Acht baht voor een kilo rijst en een gat dat niemand dicht
Begin juli stond de boerenprijs voor witte padi met 15 procent vocht op 8.141 baht per ton, ongeveer 213 euro. Boerenorganisaties rekenen met 10.000 baht per ton als het punt waarop een rijstboer quitte draait. Verse padi, net van het veld en nog nat, ging in april voor 5.000 tot 6.000 baht weg.
In Uttaradit bezetten boeren op 22 april het provinciehuis. Een van hen vatte het samen: voor een kilo rijst krijg je vijf of zes baht, en daarmee koop je nog geen pakje instantnoedels. Ze gaven de regering zeven dagen en dreigden Highway 11 te blokkeren.
Duur product, magere opbrengst
Thailand oogst per rai 425 tot 440 kilo. Dat is de laagste opbrengst van Zuidoost-Azië. Vietnam haalt ruim het dubbele van dezelfde oppervlakte, en produceert per ton goedkoper: rond 6.000 baht, tegen 7.200 tot 7.500 baht in Thailand. India zit nog lager.
Dat verschil zie je terug op de exportmarkt. Thaise witte rijst met 5 procent breuk deed begin juli 484 dollar per ton, eind juli 450. Vietnamese rijst van dezelfde soort stond in februari op 365 dollar, Indiase op 350. Wie inkoopt voor Afrika of het Midden-Oosten, kijkt niet lang. Tussen januari en april verkocht Thailand 2,2 miljoen ton, een kwart minder dan vorig jaar. Het handelsministerie mikt voor heel 2026 op 7 miljoen ton, het laagste volume in vijf jaar.
Daar komt de baht bij. Exporteurs zeggen 33 tot 34 baht per dollar nodig te hebben en zaten begin dit jaar op 31. Diezelfde sterke baht maakt jouw euro’s kleiner wanneer je hier woont. Voor de boer geldt hetzelfde in het kwadraat: zijn rijst wordt duurder in dollars, zijn kunstmest niet goedkoper.
Veertien jaar steun en de rekening loopt door
Somporn Isvilanonda van het Knowledge Network Institute of Thailand rekende het uit: vier regeringen gaven in veertien jaar 1,2 tot 1,3 biljoen baht aan rijstprogramma’s uit. Pandregelingen, inkomensgaranties, directe subsidies. Hij noemt het een beleidsval. Het geld hield boeren overeind, maar de opbrengst per rai bewoog nauwelijks.
En dat geld gaat door. Op 12 juni trok de regering opnieuw 10,19 miljard baht uit voor 11,5 miljoen ton padi. Het grootste deel, 7,21 miljard baht, is een kredietregeling die boeren 1.500 baht per ton betaalt om hun rijst nog niet te verkopen. Voor premiumrijst bleef 84 miljoen baht over. De hectaresteun van 1.000 baht per rai groeide naar bijna 40 miljard baht.
Uitstel is geen prijs. De padi die nu in schuren ligt, moet later alsnog de markt op, meestal precies wanneer de nieuwe oogst binnenkomt. In maart kwam er ook nog een kunstmestkorting bij: 200 baht per zak, maximaal vijf zakken, met 200 baht extra voor wie een Good Soil Card heeft. Het opkoopproject startte in vijf provincies, waaronder Kamphaeng Phet en Sukhothai. Waarom juist die vijf, stond er niet bij.
Schuld die meegaat tot na je zeventigste
Het echte verhaal zit in de bankboeken. De gemiddelde schuld van een boerenhuishouden liep op van 200.000 naar 250.000 baht, ruim 6.500 euro. Meer dan dertig procent zit boven een half miljoen. Het aandeel boeren dat alleen nog rente betaalt en niets aflost, steeg in acht jaar van een vijfde naar meer dan de helft.
Bij de BAAC, de landbouwbank waar de meeste boeren lenen, staan 3,73 miljoen kredietnemers in de boeken. Volgens Reuters zit meer dan de helft van hen in een schuldenval. De bank verwacht dit boekjaar 6,88 procent slechte leningen, terwijl ze op 5,23 procent had gerekend. Van de boerenhuishoudens houdt 52 procent schuld tot na hun zeventigste levensjaar.
Reken je dat door, dan is een rijstveld in Isaan geen bedrijf meer, maar een aflossingsverplichting die je aan je kinderen doorgeeft. Sommige cijfers spreken elkaar tegen: onderzoek op data van alle kredietverstrekkers komt op 450.000 baht gemiddeld. Welk getal je pakt, verandert de conclusie niet.
Wat je hiervan merkt
In de groothandel in Bangkok deed hom mali begin augustus 3.550 tot 3.670 baht per honderd kilo. De boer in Ubon Ratchathani kreeg voor zijn hom mali padi ruim 16 baht per kilo, en zijn prijs stond die week vrijwel stil, terwijl de witte padi opveerde. Tussen zijn veld en de zak in de winkel verdubbelt het bedrag ruim. Dat is niet per se onterecht, want er zit pellen, sorteren, transport en marge tussen. Het verklaart wel waarom een boer zich bekocht voelt.
Voor jou zit het gevolg vooral in de politiek. Twintig miljoen Thai, bijna de helft van de bevolking, hangt aan de rijstteelt. Geen regering kan die steun afbouwen zonder een deel van haar kiezers kwijt te raken, en geen regering kan hem voortzetten zonder het probleem naar volgend jaar te schuiven. Dat is de gijzeling. Het merkbare eind ervan is een wegblokkade of een tractor op de snelweg.
De natte oogst komt in november binnen, op iets minder areaal dan vorig jaar. De padi die boeren nu tegen 1.500 baht per ton opslagvergoeding in hun schuren houden, moet er dan ook nog uit. In Uttaradit wachten ze nog op antwoord op hun vier eisen.
Bronnen: Office of Agricultural Economics, Nation Thailand, Reuters, Thai Rice Mills Association, Bangkok Biznews
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. Wij maken o.a. gebruik van AI om onderzoek te doen naar onderwerpen en het schrijven over deze onderwerpen. Wij genereren ook foto's met AI, maar gebruiken daarnaast ook stockfoto's. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Expats en pensionado28 september 2026Wise verandert regels voor gebruikers met een adres in Thailand
Autoverzekering28 september 2026Autoschade door water in Thailand: wat betaalt je verzekering?
Vliegtickets28 september 2026Thaise militairen helpen bagageachterstand op Suvarnabhumi Airport na overstromingen weg te werken
Kort nieuws28 september 2026Thailand nieuwsoverzicht 28 september: verkiezingen blijven geldig, Bangkok onder water, evacuaties in Rayong en grote verkeershinder
De boeren worden ook door de tussenhandel uitgeknepen.
Als ik zie dat de boeren in onze regio dag in dag uit van zon opkomst tot na zon ondergang met hun tractoren aan het ploegen zijn en hun rijst akkers bewerken.
Dat met de huidige dieselolie prijs voor hun machines , is het om te janken de rijst prijs welke de boeren krijgen.
Gr. Arno
Beste Arno, jouw uitspraak van” dag in dag uit van zonsopkomst tot zonsondergang met hun tractoren aan het ploegen zijn en hun rijstakkers bewerken”, klopt niet helemaal. Dat is maar beperkt tot 1 a 2 keer per jaar voor een paar dagen.
Mijn schoonvader heeft ongeveer 8 rai rijstvelden, en die worden voor het opnieuw inzaaien, in 1 dag omgeploegd, en nadat er water op de akkers is gezet, nogmaals met 2 tractoren ook in 1 dag wederom
omgeploegd en daarna de grond rechtgetrokken.
Vervolgens komt erin de hele rijstproductiecyclus geen tractor meer aan te pas
Dat is dus voor 8 rai een tractorgebruik van 2 dagen. Bij 2 oogsten per jaar zal dat dus 4 dagen zijn.
Doordat iedereen tegelijk wil inzaaien zul je dus wel enkele weken in totaal de tractoren zien werken op de akkers. Dit werk wordt meestal door loonwerkers gedaan, niet door de boer zelf.
Dat de winst voor de rijstboeren klein of nihil is klopt idd wel, maar dat ze ‘dag en nacht bezig zijn met hun tractoren op hun rijstvelden, klopt niet.
Je hebt helemaal gelijk maar het is geen populair antwoord wat je geeft. Op de een of andere manier blijft de lezer op dit blog maar denken dat de boeren in Isaan 8 uur per dag werk heeft.
Als dat zo zou zijn dan waren ze een stuk rijker, want zonder boeren geen voedsel toch?
Een vraag, die ik al aan diverse rijstverwerkers gesteld heb: “hoe komt het toch, dat Vietnam veel hogere oogstopbrengsten haalt tegen mindere kosten als in Thailand ? Idem Cambodia.
Ook in Vietnam slaagt men erin, de padi rijst van het veld zeer snel ( fors onder de 48 uur) onder de 11 % vocht te drogen, om daarmee de groei van aspergillus flavus , de veroorzaker van aflatoxines, onmogelijk te maken, ondanks dat de Nederlandse NVWA het beter weet. ( moesten dus bij de bestuursrechter twee onder ambsgelofte staande boeterapporten inslikken)
Het grote probleem is net als in Nederland ,Opkopers die bepalen in Nederland 1 jaar van te voren de prijs voor aardappelen ,uien hooi ,stro etc alleen krijgen de boeren in nederland een redelijk goede prijs voor hun produckt.
In Thailand geven opkopers ook prijzen zodat boeren netaan kunnen overleven met banken als drukmiddel want opkopers werken ook via banken.
Doordat dit systeem kunnen boeren niet investeren in betere verbouwing van rijst net als Vietnam .
A] de boeren willen wel maar krijgen de gelegenheid niet het onderdrukkingssysteem levert de Opkopers enorm veel geld op en de grote bedrijven hierdoor moet de rijstboer klein gehouden worden.
Mensen (zogenaamde boeren) worden daar besodemieterd dat het geen naam heeft en er komt geen einde aan ?? Een beetje winst zou eens een bezoek aan de tandarts mogelijk maken bv. De hooge zelfmoord % in thailand hoe zou dat toch komen
Het verhogen van de kilo’s oogst per rai en de versnelling van het droogproces lijken mij een goede manier om het boereninkomen te vergroten. In die methodieken zou de overheid kunnen en moeten ondersteunen en investeren. Dat zijn -weliswaar niet kortdurende- incidentele investeringen waarvan alle partijen profiteren en de concurrentiepositie verbetert.
In NL, D, B zijn al in de 19e eeuw boerencoöperaties opgericht, zowel op het gebied van groenten- en fruitveilingen als m.n. de melkverwerking. Bestaat zoiets in Thailand niet en waarom ? De aversie tegen alles, wat ook maar een vleugje “communisme” met zich meebracht ?
Blijft nog steeds het verschil met Vietnam bestaan.
Ik denk dat het wat anders is en dat is het niet gunnen dat een ander beter wordt van huren.
Er zijn stukken land waar zelfs rijst niet kan groeien en dus alleen riet heeft. Nul waarde voor de eigenaar en ons bedrijf heeft iets gevonden waardoor de huurder maandelijks 10x de huur kon vangen.
Toen dat bekend werd, werd ook het contract niet verlengd. De eigenaren willen dat je arm blijft ipv dat er een dynamiek ontstaat dat iedereen het beter krijgt. Dit speelt in Buriram.
En ook in Bangkok, lift je een gebied op waardoor er klanten komen dan verhoogd de huurbaas gelijk de huurprijs met een ongezond percentage. De hebberigheid laat na jaren van grote groei nu zien wat het heeft opgeleverd.
Een economie wat van slechter naar slecht gaat en waar nu ook grotere bedrijven gaan omvallen.
De economische tijger uit de jaren 90 is dood en daar veranderen de huidige investeringen uit de hoek van oligarchen niets aan.
Rot is rot.