Stel je die rustige middag voor. De telefoon gaat, een nette stem zegt dat hij van de politie is, of van de bank, of van de posterijen, en dat er iets mis is met je rekening of een pakket op jouw naam. Er is haast bij, zegt hij, en je moet nu handelen. Voor je het weet heb je een code doorgegeven of geld overgemaakt naar een “veilige rekening”.

Wie dat overkomt, is niet dom. Het zijn mensen op een leeftijd waarop een autoritaire stem aan de telefoon nog gezag heeft, en op een leeftijd waarop verloren spaargeld niet meer terugverdiend kan worden. 3,15 miljard baht in acht maanden, alleen al bij de zestigplussers, en het antwoord van de staat is opnieuw een folder met tips.

De waarschuwing verschuift de schuld

Kijk naar wat de cyberpolitie precies doet: ze waarschuwt. Ze vertelt ouderen waar ze op moeten letten, welke telefoontjes verdacht zijn, en hoe je een neppe ambtenaar herkent. Op zichzelf nuttig, maar het is voorlichting, geen bescherming. De boodschap komt neer op: wees voorzichtiger, dan overkomt het jou niet.

Daarmee ligt de verantwoordelijkheid bij de zeventigjarige aan de keukentafel, en niet bij het netwerk dat hem belt. Dat is de omkering die telkens terugkeert. Het slachtoffer moet alert zijn, de bank moet de rekening bevriezen, de familie moet opletten, maar de vraag wie er belt en waarom die persoon nog vrij rondloopt, blijft onbeantwoord. Een 3,15 miljard baht groot probleem los je niet op door de doelgroep te vragen beter op te letten.

Het geld verdwijnt over de grens, en daar stopt de aanpak

Het echte verhaal zit niet in de huiskamer, maar in de compounds net over de grens. De Thaise scamindustrie draait grotendeels vanuit gebouwencomplexen in grenszones, waar volgens onderzoek deels onder dwang gehaalde arbeiders dag en nacht bellen en appen. Het geld loopt via zogenoemde mule accounts, rekeningen van katvangers, snel het systeem uit.

De cijfers over de hele sector laten de schaal zien. Thai verloren in 2025 naar schatting 115 miljard baht aan oplichting, ongeveer 70 miljoen baht per dag, met bijna twee op de drie volwassenen die ooit een poging meemaakten. De AOC, het antifraudecentrum met de hotline 1441, bevriest rekeningen en haalt soms een deel terug, maar de kern van de operatie zit fysiek buiten Thailand, in netwerken die de politie amper raakt. En juist daar, waar het geld naartoe stroomt en waar de beschermheren zitten, stokt de aanpak steevast. De handhaving reikt tot de katvanger in Thailand, niet tot de baas in de compound.

Waarom dit ook jouw huishouden raakt

Denk niet dat dit alleen Thai treft. Als je hier woont of overwintert, zit je precies in de groep die deze netwerken zoeken: ouder, met spaargeld, en vaak net iets minder thuis in de digitale trucs. De bellers werken in het Engels en in het Thais, doen zich voor als immigratie, als je bank, als een koeriersdienst, en spelen in op precies de dingen waar een buitenlander hier gevoelig voor is: een probleem met je visum, je verblijf, je overboeking naar Nederland.

Er komt een extra kwetsbaarheid bij. Je kinderen zitten duizenden kilometers verderop en horen het vaak pas als het te laat is. De schaamte om toe te geven dat je bent beetgenomen, houdt mensen tegen om het te melden, waardoor het werkelijke bedrag nog hoger ligt dan die 3,15 miljard. Praktisch: spreek met je bank een daglimiet af, en spreek met jezelf één regel af die geen enkele echte instantie ooit zal afkeuren, namelijk dat je bij elk telefoontje ophangt en zelf terugbelt via een nummer dat je zelf opzoekt. Geen bank, geen politie en geen immigratiedienst vraagt je ooit om ter plekke een code of een overboeking.

Voorlichting of harde aanpak?

Natuurlijk is voorlichting niet zinloos, en de politie zit deels klem. Een gewaarschuwde oudere hangt vaker op, en de AOC heeft met de hotline 1441 en het bevriezen van rekeningen aantoonbaar geld teruggehaald, in sommige maanden meer dan de helft van wat er verdween. De kern van de operatie ligt bovendien fysiek in buurlanden, buiten de Thaise rechtsmacht, en die grens kun je niet in je eentje oversteken. Waarschuwen is dan een van de weinige dingen die je binnen je eigen grenzen wel volledig in de hand hebt.

Waar het tekortschiet, is dat waarschuwen het enige zichtbare instrument is geworden, jaar na jaar, terwijl het bedrag niet daalt. Als het geld via Thaise mule-accounts en Thaise telefoonnummers loopt, ligt daar wel degelijk een knop binnen bereik: hardere controle op wie een bankrekening en een simkaart opent, en op de banken die tienduizenden verdachte overboekingen laten passeren. Dat de teller ondanks alle campagnes op 3,15 miljard blijft staan, betekent dat de makkelijke boodschap, let beter op, de moeilijke keuze vervangt, namelijk het systeem aanpakken dat de katvangers en de nummers levert.

Die 3,15 miljard is geld van mensen die het niet meer terugverdienen. Ze horen deze maand dat ze voorzichtiger moeten zijn. Volgend jaar staat er een nieuw cijfer, met een nieuwe waarschuwing eronder, en dezelfde stem belt dan een andere keukentafel.

Bronnen: Bangkok Post, Thai Examiner, Nation Thailand, AOC 1441


Over deze blogger

Redactie
Redactie
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. Wij maken o.a. gebruik van AI om onderzoek te doen naar onderwerpen en het schrijven over deze onderwerpen. Wij genereren ook foto's met AI, maar gebruiken daarnaast ook stockfoto's. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.

Laat een reactie achter