Welke rest?’
Hij draait de laptop naar haar toe.
‘Deze.’
Mijn lief kijkt naar het rode bedrag op het scherm. Haar belangstelling voor spreadsheets is ongeveer gelijk aan zijn belangstelling voor de precieze familierelatie tussen Tante Noi en drie vrouwen die allemaal tante worden genoemd.
‘Niets weg.’
‘Volgens dit wel.’
‘Dan dit fout.’
Ze wijst naar zijn laptop.
De Buitenstaander draait hem terug. Een computer is niet fout, wil hij zeggen. Mensen voeren hoogstens verkeerde gegevens in. Hij besluit die technische waarheid voor zichzelf te houden.
Mali begint op haar vingers te tellen. Ze gaf geld aan haar moeder voor medicijnen, betaalde iemand die de waterpomp herstelde, kocht twee nieuwe emmers, droeg bij aan een crematie, gaf geld voor schoolspullen van een nichtje en betaalde een vrouw die eten had gebracht toen iedereen naar het ziekenhuis moest. Kleine bedragen, grotere bedragen, dingen die in haar wereld duidelijk bij een huishouden horen, maar waarvoor in zijn spreadsheet nog geen categorie bestaat.
De Buitenstaander maakt er één: familie en dorp.
Mali kijkt mee.
‘Waarom?’
‘Dan weten we hoeveel daaraan opgaat.’
Het mes stopt.
‘Waarom moet jij dat weten?’
‘Omdat het van het huishoudgeld komt.’
‘Ja.’
‘Dus?’
Mijn lief legt het mes neer.
‘Dus betaald.’
De Buitenstaander voelt de eerste irritatie. Niet groot. Een kiezelsteentje in de slipper.
‘Ik zeg toch niet dat het niet betaald mag worden? Ik wil alleen weten hoeveel.’
Mali pakt de mango weer op.
‘Dan vraag.’
‘Dat doe ik nu.’
‘Nee. Jij schrijft.’
Daar had hij niet van terug.
Hij probeert uit te leggen dat een kasboek volkomen normaal is. Dat bedrijven het doen, gezinnen het doen en zelfs de winkel van haar moeder beter zou weten wat er verdiend werd wanneer iemand daar ooit iets opschreef. Dat laatste had hij beter niet kunnen toevoegen. Mali kijkt hem aan alsof hij zojuist heeft voorgesteld haar moeder te laten auditen door een accountantskantoor.
‘Wij bedrijf?’
‘Neen.’
‘Dan klaar.’
Ze staat op en loopt naar binnen. Niet kwaad, denkt hij. Hooguit geïrriteerd.
Dat is zijn eerste fout van de ochtend.
Even later komt ze terug met een ronde metalen koekjestrommel. Ooit hebben er Deense boterkoekjes in gezeten. Nu zitten er bankbiljetten in. Honderden, vijfhonderden en briefjes van duizend, netjes dubbelgevouwen. Mali zet de trommel voor hem neer.
‘Tel.’
De Buitenstaander telt.
Elfduizend vierhonderd baht.
Hij telt opnieuw, omdat geld dat een spreadsheet tegenspreekt blijkbaar een tweede telling vereist.
Nog altijd elfduizend vierhonderd.
‘Waar komt dit vandaan?’
‘Over.’
‘Van het huishoudgeld?’
‘Ja.’
‘Dus je hebt gespaard?’
‘Ja.’
De Buitenstaander kijkt van de koekjestrommel naar zijn rode tekort op het scherm. Hij heeft een verdwenen bedrag gezocht bij een vrouw die ondertussen meer geld opzij heeft gelegd dan zijn administratie überhaupt kan verklaren.
‘Waarom wist ik dit niet?’
Mali haalt haar schouders op.
‘Niet gevraagd.’
Dat voelt flauw.
‘Ik vraag al de hele ochtend waar het geld blijft.’
‘Nu weet.’
‘Dat bedoel ik niet. Waarom heb je nooit gezegd dat je geld opzijzet?’
Mijn lief kijkt hem strak aan.
‘Moet ik vragen of ik mag sparen?’
Daar gaat iets mis. De Buitenstaander hoort het terwijl hij zelf nog spreekt. Hij probeert uit te leggen dat het om gezamenlijk huishoudgeld gaat en dat gezamenlijk volgens hem betekent dat beiden weten wat ermee gebeurt. Mali hoort iets anders: dat geld dat hij haar geeft nog altijd van hem blijft, en dat zij rekenschap moet afleggen zolang er één baht van over is.
‘Ik geef geen rekenschap aan jou alsof ik kind ben.’
‘Dat vraag ik niet.’
Ze wijst naar de laptop.
‘Wat is dit dan?’
Het scherm staat nog steeds open. Rode cijfers. Kolommen. Een cel met onverklaard verschil.
Dat ziet er plots minder neutraal uit dan een halfuur geleden.
De Buitenstaander klapt de laptop dicht. Te laat.
Mali schuift de koekjestrommel naar hem toe.
‘Neem.’
‘Dat wil ik helemaal niet.’
‘Jij wil weten waar. Nu weet.’
‘Mali, doe niet zo.’
Mijn lief staat op.
‘Ik doe niets.’
Dat is erger.
Ze loopt naar de keuken en begint groenten schoon te maken. Geen deur slaat dicht. Geen stem wordt verheven. Alleen het geluid van een mes op een houten plank. Tik. Tik. Tik. De Buitenstaander blijft onder het afdak zitten met elfduizend vierhonderd baht voor zich en heeft voor het eerst die ochtend het vermoeden dat zijn spreadsheet misschien niet het grootste probleem is.
Hij laat haar tien minuten met rust. Daarna vijftien. Hij drinkt zijn koffie koud en opent de laptop niet opnieuw. Ginds over de weg duwt een oude man een bromfiets voort waarvan de achterband plat staat. Twee kippen vechten om iets wat vermoedelijk niet eetbaar is. Het gewone dorp gaat door zonder belangstelling voor de financiële structuur van zijn huwelijk.
Wanneer hij uiteindelijk naar binnen gaat, heeft Mali de groenten al gesneden. Ze spoelt rijst onder de kraan.
‘Ik vertrouw je wel.’
Mijn lief kijkt niet op.
‘Goed.’
‘Maar daar gaat het niet om.’
‘Altijd gaat het daar om.’
Scherp.
De Buitenstaander leunt tegen het aanrecht.
‘Als jij iedere maand duizenden baht opzijlegt zonder iets te zeggen, mag ik toch vragen waarvoor?’
Mali sluit de kraan.
‘Mag.’
‘Waarvoor dan?’
Ze droogt haar handen. Langzaam.
‘Voor later.’
‘Dat is nogal ruim.’
Geen antwoord.
‘Voor wat later?’
Mijn lief kijkt naar de kast boven de koelkast. Dan naar hem.
‘Laat.’
‘Neen. Nu wil ik het weten.’
Dat klinkt harder dan hij bedoelt.
Mali loopt naar de slaapkamer. De Buitenstaander blijft staan. Na een minuut komt ze terug met een witte envelop. Geen bankbrief, geen rekening. Gewoon een oude envelop met zijn naam erop, geschreven in haar hoekige handschrift.
Ze legt hem naast de koekjestrommel.
‘Open.’
Binnen zitten nog meer bankbiljetten.
En een geprint vel papier.
De Buitenstaander vouwt het open.
Een vlucht Bangkok-Amsterdam.
Geen boeking. Alleen een uitdraai met vluchtgegevens en een prijs.
Hij kijkt naar Mali.
‘Wat is dit?’
‘Geld voor ticket.’
‘Welk ticket?’
‘Jouw ticket.’
De Buitenstaander voelt zijn maag aanspannen.
‘Waarom spaar jij voor een ticket voor mij?’
Mijn lief antwoordt eerst niet. Ze gaat zitten en strijkt met haar vingers een plooi uit de envelop.
‘Als jij ooit naar huis wil.’
Daar is de tweede stilte.
Deze is anders.
‘Naar huis?’
‘Europa.’
‘Mijn huis is hier.’
Mali knikt.
‘Nu.’
Dat ene woord doet meer dan hij prettig vindt.
‘Denk jij dat ik weg wil?’
‘Nee.’
‘Waarom doe je dit dan?’
Ze kijkt hem eindelijk aan.
‘Omdat ik niet wil dat jij blijft omdat jij geen geld hebt om weg te gaan.’
De Buitenstaander zegt niets.
Buiten slaat een hond aan. Verderop start een bromfiets. Vanuit het winkeltje van Mali’s moeder klinkt gerinkel van flessen.
‘Ik heb zelf geld voor een vliegticket.’
‘Nu wel.’
‘Mali.’
‘Dingen veranderen.’
Hij wil haar zeggen dat dit onzin is. Dat hij niet financieel gevangen zit, dat hij bankrekeningen heeft, kaarten, geld in Europa. Dan beseft hij dat zij dat natuurlijk weet.
‘Dus waarvoor spaar je dan werkelijk?’
Mali kijkt naar de envelop.
‘Voor mezelf.’
Dat verwachtte hij niet.
‘Hoe bedoel je?’
‘Als jij ooit zegt: ik wil weg, dan wil ik niet vragen: blijf omdat geld. Ik wil kunnen zeggen: goed. Ticket hier.’
Daar had hij niet van terug.
Het klinkt hard. Liefdevol is niet het eerste woord dat bij hem opkomt. Toch ligt er iets onder dat harder is dan romantiek en misschien juist daarom betrouwbaarder. Mijn lief wil dat hij blijft, omdat hij haar kiest. Niet omdat vertrekken lastig, duur of ingewikkeld wordt.
‘Hoe lang doe je dit al?’
‘Lang.’
‘Hoeveel zit erin?’
Ze noemt een bedrag.
Meer dan genoeg voor een degelijk ticket naar Europa.
De Buitenstaander denkt aan zijn spreadsheet met de keurige kolommen en zijn zesduizend achthonderdveertig vermiste baht. Hij dacht dat hij wilde weten waar zijn geld bleef. Mali hield geld apart om ervoor te zorgen dat hij altijd kon vertrekken.
Een accountant zou daar waarschijnlijk geen categorie voor hebben.
‘Ben jij dan zo bang dat ik wegga?’
Mali haalt één schouder op.
‘Soms.’
‘Waarom zeg je dat niet?’
‘Wat helpt zeggen?’
‘Misschien dat ik je geruststel.’
‘Vandaag jij zegt. Morgen anders.’
Dat steekt.
‘Je vertrouwt míj dus niet.’
Nu zit de scherpte aan zijn kant.
Mali kijkt hem recht aan.
‘Zie je? Jij wil dat ik jou vertrouw zonder papier. Maar jij wil papier om mij te vertrouwen.’
Stilte.
De Buitenstaander kijkt naar de gesloten laptop.
Dat is vervelend raak.
Hij gaat tegenover haar zitten. Een deel van hem wil uitleggen dat die twee dingen totaal verschillend zijn. Geld is geld. Een huwelijk is een huwelijk. Administratie is geen wantrouwen. Maar de woorden voelen plots dun.
‘Je had het mij toch mogen vertellen.’
‘Dan jij zegt niet nodig.’
‘Dat zou ik inderdaad zeggen.’
‘Daarom.’
Hij kan er weinig tegenin brengen.
Mali schuift de envelop terug naar zich toe.
‘Ik blijf sparen.’
‘Daar ben ik nog niet uit.’
Mijn lief trekt een wenkbrauw op.
De Buitenstaander verbetert zichzelf.
‘Jij blijft sparen.’
‘Ja.’
‘Maar niet uit het huishoudgeld.’
Nu verandert haar blik.
‘Waarom niet?’
‘Omdat dat óns geld is.’
‘En jij ticket is niet ons?’
Daar staat hij weer.
Hij zucht.
‘Goed. Hoeveel doe je erin?’
‘Wat over.’
‘Dat is geen bedrag.’
Mali kijkt naar de laptop.
De Buitenstaander kijkt ook.
Dan beginnen ze allebei te lachen. Niet hard. Het conflict is daarvoor nog te dichtbij.
‘Geen spreadsheet?’ vraagt hij.
‘Geen spreadsheet.’
‘Een lijstje?’
‘Nee.’
‘Eén regel?’
Mijn lief denkt na.
‘Misschien.’
Dat is meer dan hij een halfuur geleden had.
Later die middag opent De Buitenstaander zijn spreadsheet opnieuw. Hij verwijdert drie categorieën, waaronder familie en dorp. De kolom onverklaard verschil noemt hij voortaan nog vragen. Dat vindt hij vriendelijker.
Helemaal onderaan voegt hij één regel toe.
Reserve.
Geen bedrag.
Hij kijkt er lang naar en verwijdert ook die regel weer.
Mali zit buiten aan tafel sperziebonen schoon te maken. Hij gaat naast haar zitten. De koekjestrommel staat weer achter de handdoeken. De envelop is verdwenen.
‘Waar heb je hem gelegd?’
Mijn lief kijkt niet op.
‘Wat?’
‘De envelop.’
‘Veilig.’
‘Waar?’
Ze breekt een boon doormidden.
‘Vertrouwen.’
De Buitenstaander kijkt naar haar.
‘Dat is chantage.’
Mali schuift de mooiste boon naar haar eigen stapeltje.
‘Geen bonnetje.’
Hij legt zijn hand op haar knie. Mijn lief laat hem daar liggen.
Na een tijdje vraagt ze of hij morgen geld wil halen bij de bankautomaat. Het huishoudgeld raakt bijna op.
‘Hoeveel?’
Ze noemt een bedrag.
De Buitenstaander voelt zijn hoofd al rekenen.
Hij stopt ermee.
‘Goed.’
Mali kijkt op, zichtbaar verrast.
‘Geen vragen?’
‘Eén.’
Ze wacht.
‘Is er nog geld voor bier?’
Mijn lief denkt na.
‘Volgens mijn hoofd wel.’
Dat zal dan wel.
Wordt vervolgd.
Over deze blogger
- De Buitenstaander, geboren in 1961 in Kortrijk (BE), schrijft over zijn observaties en het leven in een dorpje op het Thaise platteland, waar hij woont met zijn lief Mali.
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur29 oktober 2026De Buitenstaander begint langzaam thuis te geraken
Cultuur14 oktober 2026De Buitenstaander – Even alleen zijn
Cultuur29 september 2026De Buitenstaander – Jaloezie bij de dorpswinkel
Cultuur19 september 2026De Buitenstaander en wie beheert het huishoudgeld?
Weer ontroerend – want herkenbaar – mooi, Buitenstaander!
Als ik zo moest leven dan hoeft het voor mij niet meer ,Maar gelukkig is niet iedereen hetzelfde .Bij ons ligt de portemonnee op de tafel en degene die geld nodig heeft voor wat dan ook die haalt het geld eruit en bij thuiskomst het wisselgeld weer terug … Wij kennen inderdaad mensen die ook zo te werk gaan ,Ieder bonnetje van een winkel word bewaard en in de computer ingebracht .Ook word het internet afgestruind of een tandenborstel niet op een andere site 10 thb goedkoper is ….,..Onderweg een bord soep of een ijsje moet (helaas zonder bonnetje) worden genoteerd …Dus wij beheren SAMEN het huishoudgeld gelukkig en zonder PC .
SAMEN beheren? Eigenlijk beheert er bij jullie niemand het budget. Ieder neemt wat hij/zij nodig heeft.
Mijn vrouw krijgt maandelijks van mij een vaste som, ruimschoots voldoende. Alles wat ze niet gebruikt mag ze houden. En ja, daar is ze zuinig mee.
In de12 jaar dat ik hier woon heb ik nog nooit iets betaald als ik buiten ga. Mijn echtgenote heeft het geld op zak. In mijn portefeuille zitten er nog altijd de originele 2000 THB van toen ik hier aangekomen ben, onaangeroerd. Financiële stribbelingen, dat kennen we niet.
Het gevoel dat een Thaise dame het geld mag uitgeven geeft haar meer dan voldoening. Een Farang die elke uitgave tot op de laatste baht controleert, die heeft een probleem.
Dus eigenlijk vertrouw je haar niet, als ze met een vast bedrag per maand moet uitkomen.
Bij ons is er één rekening waar alles op binnenkomt en er uitgaat.
Daarnaast is er een rekening waar 8 ton en een beetje opstaat voor visumverplichtingen.
Sporadisch maak ik daar een betaling mee, meestal gaat het van de gezamelijke rekening, die wel op naam van mijn vrouw staat.
Ik vind de oplossing van Marc hierboven heel netjes. Als je je vrouw een vaste som geld heeft die ze vrij kan besteden en waarvan ze zelfs nog kan sparen, dan doe je dat duidelijk omdat je haar vertrouwt.
Wanneer vertrouw je je echtgenote NIET? Heel eenvoudig, als je haar NIETS toevertrouwt en stevig de geldbeugel dichthoudt.
Maar goed, geef jij haar maar de creditkaart, je ATM met pin code, en de volledige toegang tot je bank- en spaarrekeningen in je eigen land. Maar niet komen janken als alles opeens verdwenen is!
En, ik geloof geen barst als je hier komt vertellen dat er één rekening is waar alles op toekomt. Het geld dat erop toekomt zal ook wel gelimiteerd zijn.
Ach als je elkaar na 35 jaar nog niet kent en vertrouwd kun je beter alleen gaan wonem
Heel goed, beste Herman, maar zeg dat dan er gelijk bij. Dan wordt een verhaal des te duidelijker. Ik heb 800K baht op een BKB rekening, en ik stort elke maand 65K naar de SCB van mijn vrouw. Daar doet zij alle boodschappen en huishouden van, maandelijkse terugkerende kosten en jaarlijkse betalingen zoals haar Muang Thai zorgverzekering, moo baan VvE bijdragen, pest control, airco cleaning, wegenbelasting, auto-, inboedel-, opstalverzekeringen, enzovoorts. Aanschaf grote stukken betaal ik. Zij houdt nogal wat over en daar betaalt zij dan een weekendje BKK van, of naar buiten TH. En ze houdt van lekker eten in de betere restaurants en dan mag ik ook mee. Maar ja, wij kennen mekaar pas sinds een jaar of 30, hebben samen gewerkt en gespaard in NL, vertrouwen elkaar tot en met, en hoe anderen het doen zoeken ze zelf maar uit. maar velen zijn gehuwd om de eenzaamheid en de verveling te verdrijven, dus die houden niet van hun vrouw maar van hun hand op de knip. Je ziet ze wel eens aan de kassa van de Makro of Lotuss. halen met ferme gebaren een portemonnee te voorschijn waarin de ledenkaarten van de ANWB en de Boekenclub nog te ontwaren zijn. Hun vrouw staat er dan beteuterd bij te kijken. Dat soort mannen zijn degenen die hier roepen dat TH niet te vertrouwen is. Ze bedoelen zichzelf.
Ik zie – en ken – ze ook, de Farangs die de portemonnee zo dicht aan de borst houden dat de partner bij vrijwel elke uitgave, hoe klein soms ook, om geld moet vragen. Zo wordt de financiële afhankelijkheid telkens benadrukt en dat vind ik vernederend. Een vast bedrag zorgt ervoor dat ze ook haar eigen keuzes kan maken en prioriteiten kan stellen.
Ja. Als je hem echt duidelijk wilt terugfluiten, zou ik het persoonlijker en snediger maken, maar wel zonder scheldwoorden:
Als je pas gehuwd bent en de liefde nog groot is, dan is het vertrouwen natuurlijk groot, Herman. Maar na 35 jaar samen zijn, ligt de werkelijkheid van een relatie wel iets ingewikkelder dan jouw nogal simplistische voorstelling ervan.
Het is bijzonder gemakkelijk om vanop afstand te doen alsof jij precies weet hoe een andere relatie werkt en vervolgens stevige verwijten uit te delen. Dat jij vindt dat jouw manier van leven en omgaan met geld de enige juiste is, maakt dat nog niet zo.
Wij hebben onze eigen afspraken, onze eigen waarden en onze eigen redenen om onze Thaise dame maandelijks een vast bedrag te geven. Dat is een keuze binnen ónze relatie. Daar hoef jij helemaal niets van te vinden, en al zeker geen moreel oordeel over te vellen.
En laat ons vooral niet doen alsof jij de waarheid over relaties in pacht hebt. Na 35 jaar samen weet jij ongetwijfeld ook dat wat er zich binnen een relatie afspeelt, meestal een stuk complexer is dan wat buitenstaanders ervan denken te zien. En al helemaal dat vertrouwen, geld en trouw niet zo eenvoudig in hokjes te stoppen zijn.
Dus stop met jouw waarheid aan ons op te dringen en stop met ons verwijten te maken over keuzes die jou simpelweg niet aangaan.
Hoe jij je relatie organiseert, is jouw zaak. Hoe wij de onze organiseren, is de onze. Dat principe werkt in twee richtingen.
Je hoeft onze keuzes niet te begrijpen, je hoeft ze niet goed te keuren en je hoeft ze al helemaal niet na te doen. Maar je hebt wél te respecteren dat het onze keuzes zijn. En als je dat niet kunt, is het misschien verstandig om je eerst met je eigen relatie bezig te houden in plaats van voortdurend die van anderen te beoordelen.
Een ludieke manier om het grootste probleem ( communicatie) in een Thai-farang relatie te karakteriseren.
Schitterend omschreven Buitenstaander, bedankt.
Voor mij persoonlijk creert hun fatalistische houding, met zijn geheime onuitgesproken agenda, een onderhuids onveilig gevoel dat zeer moeizaam bespreekbaar is en meestal wordt weggewuift als cultuur vershil…
Wij hadden in NL één gezamelijke rekening waar alles op binnenkwam en van betaald werd
De meeste uitgaven gingen automatisch zoals hypotheek, verzekeringen, gas en electra etc.
Ieder een pinpas en wie iets wou hebben kocht dat
Dure dingen in overleg en de rest in vertrouwen
Nu in TH hebben we noodgedwongen twee rekeningen
Ten eerste omdat voor mijn visum een bepaald bedrag op de bank moet staan
Ten tweede en dat is eigenlijk zorgelijjk omdat mijn vrouw geen geld wil overmaken vanuit NL naar haar rekening via Wise. Standaard antwoord als ik het voor de 100ste keer uitleg “khee-giat” en “lamkaan”
Dochterlief reageert eigenlij hetzelfde.
Dus noodgedwongen zal ze mij moeten zeggen dat haar geld bijna op is.
Nou vind ik het geen probleem om dat over te maken, maar wat als ik een keer wegval vraag ik dan.
Dan kijken ze je aan of ze water zien branden
BertP, dat euvel had ik ook. Mijn vrouw wilde ook niet met Wise. Na ettelijke keren uitleggen, voordien, laten zien was ik het beu. Toen een keer begin verleden jaar het maand- en huishoudgeld op was, wilde ze bijgestort hebben. Ik heb toen het benodigde bedrag aan euro’s gestort op haar Wise-rekening, en gezegd zelf maar over te maken op haar eigen SCB-rekening. Ik doe dit nu indien nodig. Soms het maandelijks bedrag, soms wat meer als er grotere betalingen te verrekenen zijn. Ze is het inmiddels gewend.
In het begin dat we hier woonden hebben wij ook geprobeerd om uitgave op te schrijven, maar onbegonnen werk want mijn vrouw vergeet het gewoon.
Nu haal ik twee keer per maand een bedrag uit de atm, en wie wat nodig heeft pakt het gewoon, maar ik hou mij wel aan het limiet per maand.
Zoals ik hierboven al zei vertrouw je je vrouw niet als je haar een gelimiteerd bedrag per maand geeft. Als je een goede verstandhouding hebt, dan doe je dit niet.
Maar ik begrijp de achterdocht ergens wel. Ieder bepaalt voor zich wat hen het best uitkomt.
Als ieder voor zichzelf bepaalt wat voor hen het best uitkomt dan stel ik me de vraag waar je je eigenlijk mee bemoeit?
Veeg voor je eigen deur en laat anderen met rust a.u.b.
Er is helemaal niets mis om je vrouw een vast te besteden bedrag per maand te geven. Wie ben jij om ons dan te verwijten dat we onze echtgenote niet vertrouwen.
Dat limiet is ook voor mijzelf, een beetje sparen is niks mis mee, deden we in Nederland ook, niets met vertrouwen te maken, maar met verstandig om te gaan met ons geld.
De kern van dit verhaal ontgaat bij vele. De envelop van Mali, het concept bunkhun (บุญคุณ) voor de buitenstaander.
Ik heb altijd het geld beheerd.Als ze het nodig heeft vraagt ze er om. En uiteraard is het niet voor kleine dingen. Ze kreeg natuurlijk ook geld voor haar zelf en om de boodschappen te kopen. Of als ze met vriendinnen uitgaat.
Maar ze is nogal zuinig. Dus moest ik haar pushen om wat voor haar zelf te kopen. Later verdiende ze zelf geld en redelijk veel. Zo eigenlijk nooit problemen over geld gehad.
Het is een herkenbaar verhaal uit mijn eerste ongeveer twee jaar.
Wilde zoals ik in Nederland gewend was de boekhouder zijn van de schatkist.
Werkte niet in Thailand zoals de buitenstaander inmiddels heeft begrepen.
Inmiddels geef ik mijn vrouw een maandelijkse bijdrage, digitaal waar ze de diverse afgesproken zaken mee betaald.
Tevens ook de ‘bijdrage’ aan haar moeder en wat al niet meer in familie verband.
Geld wat ze met het familie winkeltje verdient, is ook van haar.
Eigen bankrekeningen waar ik echt geen inzicht in heb en dus ook geen irritatie.
Jaarlijks op zijn hoogst eenmalige bijdrage voor zeg een accu/banden voor de auto wat haar dagelijkse onkostenpost is.
Leef hoofdzakelijk met de brommer on the road
Of diverse andere zaken die je natuurlijk niet in je agenda heb staan.
Nuts rekeningen onderhoud huis verzekering dagelijkse voeding en wat al niet meer aan maandelijkse en eenmalige betalingen voor mij.
Geen wrijvingen wat er door mijn bijdrage betaald wordt want ik weet het niet.
Dat geldt ook voor mijn vrouw geen idee wat ik op de rekeningen heb staan in Thailand laat staan in Nederland, vragen kan altijd.
Wij leven inmiddels met zijn twee dus dat brengt het geheel naar eenvoud in vraag en uitleg.
Chaotisch valt wel mee kwestie van afspraken maken en die nakomen.
Laat ik het leven is alles van haar, onderste la met info heb zelf geen kinderen, dus buiten kijf.
Zij als eerste op de BBQ kan ik hier blijven tot de dood hoewel dat geen optie is van mij.
Verhuren of afkopen bij haar kinderen.
Echt het maakt niet uit of het een Thaise of Nl partner is, of je elkaar een jaar of 30 jaar kent.
Het maakt NIET uit. Als het om geld gaat, kunnen er rare dingen gebeuren.
Ook familie samenstellingen (bv met kids) , maakt niet uit.
Vorig jaar gehoord van overbuur. Gezin met 2 kids,
Moe had gokken ontdekt en binnen no time was er een groot bedrag in de min. Echtgenoot kwam er te laat achter. Hij vermoedde ook niets, vertrouwen !
Dat resulteerde in scheiding, verkoop huis en al wat niet meer.
Mocht een verhaal lezen in AN over een man, 30 jaar getrouwd met Thai.
Vrouw kreeg business problemen en gebruikte man’s lief zijn visum geld (800 kb)
Zijn vraag was hoe verder bij komende vernieuwing visum, immers was weg.
Vrouw heeft gelijk hiermee de echtscheiding geregeld?
Ga er maar aanstaan het weer kloppend te maken.
Of het verhaal echt was, weet ik niet. Echter kan me dat heel goed voorstellen.
Je kan, mag NOOIT weg kijken bij geldzaken. Het kan van de een op de andere dag zomaar verkeren.
Het zou moeten zijn dat je blind kan vertrouwen op je partner, echter de praktijk leert anders.
EN dat geld ook voor mannen.
Je bent samen met iemand en dan .. denken en rekenen over peanuts.. …. … Ik heb daar totaal geen zin in mij er mee te bemoeien.
Gewoon duidelijk lekker ouderwets.. (zoals t eigenlijk ook in t kikkerlandje zou horen maar t economiesxhe sociale verwachtings patroon sinds 10 tallen jaren de mensen ietwat desorienteerde en de dames in verwarring bracht tot aan wat men denkt t huidige normaal) maar dames worden blij van duidelijkheid en t kunnen zorgen voor.. die ruimte moet je ze geven… dus die verantwoordelijk geven.. vrouw zorgt voor t huishouden.
Ik geef haar t huishoud geld , en zeg er altijd bij dat zijn verantwoordelijknis over de budgettering omdat zijn de queen of the household is.. en dus verwacht dat alles in goede banen komt…
Met als enige afspraak dat ik verwacht mijn koffie , eaten drankje etc etc er altijd zullen zijn .. en dat licht en water er ook van betaald worden. Punt
Voor mij is t een vaste kosten post. En ga echt niet kijken hoe wat of waar.
Verder mag ze aankloppen mochten er onvewachte kosten zijn zoals reparaties o.i.d.
Heerlijk makkelijk en duidelijk. Kan mij echt niet boeien hoeveel ze voor banana rijst groente etc uit geeft. Af en toe koopnik wat zelf als ik er trek in heb en neem genoeg mee voor de anderen thuis…
Mocht ik denken dat ze mischien niet uit komt… Leg ik niets bij.. en zeg aleen.. zorg er wel.voor dat ik niet disappointed wordt voor de maand om is… Jij bent tenslotte the queen of the household en verantwoordelijk voor de centen.
Wij betalen geen huur.. dat zou anders natuurlijk een ander iets van mijn vaste uitgaven zijn, zoals de oto brommer (vacantie)-reis verbouwing, aanschaf/vervanging van Groot roerend goed etc.
,helemaal als ze blij thuis komt met een of andere snack of qat vers fruit o.i.d. … En ik haar Dan complimenteer dat ze een goede budgethoudster is en dit er zelfs ook van kon… positive feedback en zo wordt t een sport ook voorhaar te laten zien wat ze op haar manier waard is.
Werkt prima zo!
Ik weet zelf wel of en hoe dingen duurder worden als ik mijn rondje ovwr de markt maak.. dus eens in de zoveel tijd ongeveer in lijn met de inflatie baht-euro langzaam na t te hebben aangegeven.. en later nog eens wat praten er over.. schroef ik t een beetje op dat budget..
Of ze een paar honderd of 1000 baht in een koeltrommel stopt zou ik juist zeggen goed zo! Heel voorkomend voor in geval van nood , als ik t zou weten.. ’t is goed voor als t een keer nodig is.. Dan wordt ze er ook blij van.
Wooow zeg!
Wat voor leuke gesprekken toch!.
Althans voor buitenstaanders – waarmee ik bedoel lezers die niets met jullie relatie te maken hebben.
Een zeer mooie illustratie van een mengeling van Thaise en westerse manier van spreken en denken.
Ik geloof dat dit soort situaties vaker voorkomen dan men denkt.
Een aanrader: “Thailand Fever” (of “Thaise koorts”). Een Engelstalig boekje dat de kultuurverschillen beschrijft. Het is ook uitgebracht in het Nederlands. Kan je samen met je Thaise partner lezen, want de ene bladzijde is Thais en de andere Engels (of Nederlands).
Zal de Thaise partner het willen lezen? Misschien. Uit ervaring denk ik waarschijnlijk niet.
Doe zo verder!
Vriendelijke groeten,
Daniël M.