Wie dit onderwerp bekijkt door een westerse bril, ziet al snel jaloezie, bemoeizucht of materialisme en dan vooral onder Thaise dames die bij elkaar klitten tijdens feestjes en partijen. Je kent het wel: de farangmannen in de ene hoek en de Thaise dames in de andere hoek. En al snel gaat het onderwerp over hoeveel geld ze krijgen van hun westerse partner. Maar de beschikbare studies laten een ingewikkelder beeld zien. Geld in relaties met een buitenlandse partner kan in Thailand tegelijk staan voor zorg, plicht, betrouwbaarheid, familiehulp en sociale vooruitgang. Daardoor krijgen ogenschijnlijk directe vragen over steun of maandgeld vaak een bredere sociale lading.
Toch ontbreekt een recente landelijke studie die precies meet hoe vaak vrouwen elkaar vragen hoeveel zij van hun partner krijgen. Wat wel duidelijk is: in sommige netwerken spelen inkomensverschillen, wederkerigheid, roddel, reputatie en lokale status een zichtbare rol in het dagelijks leven.
Wat het onderzoek wel en niet laat zien
Er is geen recente, representatieve studie die exact meet hoe vaak Thaise vrouwen in netwerken met een westerse partner elkaar vragen hoeveel geld zij krijgen, hoeveel jaloezie daarbij speelt of hoe vaak daarover wordt geroddeld. Voor dat precieze gedrag komt de beste kennis vooral uit kwalitatief onderzoek in specifieke gemeenschappen, vooral in Noordoost-Thailand, aangevuld met migratieonderzoek in Europa en enkele demografische studies. Daardoor zijn de sociale patronen en verklaringen redelijk goed te beschrijven, maar kun je geen harde landelijke frequentie geven. Dat is een belangrijk beginpunt, omdat dit onderwerp in de praktijk vaak wordt overschat of juist te snel wordt afgedaan als puur anekdotisch.
Ook de omvang van dit type relaties wordt in de beeldvorming vaak verkeerd ingeschat. Op basis van de Thaise volkstelling van 2010 vormden huwelijken tussen een Thai en een westerse partner minder dan 1 procent van alle gehuwde paren. Het ging meestal om Thaise vrouwen met een mannelijke westerse partner. Britse, Amerikaanse en Duitse partners vormden samen meer dan de helft van deze groep. Veel van deze gehuwde koppels woonden bovendien in Bangkok. Dat is belangrijk, omdat het populaire beeld vaak volledig draait om arme dorpen in Isaan, terwijl de landelijke werkelijkheid veel gevarieerder is en ook stedelijke, meer middenklasse georiënteerde relaties omvat.
Waarom geld in deze relaties zo zichtbaar wordt
De achtergrond van dit fenomeen ligt voor een deel in grote inkomensverschillen tussen Thailand en rijke westerse landen, maar ook in de scherpe ongelijkheid binnen Thailand zelf. Vooral in Isaan, waar huishoudens gemiddeld minder verdienen dan in Greater Bangkok, krijgt een relatie met een buitenlandse partner in sommige netwerken extra sociale betekenis. Geld staat daar niet alleen voor luxe of gemak, maar ook voor bestaanszekerheid, zorg voor ouders, steun aan familie en zichtbare sociale vooruitgang. Daardoor wordt financiële steun vaak niet gezien als iets wat losstaat van liefde, maar als een concreet bewijs van betrokkenheid en verantwoordelijkheid.
Tegelijk waarschuwt onderzoek dat het te simpel is om zulke relaties alleen vanuit armoede te verklaren. Studies noemen ook andere motieven, zoals de wens naar een stabielere partner, het zoeken naar meer autonomie, problemen op de lokale huwelijksmarkt en zelfs sociale uitsluiting op basis van uiterlijk, herkomst of status. In een armere wijk van Bangkok bleek bijvoorbeeld dat sommige vrouwen westerse partners aantrekkelijk vonden, omdat zij in hun eigen omgeving moeilijk voldeden aan lokale idealen van schoonheid, succes of respectabiliteit. De keuze voor een buitenlandse partner kan dus tegelijk te maken hebben met emotie, kansen, zelfbescherming en sociale mobiliteit.
Zorg, wederkerigheid en de vraag hoeveel jij krijgt
In veel studies over relaties tussen Thaise vrouwen en westerse partners komt financiële steun terug als een vrij normaal onderdeel van de relatie. Dat hoeft niet te betekenen dat de relatie onecht is. In de onderzochte contexten wordt die steun vaak begrepen als zorg, verantwoordelijkheid en wederkerigheid. Dat sluit aan bij bredere Thaise normen waarin kinderen geacht worden iets terug te doen voor hun ouders. Tegelijk blijkt uit onderzoek in Kalasin en Phang Nga dat zulke verwachtingen niet overal even sterk zijn. Ongeveer één op de vijf respondenten verwachtte later financiële steun van kinderen. Dat aandeel lag hoger in armere omstandigheden en lager bij mensen met een hoger inkomen.
Vanuit die achtergrond krijgt de vraag “hoeveel krijg jij van je partner?” een andere betekenis dan veel westerlingen vermoeden. Het gaat dan niet alleen om nieuwsgierigheid naar een bedrag, maar ook om een sociale toets. Kan deze relatie jou en je familie dragen? Is jouw partner serieus? Is hij betrouwbaar? Heb jij een zekere toekomst? In dorpen waar steun aan ouders, de bouw van een huis, de aankoop van land en bijdragen aan school of tempel zichtbaar zijn voor iedereen, wordt geld een publieke taal van zorg en reputatie. Het bedrag staat dan vaak symbool voor liefde, plicht, familiepositie en sociale zekerheid tegelijk.
Status, vergelijking, roddel en groepsdruk
In het onderzoek naar dorpen in Isaan zie je dat gezinnen met een dochter en westerse partner vaak zichtbaar investeren in grotere huizen, hekken, auto’s, meubels en donaties aan de gemeenschap. Zulke uitgaven werken als statusmarkeringen. Ze laten zien dat een relatie niet alleen privé is, maar ook sociale gevolgen heeft voor de hele familie. In sommige dorpen spreken onderzoekers zelfs van een nieuwe lokale klasse, herkenbaar aan bezit, levensstijl en de mogelijkheid om meer grond of woonruimte te kopen. Dat voedt onderlinge vergelijking en druk om succes te tonen. Jaloezie wordt daarbij zelden rechtstreeks gemeten, maar sociale spanning, afgunst en rangorde komen wel duidelijk naar voren.
Roddel speelt hierin een dubbele rol. Het is niet alleen negatief gepraat, maar ook een vorm van sociale controle. In de best onderzochte gemeenschappen ging roddel vaak minder over het simpele feit dat een vrouw een westerse partner had, en meer over wat zij vervolgens met die relatie deed. Wie haar ouders hielp, een huis liet bouwen of zichtbaar iets teruggaf aan school, tempel of dorp, kreeg eerder respect. Wie in de ogen van anderen vooral aan zichzelf dacht, kon op kritiek rekenen. Ook familie, vriendinnen en kennissen spelen hierbij een grote rol. Zij vormen netwerken waarin voorbeelden, verwachtingen en succesverhalen rondgaan en waarin bezoekjes met geld, cadeaus of zichtbare verbeteringen meteen onderwerp van gesprek worden.
Onzekerheid, afhankelijkheid en overleven lopen vaak door elkaar
Wie dit gedrag alleen uitlegt als hebzucht of alleen als cultuur, mist de kern. In veel gevallen lopen onzekerheid, afhankelijkheid, overlevingsstrategieën, statusbehoud en wederkerigheid door elkaar heen. Voor vrouwen in armere netwerken kan financiële vergelijking een manier zijn om te peilen wie werkelijk veilig zit en wie niet. Voor migrantenvrouwen in Europa kan het juist samenhangen met druk van twee kanten. Zij moeten soms laagbetaald werk doen, krijgen moeilijk passend werk en merken dat hun partner weinig begrip heeft voor het sturen van geld naar familie in Thailand. Onderzoek laat zien dat die combinatie kan leiden tot langdurige stress en zelfs slechtere gezondheid.
Daarom kun je hetzelfde gesprek over geld in verschillende situaties anders moeten lezen. De ene keer gaat het vooral om noodzaak en bestaanszekerheid. De andere keer om morele plicht tegenover ouders. En weer een andere keer om status, reputatie en de vraag of iemand in haar netwerk vooruitkomt. Precies die stapeling van motieven maakt het onderwerp lastig en gevoelig. Een vrouw kan tegelijk van haar partner houden, zich verantwoordelijk voelen voor haar ouders, zich meten met anderen in haar omgeving en bang zijn om sociale waardering of financiële zekerheid kwijt te raken.
Verschillen per regio, klasse en relatievorm
De sterkste signalen van open vergelijking rond geld en reputatie komen uit dorpscontexten in Isaan, waar familiebanden hecht zijn en welvaart meteen zichtbaar wordt. In steden is sociale controle vaak diffuser. Onderzoek uit Noord Thailand laat zien dat plattelandsouders en plattelandsjongeren vaker denken vanuit lokale normen rond familie en gemeenschap, terwijl stedelijke jongeren sterker zijn beïnvloed door individualistische waarden. Ook toeristische gebieden vormen een eigen categorie. Daar zijn relaties met buitenlanders minder uitzonderlijk en lopen informeel daten, samenwonen en huwelijk soms gemakkelijker in elkaar over. Juist daar kunnen geldgesprekken explicieter worden, omdat grenzen tussen romantiek, zorg, werk en wederzijdse steun minder scherp zijn.
Ook opleiding, klasse, leeftijd en relatievorm maken veel uit. Vrouwen met een middenklasseachtergrond en meer opleiding sturen hun ouders vaker onregelmatig geld en vestigen zich na verloop van tijd eerder in steden als Hua Hin, Rayong of Chiang Mai dan direct bij het ouderlijk huis. Vrouwen uit armere en meer rurale milieus blijven vaker de vaste financiële steunpilaar van hun familie. Verder bleek uit de volkstelling dat ongeveer een derde van de westerse partners zestig jaar of ouder was. In langdurige relaties verschuift het zwaartepunt daardoor later vaak naar zorg, gezondheid, pensioen en eigendom. Informele relaties geven meestal minder zekerheid dan een huwelijk of langdurig samenwonen, waardoor vragen over geld, betrouwbaarheid en toekomst daar nog scherper kunnen worden.
Veel westerse beeldvorming maakt dit onderwerp platter dan het is. Het stereotype van de arme Thaise vrouw die alleen een rijke farang zoekt, klopt niet met de breedte van het onderzoek. Financiële steun is niet automatisch bewijs dat een relatie nep is. Niet alle vrouwen in deze relaties zijn arm, laagopgeleid of afkomstig uit de barwereld, en niet alle westerse partners zijn rijk, machtig of financieel zorgeloos. Wie eerlijk wil kijken, moet erkennen dat deze relaties tegelijk kunnen draaien om affectie, zorg, plicht, sociale druk, status en praktische bestaanszekerheid.
Wat op basis van de feiten aannemelijk is, is dat geld in sommige Thaise netwerken met een westerse partner veel meer betekent dan alleen inkomen. Het gaat ook over zorg, plicht, reputatie en toekomst. Wat onzeker blijft, is hoe vaak dit precies voorkomt. De noodzakelijke nuance is dat zulke patronen contextgebonden zijn en nooit op alle Thaise vrouwen of alle relaties mogen worden geplakt.
Bronnen: Journal of Population and Social Studies, ASEAS Austrian Journal of South East Asian Studies, World Bank, National Statistical Office of Thailand, Social Science & Medicine
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Vliegtickets28 mei 2026Skyscanner, Kayak of Momondo: zo vind je de bestgeprijsde vlucht naar Thailand
Expats en pensionado28 mei 2026Bouwen in Thailand: wat je echt betaalt per vierkante meter in 2026
Achtergrond28 mei 2026De Vietnamoorlog en de geboorte van het moderne Thaise sekstoerisme
Expats en pensionado28 mei 2026Kaas onbetaalbaar, kip spotgoedkoop: zo werkt het prijsverschil van importproducten in Thailand
Vergis je niet in het aantal / aandeel huwelijken in (bijvoorbeeld) de Isaan. Veel partners zijn ‘getrouwd voor Boedha’, ofwel ze beschouwen zich als getrouwd, tonen zich naar de omgeving als getrouwd maar zijn niet geregistreerd als getrouwd. Verder heb je ook nog partners die in Europa (of elders in de wereld) getrouwd zijn, officieel, maar dit niet in Thailand hebben laten registreren.
Geen idee hoeveel dat er zijn, maar ik ken in mijn persoonlijke omgeving veel meer gevallen die informeel getrouwd zijn in Thailand en/of officieel in Europa getrouwd zijn dan mensen die werkelijk in Thailand gehuwd zijn.
Ik kan mij voorstellen dat die verhouding in stedelijke gebieden anders ligt omdat de culurele omgevingsfactoren anders zijn.
Mijn belevingswereld is misschien beperkt, maar wat ik zie is dat niemand officieel (dus bij de gemeente) trouwt; alles wat ik zie is Boedha huwelijken. En dat zo zomaar heel anders kunnen zijn in een moderne stedelijke omgeving.
En dat fenomeen van Boeda huwelijken geld niet alleen voor Thais met een buitenlander.
Ook vele Thais uit mijn directe omgeving zijn alleen gehuwd op deze niet rechtsgeldige wijze.
Voordeel en mijn ziens gedachte gang, zal wel zijn denk ik, je kunt er weer snel zonder enige rompslomp van afkomen.
Janneman
Toen ik destijds trouwde, heb ik mijn echtgenote ondubbelzinnig duidelijk gemaakt dat ik onder geen enkele omstandigheid haar familie financieel zou ondersteunen.
Ik was bereid haar persoonlijk een comfortabel en stabiel leven te bieden, maar ik weigerde principieel om een groep profiteurs te onderhouden die maar al te graag op kosten van een farang willen leven.
Na 16 jaar huwelijk deelt ze nog altijd mijn standpunt. Haar familie ziet ons niet zo graag komen en laten dat duidelijk merken …
Hier hetzelfde Philippe allen is de band met de familie heel goed en ik weiger ook na gesprekken met meerdere farangs die het wel doen mijn vrouw zoals zei het noemde zakgeld te geven dat vind ik heel minderwaardig heb mijn bankpas aan haar toevertrouwd en zei betaald overal en heeft het geld in haar portomonai nog nooit na 13 jaar moeilijkheden of rare dingen ondervonden we zijn getrouwd en dan is alles van beide en kwa familie deeld zei ook mijn standpunt
Wij zijn al 33 jaar samen en vanaf dag één in NL ( na 5 jaar een LAT relatie) één bankrekening met 2 passen.
Nu alweer ruim 13 jaar in TH wel allebei een rekening, maar dat heeft met Immigration te maken.
Wij helpen de familie wel in dien noodzakelijk, heb ik geen probleem mee
Die voorwaarde: “Indien noodzakelijk …” dan kan je wel eens bedrogen uitkomen.
Thai zijn heel vindingrijk om allerlei smoesjes te verzinnen. En zeker als er een Farang in het spel is. De dochters worden om de tuin geleid en hun goedgelovigheid wordt maar al te graag misbruikt. Mij niet gezien hoor.
Is het dan toch “sociaal bewust” gedrag om villa’s met oprijlanen, protserige toegangspoorten, te bouwen in een Isaans golfplaat dak dorp waar je ooit arm bent opgegroeid? Of ordinaire pronkzucht? En zijn dat uitzonderingen? Rijdt hier eens rond.
Mijn vrouw en ik hebben het er ook vaak over en zijn het over één ding eens: eigenlijk verdienen haar ouders nauwelijks nog steun van de kinderen. De reden is dat de vader vroeger liever ging kaartspelen, drinken en naar de dames van plezier ging, dan dat hij bijdroeg aan zijn familie. Hij heeft volgens mijn vrouw nooit gewerkt. Haar moeder moest maar zien hoe ze met de kinderen aan geld kwam.
Mijn vrouw en haar tweede zus moesten op jonge leeftijd gaan werken, en het geld dat ze naar huis stuurden werd door hun vader gebruikt voor zijn excessen. Hij blijkt haar moeder ook vaak te hebben geslagen, zelfs met een stok.
De man had grote stukken land die hij heeft verkocht, en dat geld heeft hij ook opgemaakt. Hij had niets voor zijn familie over.
Maar haar moeder bleef die man trouw, verdroeg zijn vreemdgaan, vergaf zijn mishandelingen en probeerde de kinderen op te voeden. Maar of de kinderen gelukkig waren? Dat interesseerde haar niet. Nu ook niet. Mijn vrouw lag een paar maanden geleden in het ziekenhuis nadat ze door een hond was gebeten. Niet één keer hebben ze naar haar welzijn gevraagd.
Maar ze is daar niet alleen in. Ze vertelt me regelmatig dat ze vrouwen tegenkomt die weinig naar huis teruggaan en ook maar weinig geld sturen, omdat het hun hetzelfde is vergaan. Vrouwen die zich hun leven lang uitgebuit voelen door hun ouders. Vaak geven die ouders het geld dat zij ontvangen uit aan een broer of een ander, meer geliefd kind.
Een vrouw (het stond op social media) woonde in het buitenland en had haar ouders ondanks alles 30 jaar lang gesteund. Ze had zelfs een huis voor hen gebouwd en een motor gekocht. De ouders hebben alles verkocht en kwamen nu naar hun dochter toe om bij haar in te trekken. De dochter kreeg ruzie met hen, omdat ze dat niet wilde.
Mijn vrouw heeft bijna altijd ruzie met haar moeder, omdat die steevast aan het einde van de maand opbelt en zich beklaagt dat ze de stroomrekening van 200 baht niet kan betalen, terwijl ze wel 500 baht uitgeeft aan tamboen.
Ik heb ook vanaf het begin met mijn vrouw een afspraak gemaakt: zij krijgt van mij zakgeld, waarmee ze kan doen wat ze wil, sparen, uitgeven, aan de familie geven, het maakt mij niet uit. Maar ze moet er wel een maand mee uitkomen, want het wordt niet aangevuld.
We zijn nu al sinds 2012 samen en het gaat goed.
Zij wil ook niets van haar kinderen hebben, maar ze moeten ook niet bij haar om geld vragen. We geven niemand zomaar iets. Ze stuurt haar moeder geld en dat is in orde. Maar zelfs als ze het naar haar vader stuurt, moet ze dat zelf weten. Ze is een vrouw van 52 en ik denk dat ze volwassen genoeg is om te weten wat ze doet.
Ik ben al blij dat ze mij niet uitperst, zoals je soms bij andere buitenlanders ziet (op YouTube, persoonlijk ken ik er geen).
Het zijn meestal de farang mannen zelf die de haast onverzadige geld en materiaal gier van een Thai vrouw veroorzaken.
Vaak proberen ze in het prille begin van hun relatie, niet zelden een leeftijd verschil met geld, cadeau’s, en andere op den duur niet haalbare beloftes goed te maken.
Om de relatie op gang te houden, wordt het lieve schatje haast iedere wens van de ogen gelezen, zodat ook zij een totaal verkeerd beeld krijgt van de werkelijke financièle mogelijkheden.
Waarom niet gewoon vanaf het begin klare wijn schenken, en precies zeggen wat jij onder een langdurige relatie/huwelijk voorstelt.
Is ze dan de volgende morgen plotseling weg, is je veel gespaard gebleven, en was zij ook zeker niet de droom vrouw die jij in haar zag.
John, die mannen zullen er best zijn, maar ik zie om me heen vooral Thais die Thais de ogen uitsteken met dure spullen en mooie auto’s en huizen die ze zich niet kunnen veroorloven.
De meeste farangs die ik ken zijn gewone normale gasten die helemaal niet pronken. Zij veroorzaken niet de onverzadigbare zucht naar geld. Maar misschien komt dat omdat ik eigenlijk alleen op het platteland kom en niet in Phuket of Pattaya.
Ik denk dat de belangrijkste oorzaak ligt in de televisie en de (a)sociale media.
Mijn vrouw zegt dat toen zij een jong meisje was, ca. 50 jaar geleden, iedereen behalve een paar welvarende winkeliers en wat ambtenaren even arm was en men allemaal ’s morgens emmertjes water haalden, in de rijstvelden werkten, de was met de hand deed en samen de dorpsfeesten rond de tempel vierden.
Dat is nu geheel anders. Iedereen wil ook een auto en een leven zoals ze zien op tv en bij de buren. De financiers zijn ongelooflijk makkelijk met het verstrekken van grote leningen aan mensen die het nooit zelf kunnen terug betalen. Hier is al veel over geschreven op het blog.
Ik ken in mijn omgeving een paar ambtenaren die hun pensioen al hebben beleend, ze hebben een groot huis en een mooie auto, als ze stoppen met werken krijgen ze een bedrag in 1 keer uitbetaald en dat moet dan direct naar de financier. Dat betekent dat ze op de maandelijkse overheidsuitkering van Baht 700 a 1000 na helemaal geen inkomen hebben, dus dat wordt doorwerken, hopen op hulp van kinderen of familie en pure armoe. Triest.
Beste Jack, haal je nu niet twee dingen door elkaar met jou bovenstaande reactie?
Natuurlijk zijn er veel Thai, overigens haast vergelijkbaar met mensen uit westers landen, die misleid worden door tv. en sociale media, die hun wensen ver over hun begroting hebben.
Het bovenstaande artikel gaat echter over de geld,zorg en status binnen een Thai/ farang relatie.
En vooral is het bij deze relatie’s een verkeerd verwachtings patroon bij de Thai vrouw, die niet zelden door de farang zelf veroorzaakt is.
Vanaf het begin klare wijn schenken kan hier veel latere problemen verhinderen, en mocht een Thai vrouw toch aan haar voorstellingen blijven volhouden, zal ze bij deze klare wijn automatisch de vlucht grijpen.