Zeven Dagen Paradijs – Pattaya, 1968 (deel 7)
De bus naar Pattaya vertrok om zes uur ’s ochtends vanuit het Eastern Bus Terminal in Bangkok en was vol genoeg om oncomfortabel te zijn maar leeg genoeg om er niet over te klagen. Dale had een raam aan de rechterkant. Tex had een stoel naast een Thaise boer die een krat kippen bij zich had, niet in een kooi maar gewoon kippen, losjes, op een manier die Tex deed denken dat er misschien culturele afspraken waren over kippen in bussen die hij niet kende maar respecteerde.
“Zijn die kippen van jou?” vroeg Tex na een halfuur.
De boer knikte vriendelijk.
“Gaan ze mee naar Pattaya?”
De boer knikte opnieuw, even vriendelijk, op een manier die niets bevestigde maar ook niets ontkende.
De kippen hadden er geen mening over.
Pattaya was in 1968 nog niet wat het zou worden. Het was een vissersplaats die zichzelf aan het uitvinden was met de haastige onzekerheid van een puber die voor het eerst in een spiegel kijkt en nog niet weet wat hij ziet. Het strand was wit en lang. Het water was groen en warm. De bars langs Beach Road waren houten optrekjes met Pepsi-borden en Chinese lampions die overdag futloos hingen en ’s avonds iets vrolijkers probeerden.
De Green Bottle Bar. De Sea Breeze. Een plek die Coconut heette en vooral kokosnoten verkocht, wat Tex verrassend eerlijk vond in een omgeving waar eerlijkheid soms schaars was. Aan het einde van de weg, half begraven in palmbomen, zat een bar zonder naam die iedereen kende als het huis van Somwang, een oude vrouw die drank maakte van ingrediënten die ze nooit openbaarde en die je zo snel raak trof dat je eerder zat dan stond voor je het wist.
Dale trok zijn schoenen uit en liep het strand op.
Het zand was heet genoeg om pijn te doen, de soort pijn die aangenaam is omdat ze je herinnert dat je lijf nog werkt. Hij liep tot aan de vloedlijn en bleef staan, en zag het.
Horizon.
In Vietnam was er nooit een horizon. Altijd bomen, altijd dek, altijd de volgende hinderlaag achter iedere bocht. Ruimte was daar een leugen die het landschap je vertelde en daarna introk voor je je erop had verlaten. Hier was er niets dan water en lucht, eindeloos en onbewogen, en de Golf van Thailand die geen mening had over het feit dat er een oorlog was, vijfhonderd kilometer verderop, want oceanen hebben dat soort wijsheid.
Dale stond er een uur.
Hij dacht aan Martinez. Aan het moment. De booby trap langs de weg buiten Phan Thiet, een Claymore, slecht verborgen maar goed genoeg, en Martinez die zijn arm verloor zo snel dat hij het eerst niet wist, die nog een stap zette voor zijn lichaam doorhad wat er was gebeurd. Dale had het verband aangelegd. Had de morfine gegeven. Had Martinez bijgehouden tot de medevac kwam.
Martinez was nu in San Diego. Hij had Dale een brief gestuurd, drie maanden geleden. Leer schrijven met links. Gaat aardig. Mijn dochter vindt het grappig. Dat was de hele brief. Vier zinnen. Dale had hem bewaard.
Een strandjochie van een jaar of tien stond naast hem met een kokosnoot en een blik van professionele verwachting.
“Tien baht,” zei het jochie.
“Vijf,” zei Dale.
“Acht.”
“Zes.”
“Deal,” zei het jochie, met de tevredenheid van iemand die meer won dan hij liet zien, wat waarschijnlijk ook zo was.
Dale dronk de kokosnoot leeg en bedacht dat dit het dichtstbij thuis was wat hij zich kon herinneren. Niet Milwaukee. Niet Linda. Niet het hek dat scheef stond. Gewoon dit: zout, warmte, stilte, een kokosnoot die acht baht had gekost maar zes deed.
Tex was de stad ingegaan en teruggekomen met het verslag dat Pattaya ‘kleiner was dan Bangkok maar groter van bedoeling’, wat Dale een goede omschrijving vond. Ze aten die avond vis bij een kraampje op het strand, gegrild op houtskool, met rijst en een saus die zo scherp was dat Tex twee keer naar adem hapte en de derde keer besloot het te accepteren als onderdeel van de ervaring.
Later, in de Green Bottle, dronken ze bier met twee mariniers uit San Diego wier namen Dale zich de volgende ochtend niet meer herinnerde maar van wie hij die avond alles wist, over hun vrouwen, hun kinderen, hun plannen na de oorlog. De een wilde een garage beginnen. De ander wilde naar de universiteit, iets met geschiedenis, ook al kon hij niet precies zeggen waarom.
“Waarom geschiedenis?” vroeg Tex.
“Omdat als je het niet begrijpt,” zei de marinier, “het je gewoon overkomt.”
Niemand zei iets. Buiten ruiste de zee.
Dale keek naar zijn biertje en dacht dat dit een van de zinnen was die je onthoudt zonder te weten waarom, tot je later begrijpt dat je hem al die tijd nodig had.
Eerder in deze serie verschenen:
- Zeven Dagen Paradijs – Wheels Down in Udorn (deel 1)
- Zeven Dagen Paradijs – The Strip (deel 2)
- Zeven Dagen Paradijs – Bangkok by Night (deel 3)
- Zeven Dagen Paradijs – Dear Linda (deel 4)
- Zeven Dagen Paradijs – Tex Gets Rolled (deel 5)
- Zeven Dagen Paradijs – Aan Tafel bij de Kolonel (deel 6)
Over deze blogger
- Zijn naam is Hans uit Amsterdam (pun intended), geboren in 1956, en hij heeft nooit eerder verhalen geschreven, maar heeft wel technische artikelen en een boek op zijn naam in 2012 over de private cloud. Na zijn studie aan de Universiteit Utrecht in de Engelse literatuur begin jaren tachtig kwam hij in de IT-wereld terecht. Er waren immers geen banen voor een jonge academicus in die jaren. Hij ontwikkelde zich tot een specialist op het gebied van IT-infrastructuren en Microsoft-software. In 2017 vond hij het echter genoeg, zegde zijn baan op, scheidde van zijn Nederlandse vrouw, verkocht het huis en kocht een ticket naar Bangkok. Eerder dat jaar was hij in Bangkok geweest om een training te geven aan HP-engineers en was hij die week tegen een wonderschone Thaise aangelopen. Vanaf dat moment stond deel 2 van zijn leven helder op zijn vizier. Een paar jaar later was hij getrouwd met diezelfde Thaise en betrokken zij een nieuwe woning in een rustig dorpje aan de zuidflank van Udon Thani. Wel met een stevige glasvezelverbinding.
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur28 april 2026Zeven Dagen Paradijs – Pattaya, 1968 (deel 7)
Cultuur26 april 2026Zeven Dagen Paradijs – Aan tafel bij de Kolonel (deel 6)
Cultuur23 april 2026Zeven Dagen Paradijs – Texs wordt gerold (deel 5)
Cultuur20 april 2026Zeven Dagen Paradijs – Dear Linda (deel 4)