De Stille Vennoot – De Sleutels op het Terras (deel 5)
Wim liet de tas niet vallen.
Het was de eerste ochtend in zeven jaar dat hij het filter van het zwembad niet had schoongemaakt. Hij had er om zes uur naar gekeken, vanuit de deuropening van de achterkamer, naar het water dat stil lag onder een laag afgevallen bloesem van de frangipani, en hij had gedacht: laat maar. Het was een klein verzuim en het voelde als het grootste besluit van de dag. Alles wat hij daarna deed, kwam uit dat ene laat maar voort.
Achter Daao, in de schaduw van de veranda, verscheen Pong. Hij had zijn haren strak naar achteren gekamd en droeg een schoon wit overhemd met de vouwen van de verpakking er nog in, alsof dat ene aandeel hem sinds gisteren recht gaf op een ander soort kleren.
“Geef de sleutel, Wim,” zei hij, met zijn hand uitgestoken, palm omhoog.
Wim keek naar de hand. Naar de afgekloven nagels. Naar het overhemd. Hij dacht aan de garagehouder met de gebroken pols en begreep, later dan hij had moeten begrijpen, voor wie dat overhemd was aangetrokken. Niet voor hem. Voor de man met de Fortuner, om negen uur, in de stad.
“De auto is gekocht met mijn geld, Daao.”
“Jij hebt het altijd over jouw geld.” Ze zei het niet ijskoud, zoals gisteren. Ze zei het vermoeid. “De auto staat op naam van het bedrijf. Als jij hem meeneemt zonder toestemming van de bestuurder, bel ik de politie. Misschien laten ze je gaan, misschien niet. Misschien duurt het een dag. Wil jij vandaag een dag kwijtraken?” Ze keek op haar horloge, een goedkoop ding met een roze bandje dat Mork haar ooit had gegeven. “Tien over acht. Teken jij de papieren van de financier, of loop je?”
“Vijf minuten, Wim,” zei Pong. Hij liet zijn vingers wiebelen. “Daarna gaan we zonder jou. Dan zegt Daao tegen Immigration dat het huwelijk voorbij is.”
“Zeg dat nog eens.”
“Het huwelijk is voorbij,” herhaalde Pong, en nu was er wel de grijns. “Jij gaat terug naar Holland. Wij houden het resort. Zo simpel.”
“Pong.” Daao zei het zonder om te kijken, en haar broer sloot zijn mond, zoals gisteren. Toen richtte ze zich tot Wim, en haar stem was ineens luider, met iets erin dat hij in negen jaar zelden had gehoord. “Denk je dat ik gek ben, Wim? Negen jaar heb ik voor je gezorgd. Ik ben mee naar Immigration gegaan, ieder jaar, en ik heb uitgelegd, ieder jaar, aan een ambtenaar die naar mij keek alsof ik een bargirl was. Ik heb mijn moeder verzorgd en jouw gasten en jouw formulieren. En nu ben je boos om een auto?”
“Ik ben niet boos om de auto,” zei Wim. “Ik ben boos omdat jullie denken dat ik het niet zie. Het aandeel van Lek. De lening bij de financier. Het voorschot van de Chinese koper dat al naar de financier is. Dit hebben jullie weken geleden bedacht, aan deze tafel, terwijl ik het zwembad schoonmaakte.”
Hij had het voorschot niet moeten noemen. Hij zag het aan Pong, die zijn hand liet zakken en een halve stap naar de deur van het hoofdhuis deed, naar de kamer van Mork. Maar hij zag ook iets anders, en dat was belangrijker. Daao’s gezicht bewoog niet, maar haar hand wel: ze zette het koffiekopje neer op de rand van het terras, naast de plantenbak, zonder te kijken, en het kopje bleef half over de rand hangen. Ze merkte het niet. Negen jaar lang had ze ieder kopje in dit huis op zijn plaats gezet. Iets achter haar ogen was even niet aan het rekenen.
Het duurde een seconde. Toen was het weg.
“Het maakt niet uit wat jij ziet,” zei ze. “Het gaat om wat op papier staat.”
Ze pakte een vel uit de blauwe map en hield het omhoog, niet naar hem toe, maar zo dat hij het kon zien. “Ik vraag niet veel, Wim. Alleen dit. Dat de aandeelhouders akkoord gaan met de lening voor de auto. Niet de verkoop. Niet de grond. Alleen de auto. Jij tekent dit, en morgen ga ik met jou naar de Amphoe en naar Immigration, en dan heb jij weer een jaar. Een jaar is lang. In een jaar kan alles anders zijn.”
Het was het redelijkste wat ze in dagen had gezegd, en daarom was het gevaarlijk. Een handtekening onder een lening voor een auto was een handtekening van een aandeelhouder die akkoord ging met de gang van zaken. Somchai had het niet gezegd, maar Wim hoorde het hem zeggen. Als u iets tekent, meneer Bakker, tekent u dat u meedoet.
“Nee,” zei hij.
Ze liet het vel zakken. Ze had het antwoord al gekend, dat zag hij, en toch had ze het gevraagd. Misschien voor Pong. Misschien voor zichzelf, om later te kunnen zeggen dat ze het had geprobeerd.
Wim reikte langzaam in zijn broekzak. Pong kwam terug, zijn hand weer uitgestoken. “Goed, Wim. Verstandig.”
Wim haalde zijn hand uit zijn zak. In zijn palm lagen niet de sleutels van de Isuzu. Er lag een klein, roestig fietssleuteltje aan een groen plastic labeltje, en een gekreukt biljet van honderd baht.
Voor het hoofdhuis, half onder de bougainville, stond de oude stadsfiets die Daao’s moeder vroeger gebruikte om naar de markt te rijden, voordat haar knieën het opgaven. Een zwart Chinees ding met een mandje voorop en een bagagedrager waar ooit een kleinkind op had gezeten. Hij had er vorig jaar op een lege middag de banden van opgepompt en het slot geolied, om iets te doen te hebben. Niemand had er sindsdien naar omgekeken. In een huis vol dingen die hij had betaald en die niet van hem waren, was dit het enige ding dat niemand wilde hebben.
Wim legde het biljet op de glazen tafel en zette het koffiekopje van Daao erop, als presse-papier. “Voor de huur van de fiets,” zei hij. “Honderd baht. Dat is het tarief, heb ik begrepen.”
Voordat een van beiden kon reageren, pakte hij zijn tas en liep naar de struiken. Hij trok de fiets over het natte gras naar de oprijlaan. De ketting piepte.
Op dat moment ging de deur van het hoofdhuis open en kwam Mork naar buiten, in zijn schooluniform, met zijn rugzak om, veel te vol voor een schooldag. Hij keek naar de fiets. Hij keek naar de tas op Wims rug. Hij begreep het sneller dan de volwassenen.
“Niet vandaag,” zei Wim, in het Engels. Het was het enige wat hij kon bedenken en het was niet genoeg.
Mork knikte. Hij liet de rugzak van zijn schouder glijden, zette hem tegen de muur en ging op de rand van het terras zitten, met zijn telefoon in zijn hand, zonder ernaar te kijken. Daao zag het. Wim zag dat ze het zag. Niemand zei er iets over.
“Wim!” Daao’s stem sloeg voor het eerst over, rauw en hoog. “Ben je gek geworden? Je bent negenenveertig! Op dat ding kom je nooit in de stad!”
“Ik hoef niet naar de stad,” zei Wim, en zwaaide zijn been over het zadel. Het zadel was te laag en de ketting verroest, maar de wielen draaiden.
“Waar ga je heen?” schreeuwde Pong, die inmiddels halverwege de oprijlaan stond, het witte overhemd al gevlekt van de regen die van de bougainville droop. “Straks loopt je visum af, farang! Dan ben je illegaal! Dan ben je niemand!”
Wim gaf geen antwoord. Hij hoefde inderdaad niet naar de stad. Alleen drie kilometer naar het zuiden, naar het Land Office van Ban Dung, het gebouw met de tamarindeboom ervoor. Als een familie een voorschot van een koper aanneemt, is de volgende stap niet de financier. De volgende stap is de balie waar de achterkant van de Chanote wordt beschreven. Hij wilde daar staan voordat iemand anders er stond. Meer wist hij niet, en dat was precies wat aan deze rit knaagde: hij trapte niet naar een zekerheid. Hij trapte naar een balie.
Bij de poort keek hij één keer om. Het terras was klein geworden. Daao stond nog op dezelfde plek, met de blauwe map tegen haar borst. Mork zat op de rand, en had nu wel zijn telefoon omhoog. Het koffiekopje op het biljet van honderd baht. Het was een beeld dat hij liever niet had gezien en dat hij toch meenam, zoals je een kwitantie meeneemt.
Zijn kuiten brandden al na honderd meter. De weg langs de rijstvelden was een strook rode klei tussen twee sloten, en de banden van de fiets zochten steeds de zachte kant op. Zijn telefoon trilde in zijn borstzak. Hij durfde niet te stoppen om op te nemen; als hij nu stopte, wist hij niet of hij weer zou opstappen.
Achter zich hoorde hij het knetterende geluid van een tweewieler die op hoge toeren naderde. In het kleine, gebarsten spiegeltje aan het stuur zag hij Pong op zijn scooter. Hij reed niet over de weg. Hij sneed af door het hoge gras van de berm, het witte overhemd wapperend, recht op hem af, met de wanhoop van iemand die om negen uur bij een man met een Fortuner moet zijn en niet met lege handen kan komen.
***
Vorige delen en verhalen kun je vinden op https://www.thailandblog.nl/author/hans/
Over deze blogger
- Zijn naam is Hans Vredevoort uit Amsterdam, geboren in 1956, en hij heeft nooit eerder verhalen geschreven, maar heeft wel technische artikelen en een boek op zijn naam in 2012 over de private cloud. Na zijn studie aan de Universiteit Utrecht in de Engelse literatuur begin jaren tachtig kwam hij in de IT-wereld terecht. Er waren immers geen banen voor een jonge academicus in die jaren. Hij ontwikkelde zich tot een specialist op het gebied van IT-infrastructuren en Microsoft-software. In 2017 vond hij het echter genoeg, zegde zijn baan op, scheidde van zijn Nederlandse vrouw, verkocht het huis en kocht een ticket naar Bangkok. Eerder dat jaar was hij in Bangkok geweest om een training te geven aan HP-engineers en was hij die week tegen een wonderschone Thaise aangelopen. Vanaf dat moment stond deel 2 van zijn leven helder op zijn vizier. Een paar jaar later was hij getrouwd met diezelfde Thaise en betrokken zij een nieuwe woning in een rustig dorpje aan de zuidflank van Udon Thani. Wel met een stevige glasvezelverbinding.
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur6 oktober 2026De Stille Vennoot – De Sleutels op het Terras (deel 5)
Cultuur2 oktober 2026De Stille Vennoot – De Grens van de Kaart (deel 4)
Cultuur29 september 2026De Stille Vennoot – De Schaduw van het Bedrijf (deel 3)
Cultuur23 september 2026De Stille Vennoot – Maandag Geel (deel 2)