De Stille Vennoot – De Zaal van de Garuda (deel 8)
De Udon Thani Juvenile and Family Court was hoog, strak en koud, een gebouw dat was ontworpen om mensen klein te laten voelen en daar uitstekend in slaagde. Boven de rechterstoel hing de Garuda, dezelfde rode vogel als op de Chanote, maar dan een meter breed. Buiten op het marmeren bordes hing de hitte van eind september. Binnen stond de airconditioning op achttien graden, en Wim had in zeven jaar niet zo lang in een pak gezeten.
Hij zat naast Somchai aan de linkertafel. Aan de rechtertafel zat Daao in een sobere zwarte jurk, met haar haren los, wat ze nooit deed, naast een jonge advocaat van de rechtshulp die zijn papieren steeds opnieuw ordende. Pong was er niet. Hij had één procent van de aandelen, maar was geen partij bij een echtscheiding, en hij durfde zich sinds de Hilux nauwelijks buiten het dorp te vertonen. Mork zat achterin, op de publieke bank, in zijn schooluniform. Niemand had hem gevraagd te komen. Niemand had hem weggestuurd.
Daao keek één keer om, naar haar zoon, en toen niet meer.
De rechter was een vrouw van middelbare leeftijd met een rustige, doorleefde stem en een leesbril aan een koord. Ze bladerde de stukken langzaam door, en Wim herkende ze aan de kleur van de kopieën: de verklaring bij het Land Office, negen jaar oud. De afschriften van de Rabobank. De overboeking van één komma acht miljoen. De kwitanties met de duimafdruk van de ploegbaas. De kredietovereenkomst van één komma twee miljoen. De beschikking van de voorlopige maatregel. Zijn leven, in de volgorde waarin een griffie het had geniet.
Een beëdigde tolk zat tussen de tafels in, een kleine man met een grijs pak, en vertaalde met zachte stem simultaan, een halve zin achter de rechter aan, zodat alles wat er werd gezegd twee keer klonk: één keer als feit en één keer als echo.
“Meneer Bakker,” zei de rechter, en de tolk zei het na. “U heeft negen jaar geleden getekend dat het aankoopgeld van de grond het persoonlijke vermogen van uw echtgenote was. Klopt dat?”
“Ja, edelachtbare.”
“Wist u wat u tekende?”
Somchai had hem gezegd dat de vraag zou komen en dat er maar één antwoord op was. “Ja. Ik wist het.”
“Waarom tekende u dan?”
Het was geen vraag uit het dossier. Somchai bewoog niet. Wim keek naar de rechter, en toen, voor het eerst die ochtend, naar Daao, die naar het tafelblad keek.
“Omdat ik wilde dat ze mijn vrouw was,” zei hij. “Niet mijn vennoot.”
De tolk vertaalde het. De rechter schreef iets op. Daao keek niet op, maar haar hand, die op de map lag, sloot zich.
“Mevrouw Phromsorn.” De rechter sloeg een pagina om. “U heeft twee maanden voor de aanvang van deze procedure namens het bedrijf een lening van één komma twee miljoen baht getekend, zonder uw medeaandeelhouder te informeren. Waarvoor?”
Daao antwoordde in het dialect, en de tolk moest even zoeken. “Voor het ziekenhuis van mijn moeder. Voor de maaidorser. Voor mijn broer.” Een stilte. “Voor alles wat elke maand komt en niet wacht.”
“En het resort?”
“Het resort was het enige wat we hadden om te beloven.”
De rechter knikte en schreef dat ook op, en Wim begreep dat er in deze zaal voor het eerst iemand was die alles hoorde wat er negen jaar lang in twee talen langs elkaar heen was gezegd.
“Mijn cliënt vordert geen eigendom van de grond,” zei Somchai, toen hij het woord kreeg. “Hij erkent de Chanote op naam van mevrouw Phromsorn. Hij erkent zijn eigen verklaring. Maar de bouw van het woonhuis en de vier bungalows is aantoonbaar gefinancierd met zijn geld, tijdens het huwelijk, met een omschrijving die niets aan de verbeelding overlaat. De vraag is niet of dat zo is. De vraag is of we daar drie jaar over gaan procederen terwijl het bedrijf onder een schuld bezwijkt die geen van beide partijen kan betalen.”
De jonge advocaat van Daao stond op, ordende zijn papieren nog een keer en bevestigde de geldstroom. Hij betwistte alleen of het Wim mede-eigenaar maakte, of iemand met recht op vergoeding. Het was een verstandig standpunt en hij bracht het zonder overtuiging, als iemand die weet dat het bedrag toch in een andere kamer wordt bepaald.
Die andere kamer was de mediationruimte naast de zaal, met een ronde tafel en een waterkoker, en daar zaten ze drie uur. De rechter kwam twee keer binnen, ging weer weg. Somchai rekende hardop. De jonge advocaat rekende zacht. Daao zei bijna niets, tot Somchai het bedrag van één komma acht miljoen noemde als uitgangspunt. Toen keek ze op.
“Dat geld is er niet,” zei ze, in het Thais, tegen niemand in het bijzonder. “Dat geld zit in de muren. Jullie kunnen de muren niet meenemen.”
“Nee,” zei Somchai. “Maar we kunnen de muren verkopen.”
En dat was, toen het om vier uur eindelijk op papier stond, wat er was overeengekomen. Geen triomfantelijk vonnis. Een compromis waarin beide kanten iets moesten inleveren, wat Somchai de definitie van een goede regeling noemde. Daao en Wim stemden in met de ontbinding van hun huwelijk. Wim deed afstand van iedere aanspraak op de grond. Daao erkende een betalingsverplichting van negenhonderdvijftigduizend baht, ter afwikkeling van zijn investering, minder dan de één komma acht miljoen die hij had ingebracht, maar volgens Somchai het meest realistische getal gezien de schulden die al op het bedrijf drukten.
Zestig dagen om te betalen. Tot die tijd bleef de voorlopige maatregel van kracht. Als ze niet betaalde, hadden beide partijen zich verplicht mee te werken aan een gerechtelijk begeleide verkoop van het hele resort, en met negenennegentig procent van de aandelen hadden ze die steun al toegezegd. Pongs ene procent kon niets blokkeren. De ene procent was weer wat hij altijd was geweest: het getal dat de honderd volmaakte.
De Chinese koper en de financier werden nergens in de regeling genoemd. Niemand deed alsof die schulden door een echtscheiding verdwenen. Ze stonden alleen in een andere kolom.
“Begrijpt u de regeling, mevrouw Phromsorn?” vroeg de rechter, terug in de zaal, en de tolk vroeg het na, hoewel Daao het al had verstaan.
“Ik begrijp het,” zei Daao, in het Thais.
“Meneer Bakker?”
“Ik begrijp het.”
Er klonk geen hamer. Alleen papier dat werd omgeslagen, en het geluid van de airconditioning.
Bij de zware deuren van de zaal bleef Daao staan. Mork stond al in de gang, bij het raam, en keek naar buiten. De jonge advocaat was met zijn papieren naar de lift gelopen. Een moment lang stonden ze alleen, met de Garuda boven hun hoofd, zoals ze negen jaar geleden alleen hadden gestaan op een betonnen bank.
“Je hebt gewonnen, Wim,” zei ze zacht.
“Niemand heeft gewonnen. Jij bent misschien je grond kwijt. Ik krijg de helft van mijn geld terug. En negen jaar zijn weg.”
Ze knikte. Ze keek naar de gang, waar zonlicht door de hoge ramen viel op de rug van haar zoon. “Pong gaat naar Bangkok. Een neef heeft werk voor hem, op een bouwplaats. Hij durft hier niet meer te blijven. De mannen van meneer Chen zijn nog twee keer geweest.”
“En jij?”
“Ik ga terug naar mijn moeder. Tot ik weet wat er gebeurt.” Ze zweeg even. “Mork wil weg. Dat zegt hij al lang. Naar die oom, in Loei. Ik weet het al sinds april. Ik heb zijn telefoon gelezen, net zoals hij die van Pong leest.” Ze glimlachte, heel kort, niet het masker maar iets ouders. “Ik kan hem niet alles geven wat hij nodig heeft. Ik kan hem wel laten gaan. Dat kan ik.”
Het was de meest openhartige zin die ze in negen jaar tegen hem had uitgesproken, en hij kwam op de dag dat ze ophielden getrouwd te zijn. Wim wist niet wat hij ermee moest. Hij knikte, en toen, omdat knikken niet genoeg was, zei hij het enige wat hij zeker wist.
“Hij zal het goed doen. Hij let op. Beter dan wij.”
“Ja,” zei Daao. “Dat heeft hij van niemand.”
Ze liep de gang in, langs haar zoon, raakte in het voorbijgaan zijn schouder aan zonder te stoppen, en nam de trap in plaats van de lift.
Buiten op het bordes schoof Somchai zijn documenten in zijn aktetas. “Dit is beter dan een overwinning na drie jaar procederen,” zei hij. “Zij kan negenhonderdvijftigduizend baht niet binnen zestig dagen opbrengen. Dat weet zij, dat weet ik, dat weet de rechter. Dus komt de verkoop er. Maar dan omdat zij daar zelf mee heeft ingestemd, met haar handtekening, in een zaal met een Garuda boven haar hoofd. Dat is in dit land het verschil tussen verliezen en kwijtraken.”
Wim voelde geen triomf. Alleen een vermoeidheid die tot in zijn handen zat. Hij had geen grond gewonnen. Hij had iets praktischers gekregen: een afdwingbare vordering, en een weg naar buiten. En hij had, in een koude zaal, één zin gezegd die niet in het dossier stond, en hij wist nog niet of dat een vergissing was geweest.
Mork kwam naast hem staan op het bordes en keek naar de parkeerplaats, waar de Isuzu niet stond.
“Hoe gaan we naar huis?” vroeg hij.
Wim keek naar de jongen. Naar het schooluniform, de rugzak, het Noorse voetbalshirt dat eronder uitstak.
“Ik weet niet waar dat is,” zei hij. “Maar we nemen de bus.”
***
Vorige delen en verhalen kun je vinden op https://www.thailandblog.nl/author/hans/
Over deze blogger
- Zijn naam is Hans Vredevoort uit Amsterdam, geboren in 1956, en hij heeft nooit eerder verhalen geschreven, maar heeft wel technische artikelen en een boek op zijn naam in 2012 over de private cloud. Na zijn studie aan de Universiteit Utrecht in de Engelse literatuur begin jaren tachtig kwam hij in de IT-wereld terecht. Er waren immers geen banen voor een jonge academicus in die jaren. Hij ontwikkelde zich tot een specialist op het gebied van IT-infrastructuren en Microsoft-software. In 2017 vond hij het echter genoeg, zegde zijn baan op, scheidde van zijn Nederlandse vrouw, verkocht het huis en kocht een ticket naar Bangkok. Eerder dat jaar was hij in Bangkok geweest om een training te geven aan HP-engineers en was hij die week tegen een wonderschone Thaise aangelopen. Vanaf dat moment stond deel 2 van zijn leven helder op zijn vizier. Een paar jaar later was hij getrouwd met diezelfde Thaise en betrokken zij een nieuwe woning in een rustig dorpje aan de zuidflank van Udon Thani. Wel met een stevige glasvezelverbinding.
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur13 oktober 2026De Stille Vennoot – De Zaal van de Garuda (deel 8)
Cultuur10 oktober 2026De Stille Vennoot – De Rekening van het Dorp (deel 7)
Cultuur8 oktober 2026De Stille Vennoot – Het Stempel op de Landweg (deel 6)
Cultuur6 oktober 2026De Stille Vennoot – De Sleutels op het Terras (deel 5)