Nok’s World – De laatste keer (deel 10 en slot)
Ik kijk nu terug op die tijd in de Wonderful 2 Bar en het voelt soms alsof het iemand anders is geweest. Een jongere Nok, magerder, minder slim maar ook minder moe. Ik werk nu niet meer in de bar. Dat is een ander verhaal voor een andere keer.
Maar ik denk nog vaak aan die periode. Aan Fon die me de regels uitlegde bij een bord pad krapow moo. Aan de mama-san met haar roofvogelogen. Aan Lek die huilend in de keuken zat en geld voor haar moeder nodig had. Aan Arthit die bleef toen hij eigenlijk kon weggaan. Aan de dove lotenverkoopster die duizend baht kreeg voor vijf lootjes van tachtig. Aan de drieënzeventigjarige Amerikaan die elke twee weken voor iedereen betaalde zonder er iets voor terug te vragen. Aan Cat, die naar Bahrein was gegaan, was teruggekomen met minder geld dan gehoopt en meer verhalen dan ze wilde, en er daarna toch mee was doorgegaan op haar eigen manier.
En aan Frans.
De laatste keer dat ik hem zag was in maart 2018. Hij zat op zijn vaste plek, zweetband om zijn hoofd, laptop open, sigaret in de asbak. Hij zag er moe uit, vond ik, maar Frans zag er altijd een beetje moe uit en hij maakte er altijd grappen over dus ik dacht er niet te veel bij na. Hij at die avond niet veel. Maar hij praatte wel, vertelde grappige verhalen over een toerist die had geprobeerd te onderhandelen over de prijs van een lady drink, wat iedereen die de bar kent belachelijk zou vinden. We lachten allemaal en hij lachte mee, ook om zijn eigen verhaal, wat hij altijd deed.
Aan het einde van de avond gaf hij me een fooi die groter was dan normaal. Ik wilde iets zeggen, misschien vragen waarom. Hij wuifde het weg voor ik begon. “Koop iets leuks,” zei hij. “Of stuur het naar je moeder. Wat je wil.”
Ik stuurde de helft naar mijn moeder. Ze belde me terug in plaats van een berichtje te sturen, wat ze zelden deed, en we praatten tien minuten over niets belangrijks. Dat was fijn. De andere helft bewaarde ik. Ik wist niet waarvoor. Soms bewaar je geld niet omdat je weet wat je ermee gaat doen maar omdat het voelt alsof het ergens voor bedoeld is en je dat nog niet weet.
Uiteindelijk heb ik het besteed aan een grote pan khao tom voor alle meisjes van de Wonderful 2 Bar. Een gewone ochtend, vroeg, voor de hitte begon. We aten met z’n allen in de keuken en op de stoep voor de bar en praatten over van alles en niets. Niemand noemde Frans. Maar ik denk dat we allemaal aan hem dachten, op de een of andere manier.
Het was een goede ochtend. Ik denk dat hij dat een goed idee had gevonden.
Wat ik op die ochtend nog niet wist, en pas veel later hoorde, was dat Cat kort daarna een bericht had gekregen. Niet van Frans. Over Frans. Ze vertelde het me bij een glas ijsthee op een warme middag in Udon Thani, twee jaar nadat ik Pattaya had verlaten. Ze keek naar het tafelblad toen ze het zei en zei het maar één keer, zacht, zonder omhaal.
Ik vroeg haar niet om het te herhalen.
We zaten nog een tijdje zonder iets te zeggen. De ijsblokjes in onze glazen smolten langzaam. Buiten reed een tuk-tuk voorbij, te snel voor de smalle straat, zoals altijd.
Misschien was dat toeval.
Misschien ook niet.
– Slot –
Delen die al eerder verschenen zijn:
- Nok’s World — De eerste avond (deel 1)
- Nok’s World — Tuk-Tuk (deel 2)
- Nok’s World — De verkeerde telefoon (deel 3)
- Nok’s World — Het eten van Frans (deel 4)
- Nok’s World — De lotenverkoopster (deel 5)
- Nok’s World — De bezoeker (deel 6)
- Nok’s World — De avond dat alles misging (deel 7)
- Nok’s World — Cat (deel 8)
- Nok’s World — Het ontbijt van het Lek Hotel (deel 9)
Ingezonden door Hans
Over deze blogger
- Zijn naam is Hans Vredevoort uit Amsterdam (pun intended), geboren in 1956, en hij heeft nooit eerder verhalen geschreven, maar heeft wel technische artikelen en een boek op zijn naam in 2012 over de private cloud. Na zijn studie aan de Universiteit Utrecht in de Engelse literatuur begin jaren tachtig kwam hij in de IT-wereld terecht. Er waren immers geen banen voor een jonge academicus in die jaren. Hij ontwikkelde zich tot een specialist op het gebied van IT-infrastructuren en Microsoft-software. In 2017 vond hij het echter genoeg, zegde zijn baan op, scheidde van zijn Nederlandse vrouw, verkocht het huis en kocht een ticket naar Bangkok. Eerder dat jaar was hij in Bangkok geweest om een training te geven aan HP-engineers en was hij die week tegen een wonderschone Thaise aangelopen. Vanaf dat moment stond deel 2 van zijn leven helder op zijn vizier. Een paar jaar later was hij getrouwd met diezelfde Thaise en betrokken zij een nieuwe woning in een rustig dorpje aan de zuidflank van Udon Thani. Wel met een stevige glasvezelverbinding.
Heel mooi. En raadselachtig.
Was een leuke reeks verhalen.
Dank u
Ongelofelijk genoten van je reeks verhalen!
Leuke inslag en vermakelijk.
Beeldende verhalen die een leuk beeld schetsen van het leven van een serveerster in een bar en van Frans. In de jaren 2015 t/m 2018 ben ik herhaaldelijk in Pattaya geweest. Ook ben ik regelmatig voorbij Wonderful 2 Bar gelopen pattaya 2nd road. Echter, toen kende ik deze verhalen nog niet.
Met de kennis van nu had ik graag een pot bier, bak koffie of peukie gerookt met Frans. Misschien zou hij daar wel helemaal niet op zitten te wachten. Maar hij zal ook wel in zijn geweest voor een lolletje.
Wat zou Frans denken dat we het jaren later nog over hem hebben? Waarschijnlijk zou het weg wuiven en zeggen dat het veel te veel eer was. Maar misschien vind hij het ergens ook wel leuk. RIP tuktuk.
Het is heel bemoedigend om jullie reacties te lezen. Het is altijd maar afwachten of een verhaal of een verhalen serie in goede aarde valt. Maar dat lijkt wel het geval met tot nu toe 6.554 lezers en een gemiddelde waardering van 4.75 over de 10 delen.
Ik ben inmiddels al begonnen met Zeven Dagen Paradijs die ook vandaag al is gepubliceerd. Deel 2 is nog niet af, maar die denk ik morgen wel op te kunnen sturen.
Bedankt mensen!