‘De bevalling’ (lezersinzending)

Vannacht om 3.00 uur wakker door, uh, onweer? Jazeker. Ongewoon hoor, want het regent hier ’s nachts nagenoeg niet. Diverse onweersstoringen gingen aan ons voorbij, maar helaas: geen regen bij ons.

Toch komt het steeds dichterbij. De helderblauwe luchten van de afgelopen maanden zijn overgegaan in, jawel, soms Hollandse voorjaarsluchten. In de namiddag trekt het dicht, maar nee. Het lijkt wel een bevalling: nog even wat meer ontsluiting. Het komt eraan, de regen. En als het komt, dan komt het snel en veel en kan het even flink tekeergaan. Tja, net een bevalling dus.

Ik vertel hier een keer over, omdat regen ongewoon wordt als het al maanden niet gevallen is. Ik vind het dan ook prachtig als het komt.

Vannacht ben ik uit bed gegaan. Ik ben voor het huis gaan zitten en heb naar het weerlichten gekeken. Flits, en dan tellen hè. 1, 2, 3… 21. Dan komt het geluid aangerommeld en barst het los in een hevige donder. Prachtig. En dan de volgende. De wind trekt even aan. Toch komt het niet dichterbij. Het is nog geen tijd.

Zo geniet ik wakker van de nacht en dat maakt niets uit. Ik zag op Facebook een aap in een hangmat, die zijn publiek erop attent maakte dat het maandag was. Tijd voor werk, stress, file. En lachen, die aap.

Maar niet voor mij, want ik ben met pensioen. Het is waar. Ik kan net zo lang wakker zijn in de nacht, want het maakt niet uit. De stress, de file, presteren, oplossen, helpen: ik heb het helemaal losgelaten.

Dat klinkt makkelijker dan het is, want het was een levenswijze om te overleven in een behoorlijk veeleisende maatschappij. Ik diende te voldoen, ja, eigenlijk aan mijn eigen eisen. Een lat die hoog lag.

Nu, bijna twee jaar verder en anderhalf jaar hier in Thailand, moet ik lachen om die aap. Of net als die aap. Precies zo voel ik mij nu regelmatig. Wat een mooi leven heb ik hier. Er wordt niets van mij verwacht en de lat ligt niet hoog. Alleen als ik daar zelf voor kies.

Ik kies ervoor om goed voor mezelf te zorgen. In beweging blijven op een manier die leuk blijft. Werken in een tuin die altijd aandacht kan gebruiken en die, met respect, zijn mooiste kant laat zien bij zoveel aandacht. Zwemmen en ’s avonds even lopen. Gezonder eten: fruit, salade die ik zelf samenstel bij Big C voor nog geen 120 baht.

Hmm, morgen om de hoek authentiek gebakken rijst halen. En zo val ik alles bij elkaar ook nog wat af. Ja, de lat ligt hoog. Mooi niet, denk ik maar. Er is geen dwang meer, maar vrije keuze of ik iets wil of niet.

Zo mijmer ik tussen de donderslagen door en ben ik tevreden.

Als je dan weer in bed stapt, is het ook weer heerlijk. Ik kruip tegen Susy aan en hoor de donder langzaam wegtrekken. Morgen weer een dag. Misschien dan wel regen.

Groetjes van Frans T, uit zonnig Hua Hin.