Thailand staat bij veel bezoekers bekend als een betaalbaar paradijs. Lekker eten voor een paar baht, een biertje aan het strand, een taxi die bijna niets kost. Wat je daarbij minder snel ziet, is de keerzijde van die lage prijzen.
Want voor de mensen die het werk doen, in de keuken, op de bouwplaats, achter de toonbank, klopt de rekensom allang niet meer. Het minimumloon dekt de werkelijke kosten van het leven niet, en de schulden lopen op. Dit is het verhaal achter die goedkope maaltijd.
Geen nationaal loon, maar 77 verschillende rekensommen
Thailand kent geen enkel landelijk minimumloon. In plaats daarvan verschilt het tarief per provincie. Een driepartijencommissie van overheid, werkgevers en werknemers stelt de bedragen vast. In 2026 loopt het dagloon uiteen van 337 baht in goedkopere provincies zoals Narathiwat en Pattani, tot 400 baht in Bangkok, Phuket, Chonburi en Rayong. Dat zijn de tarieven die op 1 juli 2025 ingingen en in 2026 ongewijzigd bleven.
Op papier lijkt dat misschien redelijk. Het probleem zit hem in wat dat loon in de praktijk waard is. En daar begint de rekensom al scheef te lopen.
Wat een minimumloner echt overhoudt
Een dagloon zegt op zichzelf weinig. Wat telt, is wat er aan het eind van de maand binnenkomt. Daarvoor moet je het dagloon omrekenen, en juist daar wringt het.
De meeste instanties gaan uit van 26 werkdagen per maand voor het berekenen van uitkeringen en sociale premies. Bij die maatstaf komt een minimumloon uit op ongeveer 8.762 tot 10.400 baht bruto per maand. Werkt iemand een vijfdaagse week van 21 of 22 dagen, dan zakt dat naar zo’n 7.070 tot 8.800 baht. Omgerekend gaat het dus over een maandinkomen tussen de 185 en 270 euro, en dan praten we over wie fulltime werkt.
Ter vergelijking: het gemiddelde maandsalaris in Thailand ligt in 2026 rond de 15.700 baht, ongeveer 410 euro. In Bangkok ligt dat hoger, rond de 22.000 baht. De minimumloner zit daar dus ruim onder. En denk niet dat dit een klein randgroepje betreft. Naar schatting werkt meer dan de helft van de beroepsbevolking in de informele sector, waar de lonen vaak nog lager liggen en sociale bescherming volledig ontbreekt.
Drie maaltijden, en je halve dagloon is al weg
Hier wordt de kloof pas echt zichtbaar. Een onderzoek van Marketbuzzz onder ruim 800 huishoudens kwam uit op de volgende verdeling van de maandelijkse uitgaven:
- Eten en drinken: meer dan 8.000 baht per maand, oftewel 42 procent van het budget.
- Niet-voedsel: ruim 10.000 baht per maand, oftewel 58 procent. Denk aan huur, energie, zorg en vervoer.
Tel dat op en je zit al boven de 18.000 baht per maand voor een huishouden, terwijl een fulltime minimumloon op zijn best 10.400 baht oplevert. Het gat is niet klein, het is een afgrond.
Een voorbeeld maakt het tastbaar. De goedkoopste maaltijd van een straatkraampje kost al snel 50 baht. Drie keer per dag eten is dan 150 baht, bijna de helft van een dagloon van 337 baht, en dan heb je alleen nog maar gegeten. Woon je in Bangkok en reis je met de BTS of MRT naar je werk, dan ben je daar makkelijk 60 baht per dag aan kwijt voor een retourtje. Voor wie van het minimum moet rondkomen, is openbaar vervoer eigenlijk al een luxe.
En de prijzen blijven stijgen. In Chiang Rai kostte een kom khao soi of een eenvoudige marktmaaltijd begin 2026 vaak 40 tot 60 baht, tegen 30 tot 50 baht een jaar eerder. Pijnlijk genoeg rapporteerde de overheid over delen van 2025 zelfs deflatie, terwijl huishoudens in de praktijk juist stijgende kosten voelden voor precies die dingen die er dagelijks toe doen. Dat verschil tussen het officiële cijfer en de portemonnee verklaart een groot deel van de frustratie op straat.
De schuldenval waar je niet uitkomt
Als het inkomen de kosten niet dekt, blijft er maar één uitweg over: lenen. En dat is precies wat er op grote schaal gebeurt.
De huishoudschuld in Thailand behoort tot de hoogste van de regio, rond de 86 tot 87 procent van het bruto binnenlands product. Dat niveau bleef door 2025 en in 2026 hardnekkig hoog. Het echte beeld zit alleen in de details. Uit de februari-enquête van 2026 van het Trade Policy and Strategy Office, onder bijna 6.500 mensen, bleek dat het aandeel mensen met schulden was gestegen naar 62,44 procent, tegen 50,99 procent een jaar eerder.
Bij de groep die het hardst wordt geraakt, werkers die niet meer dan 15.000 baht per maand verdienen, is het beeld ronduit alarmerend:
- 98 procent van deze groep heeft schulden.
- De gemiddelde schuld per huishouden bedraagt zo’n 494.500 baht.
- De maandelijkse aflossing ligt rond de 18.800 baht.
- Ruim 79 procent zegt niets te kunnen sparen.
Lees die getallen nog eens rustig na. De aflossing alleen al overtreft het maandinkomen van een fulltime minimumloner. Dat is geen begrotingsprobleem meer, dat is een onmogelijke som.
Het pijnlijkste detail komt nog. De meeste van die schulden ontstonden niet door investeringen of grote aankopen, maar door geld lenen voor dagelijkse boodschappen en het aflossen van bestaande schulden. Het is een cyclus waar je nauwelijks uitkomt. Eén tegenvaller, een kapotte telefoon, een doktersrekening, een brandstofprijs die plots omhoogschiet, en de hele maand stort in.
De belofte van 600 baht die bleef hangen
Het is niet zo dat de politiek het probleem niet ziet. Tijdens de verkiezingscampagne van 2023 beloofde de Pheu Thai-partij een minimumloon van 400 baht in alle provincies, oplopend naar 600 baht per dag in 2027. Dat zou een verhoging van bijna 80 procent betekenen vergeleken met de laagste tarieven van toen.
In de praktijk is die belofte grotendeels vastgelopen. De stap naar 400 baht is wel deels gezet, eerst in toeristische provincies, daarna in Bangkok en voor bepaalde sectoren zoals hotels en uitgaansgelegenheden vanaf 1 juli 2025. Maar de sprong naar 600 baht stuit op stevig verzet. De onafhankelijke looncommissie en werkgeversorganisaties noemen een uniform landelijk tarief onhaalbaar, omdat de economische omstandigheden per provincie sterk verschillen.
Er speelt ook een reëel tegenargument. De regering waarschuwde zelf dat drie tot vier miljoen werknemers bij kleine en middelgrote bedrijven hun baan zouden kunnen verliezen als de verhoging te snel wordt doorgevoerd, omdat de loonkosten dan te hard stijgen. Sommige fabriekseigenaren zouden kunnen besluiten hun productie te verplaatsen naar goedkopere buurlanden. Het is dus geen kwestie van onwil alleen, maar een echte spagaat: te weinig loon laat mensen verzuipen, te veel loon kan banen kosten.
Veelzeggend is dat rond de verkiezingen van februari 2026 de roep om concrete loonsverhogingen juist verstomde. Volgens een arbeidseconoom van de Thammasat-universiteit eisten de meeste arbeidersgroepen dit keer geen specifieke bedragen meer, anders dan bij eerdere verkiezingen. De verklaring is ontnuchterend. Werkers hebben geleerd dat zelfs als ze een bedrag noemen, de uitkomst zelden in de buurt komt van wat ze vroegen.
Wat dit betekent als je in Thailand bent
Woon je in Thailand met een euro-inkomen, of kom je er regelmatig, dan verandert dit niets aan je eigen koopkracht. Maar het verklaart wel een paar dingen die je om je heen ziet.
Het verklaart waarom prijzen in restaurants, op markten en bij activiteiten de afgelopen jaren flink zijn gestegen, ruwweg 30 tot 50 procent over de meeste categorieën sinds 2019. Het verklaart waarom personeel in winkels en op de bouwplaats vaak zes dagen per week werkt en er toch niet uitkomt. En het werpt een ander licht op het beeld van Thailand als goedkoop paradijs. Dat het voor jou goedkoop is, hangt deels samen met het feit dat de mensen die het werk doen, structureel te weinig verdienen.
Conclusie
De rekensom in Thailand klopt niet, en dat is geen mening maar simpele wiskunde. Mensen lenen om te eten en lenen daarna om die lening af te lossen. De belofte van 600 baht staat stil tussen werkgeversverzet en angst voor banenverlies. Voor jou blijft het land betaalbaar, maar die lage prijs rust op schouders die hem amper dragen kunnen.
Bronnen: Bank of Thailand, Nation Thailand, Chiang Rai Times, Thairath English, Bangkok Post, DLA Piper
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Achtergrond12 juli 2026De droom van een eigen bar in Thailand loopt in 2026 stuk op één papiertje
Opinie12 juli 2026TB-opiniestuk: Vier premiers verder ligt er nog altijd geen meter spoor naar U-Tapao
Achtergrond12 juli 2026Duizenden lege condo’s in Thailand: speculatie, overbouw of witwassen?
Reizen12 juli 2026Thailand vraagt reizigers bewijs van voldoende financiële middelen mee te nemen
Werkgevers dreigen met verkassen naar landen met goedkope lonen. Wanneer heb ik dat eerder gehoord? Of beter gezegd: wanneer en waar heb ik dat niet gehoord? Zeer informatief stuk. En dan zijn er ook nog eens verwende expats die klagen dat de tuinman of de schoonmaakster steeds duurder wordt.
Goed verhaal!
Ook wordt duidelijk dat die hoge huishoudschulden niet zo veel te maken hebben met onnodige uitgaven zoals vaak wordt beweerd mar gewoon met noodzakelijke levensbehoeften.
Noodzakelijke levensbehoeften ? Neem een 2e of 3e baan zoals in de VS gebruikelijk is. Of kijk naar de 4 miljoen arbeidmigranten welke tegen een laag loon werken: nog nooit een verhaal gelezen dat ze niet rond kunnen komen, sterker nog deze arbeiders houden zelfs nog geld over en sturen dat naar hun thuisland. Of kijk naar de omliggende landen in de regio: armer maar geen uitwassen van geld lenen om eten te kopen. Dan vraag je je af waarom het in armere landen in de nabije ongeving wel lukt om rond te komen, er minder wordt geleend; al dat geleen draait om te laten zien dat men een IPhone kan kopen of dat er 5 x per week uit eten gaat. Dat uit eten gaan is gewoon duurder dan zelf maken, als de nood zo hoog was dan zitten de eindeloos veel restaurants niet vaak afgeladen vol. Zet de tering naar de nering, leen niet en accepteer dat je op je fiets/motorbike naar je werk gaat of met de bus en dan maar geen mobieltje of auto. Geen ander land heeft meer restaurants/ eetzaakjes per hoofd van de bevolking vermoed ik, de tandartsklnieken zitten altijd behoorlijk vol voor “aanpassingen”, de schoonheiddsklinieken draaien overuren en zijn en goudmijn en daarom zijn er ook zoveel; kortom er kan best wel ergens op bezuinigd worden en laat ze eerst het geld voor het eten gebruiken en dan nog maar eens kijken of men nog honger heeft, honderden miljoenen andere mensen in de regio hoor je niets over wat geld lenen voor het eten betreft, dat zegt mij genoeg over de Thais.
Ger, lees je eigen stukje eens terug en adem een paar keer diep in en langzaam uit. Denk je nu echt dat je iets hebt toegevoegd met je geraaskal?
Ja Ruchada, ik ben een nuchter mens en daarom vergelijk ik de sittuatie met andere volkeren in de omgeving. Zielige verhalen heb ik geen boodschap aan, wel over de grote schuldenberg als je dit vergelijkt met andere landen welke vaak economisch slechter af zijn. Doe mij maar een verhaal over de Laotianen of Myanmarezen welke het een stuk slechter hebben zowel wat inkomen, levensstijl, omstandigheden en meer. Daarom haalde ik ook de ruim 4 miljoen arbeidsimmigranten aan welke in Thailand werken. In plaats van op de man te spelen kun je beter aangeven waarmee ik het mis heb. Ik denk dat de meesten hier wel kunnen beamen dat het voor vele helemaal niet zo slecht gaat in Thailand. Om me heen zie ik het ook en daarvan kan ik wel honderden voorbeelden geven. Bijvoorbeeld het volgende: geen geld hebben om de waterrekening te betalen, maar wel wel 2 auto’s en 3 motorbikes voor de deur hebben. En dat is een voorbeeld zoals er zo veel zijn dat men de verkeerde keuzes maakt want ja liever gemak en lekker leven dan dat er wat opgeofferd moet worden. En dat geldt voor eerste levensbehoeften waar men vaak andere keuzes maakt dan wat wij wenselijk vinden.
Ger heeft gewoon gelijk ,thaien wonen vaak samen op een kamer goedkoopste kamers2000 baht in de grote slips gratis.
Goede kames vlakbij bts 3000 baht ,vervoer 2e hands Honda 5 tot 10000 baht
Probleem is uit eten gaan met vrienden ,nieuwe iPhone afbetaling,motor Honda, Vespa maandelijks afbetalen 3000 baht voor 2 jaar
Als je wilt woon je in Bkk op kamer met douche toilet 3000 baht bij bus en winkelcentrum
Eten max 3000 baht benzine 500 Electra 500 totaal 7000 baht blijft over 4000 baht
Ruchuda,
Ik heb Gers reactie enkele keren herlezen en ik kan hem eigenlijk alleen maar gelijk geven.
In jouw reactie zie ik geen enkel argument dat zijn stelling echt weerlegt. Integendeel, het lijkt eerder een persoonlijke aanval, en dat vind ik niet erg netjes.
Na de vele jaren dat ik hier woon, durf ik wel zeggen dat ik Thailand en zijn bewoners intussen redelijk goed heb leren kennen. De maatschappij is zodanig geëvolueerd dat iedereen zich haast verplicht voelt om mee te draaien in die ratrace. Doe je dat niet, dan word je al snel uitgesloten of neerbuigend bekeken.
De mens is stilaan slaaf geworden van zijn drang naar luxe. Thailand verschilt daarin niet zoveel van andere landen, behalve dat de financiële draagkracht hier vaak kleiner is door het gebrek aan een degelijk sociaal vangnet. Maar daarom is een Thai niet minder voorzichtig of verantwoordelijk. En net daar wringt vaak het schoentje.
Waar Thailand volgens mij echt nood aan heeft, is financiële opvoeding. Alleen geven veel ouders zelf niet bepaald het goede voorbeeld aan hun kinderen. Verderop lees ik hier bijvoorbeeld over een gepensioneerde schoonvader die zijn volledige pensioenbonus er in enkele jaren heeft doorgejaagd.
Dat toont aan dat het probleem niet aan leeftijd ligt. Jong of oud, velen hebben nooit geleerd verstandig met geld om te gaan. Daar ligt een enorme taak voor het onderwijs, maar zeker ook voor de ouders.
Maar goed, wie zijn wij, of wat is Thailandblog, om daarover te oordelen? Buiten af en toe onze geldbeugel opentrekken, zullen we weinig veranderen. Alhoewel… mijn Thaise echtgenote heeft intussen geleerd te sparen. Dat alleen al voelt als een kleine revolutie
Ik zie dat je goed op de hoogte bent van de sociaaleconomische situatie in Thailand, Ger-Korat!
Maar misschien nog even dit. Zestig procent van de Thais werken in de informele sector, daar zit ook een grote groep boerenbedrijfjes bij. De inkomsten van deze groep zijn zeer wisselend, een kleine groep verdient goed maar de meerderheid zit veelal onder het minimuminkomen, hoewel dat getal sterk kan wisselen van jaar tot jaar. Boeren hebben in sommige jaren helemaal geen inkomen. Veel vrouwen in de informele sector werken van 5 uur ’s morgens tot 8 uur ’s avonds en dan vaak 7 dagen per week. Geen van deze groepen hebben een vast inkomen en dat is een groot deel van het probleem.
Je advies om er een 2e of zelfs 3e baan bij te nemen is dan ook heel goed!!
Oh, en met levensbehoeften bedoel ik niet alleen eten maar ook een paar andere dingetjes als kleding, woning, zorg en onderwijs voor die schattige Thaise kindertjes. En vaak helpen ze ook nog hun bejaarde ouders! Of een gift aan een tempel!
Ja ik heb wel iets tegen het gepraat over te lage inkomens. Zelf was ik ook arbeidsmigrant want ten eerste was er geen werk/ geen banen en ten tweede verdiende dit in de regio van oorsprong ook nog een stuk minder. Als men niet genoeg verdient dan kan men besluiten te verhuizen naar regios waar er wel genoeg werk is en waar men wel meer verdient. Of het nou Thais zijn welke in Zuid Korea, Taiwan of Japan met honderdduizenden werken of Myanmarezen welke met miljoenen naar Thailand komen, uiteindelijk zijn er kansen genoeg om elders meer te verdienen. Kijk naar Bangkok waarbij een groot deel vroeger het arme China is ontvlucht op zoek naar een betere toekomst, of kijk naar de mensen uit de Isaan welke een veelvoud kunnen verdienen door in Bangkok te gaan werken. In de jaren na de 2e wereldoorlog vertrokken honderduizenden Nederlanders naar andere landen omdat er teveel kinderen waren op de boerderij en/of er te weinig werd verdiend in de agrarische sector, heb daardoor zelf familie in diverse landen. Voor velen is een laag inkomen een keuze, anderen besluiten dat het zo niet langer gaat en vertrekken naar elders en verdienen daardoor meer. Moet je dan medelijden hebben met de arme boeren welke geen droog brood verdienen of mag je het hun deels verwijten dat ze niet zoals miljoenen anderen een beter leven elders opzoeken ?
Weer een heel goed advies, beste Ger-Korat! Arbeidsmigratie! Vrouwen naar Pattaya, mannen naar Bangkok, Taiwan, Zuid-Korea of Japan. Wij hebben, met behulp van de VVD, in de zestiger en zeventiger jaren ook de Marokkanen en Turken geholpen.
Verhoging van het minimumloon is niet goed want dat tast de winst van bedrijven aan. Verhoging van allerlei uitkeringen helpt ook niet want dat beloont alleen maar luiheid.
Arbeidsmigratie!
Arbeidsmigratie? Dat bestaat inderdaad in elk land, Tino. Ook in ons rijke Nederland of België.
Als wat men hier beweert klopt, namelijk dat veel Thai zó arm zijn dat ze hun rekeningen niet meer kunnen betalen, dan zou arbeidsmigratie uit omliggende landen eigenlijk niet mogen bestaan. In dat geval zouden die minder goed betaalde jobs gewoon ingevuld worden door arme Thai zelf.
Maar blijkbaar werkt het anders: als het werk te zwaar, te vuil of te slecht betaald is, dan worden die jobs plots ingevuld door nóg armere buitenlanders. De beter betaalde functies worden dan weer opgenomen door Thai, om een comfortabeler leven te onderhouden en leningen af te betalen.
Veel arme Laotianen zijn al blij dat ze hier kunnen werken. Maar die hebben geen Fortuner voor de deur staan. Zij zijn tevreden als hun familie elke dag een kommetje rijst op tafel heeft.
Je hebt zeker een punt. Als ik als observeerder rondkijk in steden als Chiang Mai BKK Pattaya HH enz lijkt dat straatbeeld me toch niet direct wat men verwacht van een land waar de mensen maar 10 euro per dag zouden verdienen. Zelfs in Putje Isaan staat aan ieder kruispunt een lange sliert van dure SUV. De (dure) Fortuner is zelfs de meest verkochte auto in TH. Goudwinkels vindt je tot in de kleinste stadjes. Niemand doet 100 meter te voet iedereen heeft internet en een (dure) telefoon alsook TV. In BKK zitten de restaurants zelfs op het middaguur vol schoolkinderen die er lunchen. Je hebt zeker een punt met je vermelding dat veel Thai wat last hebben van grootheidswaanzin…..een klein tweedehandswagentje is te min…..het moet op zijn minst een dure diesel slurpende pick-up zijn. Ik zie ook heel weinig meisjes of jongens die er slordig bijlopen…iedereen is netjes opgemaakt gekapseld en gekleed. Heb nog nooit meegemaakt mensen er honger lijden .Ik heb beroepshalve veel in Afrikaanse landen verbleven waar mensen inderdaad maar 150 of 200 Dollar per maand verdienden…..maar daar zag het straatbeeld er toch helemaal anders uit….een stokoude Peugeot vol blutsen was er al een heel bezit. Langs de wegen honderden mensen TE voet beladen met pakken en zakken …de iets meer welgestelde hebben er een oude fiets of al eens 40 jaar oude tweetakbrommer om hun waren mee te zeulen. In Thailand zie ik geen mens te voet langs de wegen (of het moet een monnik zijn ).Kinderen nemen de scooter voor 100 meter verderop naar de 7/11 te gaan. Natuurlijk zijn er in Thailand arme zelfs heel arme drommels maar echte armoede daar merk ik niet veel van . Hier in de Isaan leiden vele oudjes een simpel ruraal bestaan maar 50 jaar geleden bij mijn grootouders was dat niet anders ook die mensen hadden geen auto geen TV en geen internet en aten alleen wat er voorhanden was.
Naast je 1e baan, een 2e of zelfs 3e baan van elk minimaal 8 uur per dag, hoe zie je dat voor je Ger-Korat?
Een bedrijf dat haar werknemers geen leefbaar basisloon kan/wil betalen heeft geen bestaansrecht. En ฿400 per dag is geen leefbaar loon, helemaal als daarvan ook ’n schoolgaand kind bekostigd moet worden. Veel laaggeschoolde fabrieksarbeiders hopen op overwerk om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen.
Voor de seizoenarbeiders/dagloners is de situatie nóg schrijnender. Hun beloning is meestal lager dan het minimumloon dan wel stukloon, waardoor alleen de sterke mensen met veel ervaring het minimumloon binnenhalen. Bovendien moet dat loon ook de dagen dekken dat er geen werk voorhanden is of er niet kan gewerkt kan worden door ziekte/ongeval.
En ja, met onderzoek is aangetoond dat er mensen zijn die door generationele chronische armoede niet bij machte zijn om het spaarzame geld dat binnenkomt verstandig te besteden. Chronische armoede heeft een negatief effect op alle gebied van een mens.
Ik stel voor dat de sceptici zelf eens onvoorbereid drie maanden van het plaatselijk minimumloon zien rond te komen.
Goed verhaal? Juist, hoeveel keer hebben we hier datzelfde riedeltje al gelezen? Ik heb het ook wel gehad met al dat geklaag hoe slecht de doorsnee Thai het wel heeft.
Na 17 jaar Thailand weet ik ondertussen al hoe een Thai denkt en leeft. Het grootste probleem is dat ‘denken (of het gebrek eraan). Geef ze 1000 THB en gegarandeerd dat ze er 2000 uitgeven.
Ik heb een uitgebreide Thaise familie en zowat iedereen leeft boven zijn stand. Een veel te groot huis, een dikke wagen (of meerdere) voor de deur, elke week uit eten gaan en om de haverklap op vakantie. Maar niemand heeft wat geld op de bank voor als het eens wat slechter gaat. Integendeel, een pak leningen en vooral héél veel show.
Ik heb daar eigenlijk allemaal geen moeite mee. Laat ze maar doen. Maar bij mij moeten ze niet afkomen als moeder ziek is of als zoonlief zijn motorfiets total-loss heeft gereden.
Schoonvader had een heel mooie job en een uitstekend maandloon. Hij ging op pensioen, kreeg een afscheidsbonus van 3 miljoen baht. Zijn eerste aankoop: een Fortuner – de duurste uit de reeks. Hij had nog een uitstekende wagen van amper 4 jaar oud. We zijn nu 5 jaar verder, al zijn geld is op, hij betaalt nog steeds zijn lening voor zijn Fortuner en zijn andere wagen staat hier ook nog te blinken. Maar ELKE dag geklaag en ruzie dat ze zich niets kunnen permitteren.
En dan heb je nog die andere categorie nl. diegene die bewust kiezen voor een ‘slow life’. En die geef ik dan geen ongelijk. En meestal hoor je die dan niet klagen. Eigenaardig, niet?
Sorry hoor, beste bloggers, maar de meeste Thai hebben geen gebrek aan geld. Het probleem is dat ze geen geld kunnen beheren want ’the show must go on …’. Maar goed, straks worden de eindejaarsbonussen weer uitbetaald en kan je over de koppen lopen in de shoppingmalls. Ze zullen het nooit leren …
‘Noodzakelijke levensbehoeften …’?
Ik ben ooit opgegroeid in een arm gezin. Mijn vader reed elke dag met de fiets naar zijn werk, zomer, winter, het maakte niets uit. Geld voor een wagen was er niet. Moeder bleef thuis om voor de kinderen te zorgen.
En ja, we zijn ook groot geworden. Het gebrek aan luxe heeft me geleerd wat echt waardevol is in het leven.
Wat zijn die levensbehoeften dan? Heel simpel hoor, de ganse familie een dure smartphone met bijhorend internetabonnement, 2 wagens voor de deur, in elke kamer een TV, elk weekend op restaurant en niet te vergeten … elke schoolvakantie op uitstap met de kinderen.
Dit alles is dé basis voor de doorsnee Thai, anders hoor je er niet bij. En geen probleem, de bank is er altijd om bij te springen als het geld er niet is. Problem solved …