Dagboek van een Thailandganger (deel 59 ) – Vrijdag zonder May

Brams bericht kwam binnen toen ik nog in de gang stond. May had hem verteld dat ik haar had bedreigd. Hij wilde weten wat er was gebeurd.

Ik ging mijn condo binnen en begon een antwoord te typen. Eerst schreef ik dat May overdreef. Daarna haalde ik die zin weg. Ik had haar niet bedreigd, maar ik had mijn stem verheven en was voor de lift blijven staan toen zij weg wilde. May had een reden om boos te zijn, ook al vond ik haar verhaal aan Bram te zwaar aangezet.

Ik belde hem. Ik vertelde wat ik tegen haar had gezegd: dat ik haar belangstelling voor hem niet vertrouwde en dat ik me afvroeg of zijn geld daar iets mee te maken had. Ik vertelde ook wat zij had gezegd over een klacht bij de beheerder als ik haar nog eens de weg zou versperren.

Bram vroeg waarom ik überhaupt naar haar toe was gegaan. We hadden die ochtend al afgesproken dat we vrijdag zonder May naar Club Mirage zouden gaan. Daarmee had ik gekregen wat ik wilde. Waarom moest ik haar dan alsnog aanspreken?

Ik begon over haar bericht waarin ze mijn naam had gebruikt om een afspraak met hem te maken. Over hoe snel hij zijn hotel had geannuleerd. Bram luisterde, maar ik hoorde aan zijn korte antwoorden dat ik opnieuw een gesprek voerde dat hij niet wilde voeren. Toen ik zei dat ik hem alleen probeerde te waarschuwen, antwoordde hij dat hij geen kinderoppas nodig had.

Na het gesprek bleef ik met mijn telefoon in de hand staan. Die woorden deden meer pijn dan ik had verwacht. Bram was pas aangekomen en we hadden nu al ruzie. Ik had hem al maanden niet gezien. Voor zijn komst hadden we het gehad over uitgaan, laat eten en de verhalen die je pas vertelt wanneer de muziek hard genoeg staat. Nu wist ik vooral wat er door de muur tussen mijn condo en dat van May te horen was.

Ik stuurde hem dat ik me voortaan afzijdig zou houden. Vrijdag stond voor mij nog steeds, maar hij moest zelf aangeven of hij zin had om mee te gaan. Op dat bericht kwam geen antwoord.

De volgende ochtend nam ik de trap om May niet in de lift tegen te komen. Beneden stond ik even stil bij de brievenbussen. Ik kon langsgaan bij Bram, één deur verderop, en hem uitleggen hoe teleurgesteld ik was. Ik deed het niet. Hij had duidelijk gemaakt dat hij ruimte wilde om zijn eigen keuzes te maken, en ik had hem net beloofd die te geven.

In plaats daarvan ging ik naar mijn Vlaamse vriend. Hij zat op het terras van een koffiezaak, in de schaduw, met zijn medicijnen naast zijn telefoon op tafel. De behandeling sloeg aan, had hij me verteld, maar hij was nog snel moe. Ik wilde hem niet lang ophouden. Toch bleef ik zitten toen hij na mijn verhaal nog een koffie bestelde.

Hij liet me eerst precies beschrijven wat er bij de lift was gebeurd. Pas daarna vroeg hij wat mij het meest had gekwetst. De woorden van Bram kwamen direct bij me op, maar terwijl ik ze herhaalde, merkte ik dat de teleurstelling al eerder was begonnen. Bram had besloten bij May te logeren zonder mij te zien. Zelfs onze eerste stapavond was bijna een avond met zijn drieën geworden.

‘Bram kan je teleurstellen zonder dat May daar de schuld van krijgt,’ zei mijn vriend.

Ik dacht aan de reservering. May had een tafel voor drie geregeld voordat ze wist dat Bram mij vrijdag een avond samen had beloofd. Toen ik haar daarop aansprak, had ze aangeboden het te veranderen. Ik was doorgegaan over haar bedoelingen met Bram. Het was gemakkelijker geweest om tegen haar kwaad te worden dan om tegen Bram te zeggen dat ik hem miste.

Mijn vriend zag kennelijk dat ik daar voorlopig genoeg aan had. We praatten daarna over zijn volgende afspraak in het ziekenhuis. Hij had voorzichtig hoop, al wilde hij nog geen plannen voor België afzeggen. Toen ik opstond, vroeg hij me alleen om Bram als een vriend te behandelen die een keuze had gemaakt waar ik moeite mee had. Dat leek een bescheiden verzoek. In de bahttaxi terug naar huis bleek het nog lastig genoeg.

Bij de ingang van het condo kwam ik May tegen. Ze droeg een boodschappentas en was op weg naar buiten. Ik hield de deur voor haar open en wilde doorlopen. Ze raakte even mijn arm aan en liet hem weer los toen ik bleef staan.

Ze wilde iets rechtzetten. Ze had Bram verteld dat ik haar bedreigd had, maar vond achteraf dat ze daarmee een zwaarder woord had gebruikt dan nodig was. Ze was geschrokken toen ik mijn stem verhief en bij de lift bleef staan. Dat nam ze niet terug. Als het nog eens gebeurde, zou ze inderdaad naar de beheerder gaan.

Ik zei dat ze daar alle reden toe had. Ik had haar moeten laten vertrekken. Ook had ik haar niet mogen beschuldigen van belangstelling voor Brams geld, alsof ik wist wat zij dacht.

May luisterde zonder te glimlachen. Ze zei dat ze begreep waarom ik voorzichtig was met een goede vriend. Ze wilde alleen niet dat ik haar bij iedere ontmoeting opnieuw ter verantwoording riep. Daarna vertelde ze dat ze de reservering voor Club Mirage naar twee personen had laten aanpassen. Vrijdag ging ze niet mee. Ze wilde niet tussen Bram en mij in staan.

Ik bedankte haar. Meer viel er op dat moment niet te zeggen. May liep naar buiten en stak de straat over naar een fruitkraam. Ik bleef nog even bij de deur staan. Ze had gedaan wat ze gisteren al had aangeboden. Waarom ik daar toch door verrast was, wist ik wel. Ik had verwacht dat ze ieder voorval zou gebruiken om Bram verder van mij weg te trekken. Nu had ze zelf een stap opzij gezet.

Dat maakte haar niet ineens tot een vrouw die ik vertrouwde. Het maakte mijn zekerheid over haar wel een stuk kleiner.

Bram had mijn bericht nog steeds niet beantwoord. Ik besloot hem niet meteen te vertellen dat May en ik hadden gesproken. Zij kon hem zelf vertellen wat ze had gezegd. Bovendien wilde ik niet opnieuw degene zijn die hun contact regelde.

Die avond zag ik vanuit mijn raam de lichten van de parkeerplaats aangaan. Vrijdag lag nog voor ons, maar mijn zin om uit te gaan was teruggelopen. Ik had Bram om een avond met zijn tweeën gevraagd. Die avond was nu mogelijk. Ik wist alleen niet of hij hem nog met mij wilde doorbrengen.

Kort na tienen kwam zijn antwoord. Hij zou vrijdag om acht uur bij mijn deur staan. De tafel voor twee was geregeld.

Onder dat bericht stond nog een zin. Hij wilde eerst met mij praten over wat er in de gang was gebeurd.

Ik legde mijn telefoon neer. Bram kwam. Dat was het nieuws waarop ik had gewacht. Toch keek ik langer naar zijn laatste zin dan naar de afspraak erboven.

Wordt vervolgd.

Ingezonden door Nico