Glenmorangie in Thailand

Door Gringo
Geplaatst in Eten en drinken
Tags:
5 augustus 2012

Toen ik nog veel reisde voor mijn werk liet ik mij altijd met mijn eigen auto naar Schiphol brengen door een goede vriend. Het was gemakkelijk, comfortabel en ik bespaarde mijn bedrijf de hoge kosten voor het langparkeren.

Als tegenprestatie, hij moest regelmatig op een voor hem gewone werkdag vroeg uit de veren om mij om een uur of zes ’s morgens van Schiphol af te halen, nam ik altijd een goede fles whiskey mee. Aanvankelijk was dat een fles Glenfiddich en nog wat andere merken, maar na een tip van Ian, de roodharige eigenaar van een Schots restaurant in Alkmaar, werd het uiteindelijk een Glenmorangie single malt. Die beviel zo goed, dat het daarna uitsluitend whiskey van dit merk was. Prijzen weet ik helaas niet meer, maar meestal lag dat ergens rond de 50 Euro per fles.

Glenmorangie Quarter Century

Ik moest hier aan denken – en aan nog veel meer van mijn Schotse avonturen – toen ik recent een artikeltje in The Nation tegenkwam, waarin een verslag stond van de introductie in Thailand van de Glenmorangie Quarter Century. De naam zegt het al, het is een single malt whisky, 25 jaar gerijpt in drie verschillende soorten vaten. Eerst in wit-eiken vaten van Jack Daniels bourbon uit Amerika, daarna in vaten van de Spaanse Oloroso sherry en tenslotte in vaten van Franse wijn uit Bourgondië.

Brand Ambassador

Brand ambassador is een mooie naam voor een verkoper, die een bepaald merk aan de man moet zien te brengen. In dit geval was het ene Arnaud Mirey, die tijdens een proeverij voor genodigden (helaas was ik daar niet bij) in Bangkok, een paar flessen Quarter Century liet opentrekken om samen de bijzondere smaak van deze single malt te keuren. Natuurlijk hoort daar een mooi, prozaïsch verhaal bij en hij noemde de drank “zeer zeldzaam en een heerlijke 25-jaar oude whisky, met een intense, volle smaak”. Hij “ontdekte” bovendien geuren en smaken als gedroogd fruit, bramen, pruimen, koffie, kaneel en een vleugje chocola. Of iedereen dat zo ook ervoer is niet geheel duidelijk. Wel heel erg duidelijk was de prijs, want een fles Quarter Century kost de lieve som van 22.000 Baht.

Glenmorangie Single Malts

Gelukkig zijn er ook nog andere Glenmorangie Singel Malts in Thailand verkrijgbaar, die wat minder kosten:

  • Glenmorangie Original, die 10 jaar gerijpt is een bourbon vat om tot een evenwichtige rijpe zoetheid te komen.
  • Quinta Ruban, een donkere whisky, die twee jaar extra heeft gekregen in Roby Port vaten van het Portugese Quintas.
  • Lasanta, tegenhanger van Quinta Ruban, heeft een verleidelijk zoet aroma van toffee en walnoten met een vluegje sinaasappelsmaak dankzij twee jaar in Spaanse Oloroso vaten.
  • Glenmorangie Extremlely Rare 18 jaar, waarvan 15 jaar in een bourban vat en dan nog 3 jaar in een Oloroso vat om tot een diepe, rijke zoetheid te komen met een nootachtige afdronk.

Tenslotte

Ik zat nog even na te denken over de prijs van die Glenmorangie Quarter Century. Nu mag je Thaise whisky niet vergelijken met Scotch, zeker niet met Single Malts en al helemaal niet met die Quarter Century, maar toch bedacht ik, dat je voor die prijs heel wat (50?) flessen Thaise whisky kunt kopen.

Maar bijzonder is het wel en mijn vriend, die erg van whisky houdt, het heeft ook altijd met de mindere soorten Glenmorangie (spreek uit: glen-MOR-angie) moeten doen.

Bron: deels uit The Nation


» Laat een reactie achter


10 reacties op “Glenmorangie in Thailand”

  1. Cornelis zegt op

    Zonder iets af te doen aan de kwaliteiten van Glenmorangie in de bovenstaande reclamespot: het is ‘maar’ één van de vele single malt whiskys. Hierboven wordt ook een keer ‘whiskey’ geschreven – dat woord geldt voor o.a. de Ierse en Amerikaanse versies, maar voor de Schotse variant geldt de schrijfwijze ‘whisky’. Er is niet zoiets als de lekkerste whisky – er zijn onderling vaak grote verschillen qua smaak. Zeer persoonlijk dus. Uitersten komen voor, zoals de ‘zware’, naar jodium en zeewier geurende Islays – Lagavullin, Laphroaigh enz. – en de ‘lichte’, meer ‘toegankelijke’ single malts zoals de Glenfiddich. Ik heb een redelijke verzameling met ook een paar ‘cask strength’ malts – op de alcoholsterkte zoals ze uit het vat komen, vaak rond de 56%. Dan moet er wel een druppeltje – en niet veel meer – water bij voor de smaak.
    Overigens produceert ook Japan een aantal bijzonder goede en wereldwijd gewaardeerde single malts, maar die zijn lang niet overal verkrijgbaar.
    Jaren geleden kwam ik op Heathrow trouwens een winkel tegen die ruim 200 verschillende single malts had staan……………..

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
    • Gringo zegt op

      Oh, we hebben hier met een kenner en liefhebber te maken. Mooi hoor, Cornelis!
      Ik weet helemaal niets van whisky – inderdaad zonder de e – maar gebruikte het stukje uit The Nation om het verhaal van mijn whisky-friend – zoals mijn Thaise vrouw hem noemt – aan op te hangen.
      Die Ian in The Highlander in Alkmaar heeft ca. 130 verschillende whisky’s staan, niet allemaal single malt natuurlijk!

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  2. jan nagelhout zegt op

    paul,

    Weet jij ook waar ze dat van stoken?
    Ik vraag me dat altijd af.
    Ik drink het daar wel vaak, vind het wel een lekker tropendrankje 🙂

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
    • Peter Holland zegt op

      95% suikerriet /molasses en 5% rijst is de Mekhong, ik denk dat SangSom daar niet veel van af wijkt en valt in ieder geval onder de noemer rum.
      Heeft geen bal met whisk(e)y te maken, en is puur niet te drinken.
      Heb ooit eens een fles Black Cat Thai ”superior wisky” kado gekregn was net Petroleum.
      Er gaat bij mij niks boven een Bourbon on the rocks, maar dat heeft een ander prijskaartje.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
      • jan nagelhout zegt op

        Thanks Peter,

        Dat het geen whiskey is spreekt voor zich, en inderdaad dat ging er bij mij ook altijd wel lekker in.
        Toch vind ik Sangsom altijd wel lekker.
        Ik wist ook wel dat het waarschijnlijk een soort rum was, maar had geen idee waar ze het van stookten, nu wel dus, merci….

        VA:F [1.9.22_1171]
        Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
      • loe zegt op

        Als er nou iets is, wat niet te hachelen is, dan is dat wel bourbon.
        Dan nog veel liever SangSom puur. Met een blokje ijs….lekker 🙂

        VA:F [1.9.22_1171]
        Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
        • jan nagelhout zegt op

          Haha, drink ik daar ook meestal, ik vind het best lekker inderdaad. 🙂
          Overigens ik drink mijn bier daar ook altijd op de Thai manier, gewoon met ijs in mijn glas.
          Op die manier klapt het er niet zo in met die hitte, en je droogt ook minder snel uit.

          VA:F [1.9.22_1171]
          Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
    • jan nagelhout zegt op

      Hey bedankt Paul, vat ik dat ook weer.

      Ik dacht altijd in mijn onwetendheid dat het gestookt werd van bananen of zo, dacht daar zitten veel suikers in, maar had nooit stilgestaan bij suikerriet.
      Overigens vind ik in de tropen Sangsom uitstekend te doen, veel ijs erin, helemaal niet verkeerd.
      De Mehkong kan ik me nog goed herinneren, dat was de allereerste keer dat we in Thailand zaten, was met zo’n boot de rivier op, stond daar met een Schot, er werd ons gevraagd willen jullie een whiskey? De arme man vrolijkte helemaal op. We kregen dat glas, en toen die geur brrrr, het was niet te doen. Beide hielden we toen ons hand om dat glas heen, en toen hij even niet oplette zo overboord gekieperd.
      Later kwam hij bij ons, hoe vinden jullie onze whiskey? Heerlijk zeiden we, maar eentje is genoeg hoor met die hitte, dank u wel. We vonden het ook nogal sneu voor die man.

      Ik hou ook niet zo van die “hybride” drankjes, Southern comfort http://nl.wikipedia.org/wiki/Southern_Comfort is aan mij ook niet besteed.

      Bedankt voor de uitleg.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +1 (obv 1 stem)
    • Cornelis zegt op

      Waar de Schotten merendeels gerst gebruiken als grondstof, stoken de Amerikanen hun Bourbon van een mais/roggemengsel. Heel vaak hebben Bourbons een sterk rokerige geur/smaak, en dat wordt veroorzaakt doordat men de eikenhouten vaten voordat de drank erin wordt opgeslagen aan de binnenzijde schroeit met een vlam, het zgn. scorching.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +1 (obv 1 stem)
  3. hansie zegt op

    Over whisky gesproken: kennen jullie ook allemaal de Isaan whisky, Lao Khao ?
    Heeft helemaal niks met whiskey te maken, maar is wel apart spul waar je overigens ook gruwelijk zat van kunt worden.
    Ik begrijp niet dat de Thai dat per fles ongekoeld naar binnen kunnen werken. Meestal houdt het bij mij na twee glazen, met een hoop ijs, wel op…

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website