De tweede oorbel van Ploy lag nog steeds op mijn nachtkastje toen mijn dochter vroeg of ik soms mijn verstand in Nederland had achtergelaten. Ze zei het niet boos. Haar gezicht op mijn telefoonscherm stond vooral bezorgd, wat bij mij meestal harder aankomt. Tegen boosheid kan ik me verdedigen. Bezorgdheid vraagt om een uitleg, en juist daaraan begon het me te ontbreken.
We belden op zondagmiddag, voor haar nog ochtend. Op de achtergrond hoorde ik een koffieapparaat en af en toe liep iemand door haar keuken. Mijn dochter wist al dat ik Ploy had ontmoet, maar nog niet dat Ploy getrouwd was, een dochter had en pas kortgeleden bij Krit was weggegaan. Over de verdwenen betalingen, de brommer en de verhuizing had ik haar helemaal niets verteld. Ik had gezegd dat het ingewikkeld lag, een uitdrukking die handig is wanneer je niet wilt toegeven dat je zelf inmiddels onderdeel van de ingewikkeldheid bent.
Die ochtend besloot ik het hele verhaal te vertellen. Ik begon bij onze eerste ontmoeting en eindigde bij de avond waarop Ploy in mijn bed was beland. De volgorde klopte, maar ik merkte dat ik sommige gebeurtenissen vriendelijker formuleerde dan ze waren. Krit had niet zomaar geld nodig gehad; hij had mij om 68.400 baht gevraagd. Ploy woonde niet alleen apart; haar huwelijk bestond officieel nog. Bovendien had haar dochter laten weten dat ze Krit niet uit haar leven wilde laten verdwijnen.
Mijn dochter onderbrak me nauwelijks. Ze vroeg alleen of Ploy zelf over een scheiding had gesproken en of er al iets officieel was geregeld. Op beide vragen moest ik ontkennend antwoorden. Ploy wilde bij Krit weg, maar tussen iets willen en het juridisch uitvoeren kan in Thailand een flinke afstand liggen. Zeker wanneer geld, familie en gekrenkte trots samen in dezelfde auto zitten.
‘Pa, ze is nog gewoon getrouwd.’
Daarmee vatte mijn dochter in zeven woorden samen waar ik de afgelopen weken steeds langere verhalen voor nodig had.
Volgens haar ging het niet alleen om goed of fout. Ze begreep dat gevoelens zich weinig aantrekken van een huwelijksregister en ze vond ook niet dat Ploy automatisch onbetrouwbaar was. Toch vond ze dat ik mezelf in een positie had gebracht waarin niemand duidelijk wist welke rol ik speelde. Als Krit en Ploy zich zouden verzoenen, bleef ik met mijn gevoelens achter. Wanneer ze werkelijk gingen scheiden, kon ik alsnog midden in de nasleep terechtkomen. En zolang er niets beslist was, hield ik iets gaande met een vrouw die officieel bij iemand anders hoorde.
Ik zei dat het in Thailand soms anders werkte. Daar kreeg ik vrijwel direct spijt van. Het was een zwak argument, want geheimhouding, twijfel en een onvoltooid huwelijk zijn niet typisch Thais. Mensen maken overal ter wereld een rommeltje van hun relaties. In Nederland gebeurt het alleen vaker met een gezamenlijke hypotheek en een elektrische bakfiets erbij.
Mijn dochter vroeg wat ik een vriend zou adviseren die hetzelfde verhaal vertelde. Dat vond ik een oneerlijke vraag, vooral omdat ik het antwoord meteen wist. Ik zou hem aanraden afstand te nemen totdat de vrouw haar huwelijk werkelijk had beëindigd en haar eigen problemen had geregeld. Daarna kon hij altijd opnieuw kijken wat er tussen hen overbleef.
Voor mezelf had ik kennelijk soepelere regels.
Na het gesprek liet ik de oorbel op het nachtkastje liggen en ging ik naar buiten. Ik liep langs Jomtien Beach richting Dongtan, hoewel het midden op de dag te warm was voor een wandeling. Op het strand stonden verkopers hun parasols rechter te zetten en bij de waterlijn probeerde een jongen een opblaasbare krokodil tegen de wind in te dragen. De krokodil won bijna.
Onderweg dacht ik niet alleen aan wat mijn dochter had gezegd, maar ook aan de avond met Ploy. Zonder Krit, Fah en het geld was het gemakkelijk tussen ons geweest. Ze had gelachen, gedanst en met haar hoofd tegen mijn schouder gelegen. De volgende ochtend had ik haar niet willen wegsturen. Dat gevoel was echt geweest en ik wilde het niet kleiner maken, omdat de omstandigheden mij slecht uitkwamen.
Toch veranderde die nacht niets aan de feiten. Ploy was nog steeds getrouwd en haar leven draaide nog altijd voor een deel om Krit. Zelfs wanneer ze boos op hem was, bepaalde hij waarover ze sprak, waarom ze verhuisde en wanneer haar dochter overstuur raakte. Ik kon mezelf vertellen dat ik alleen van Ploy hield, maar voorlopig kreeg ik Krit er iedere dag gratis bij.
Diezelfde middag stuurde ik mijn Vlaamse vriend een bericht. Hij stelde voor elkaar de volgende ochtend te ontmoeten bij een koffiezaak aan de rand van de ochtendmarkt. Toen ik aankwam, zat hij al aan een tafeltje met een krant, een espresso en een bord waarop een droge croissant lag. Hij beweerde dat hij hem niet had besteld, maar het personeel bleef hem neerzetten. Volgens hem was dat in Thailand voldoende om op den duur eigenaar te worden.
Ik vertelde over het gesprek met mijn dochter. Ook gaf ik toe dat Ploy bij mij had geslapen. Hij reageerde nauwelijks verrast. Blijkbaar had mijn eerdere verhaal al genoeg aanwijzingen bevat en was ik de enige die de afloop nog als onverwacht beschouwde.
Mijn vriend wilde vooral weten of Ploy inmiddels een scheiding had aangevraagd. Toen ik zei dat dit niet zo was, legde hij zijn krant weg. Hij vond dat ik ophield een buitenstaander te zijn zodra ik met haar naar bed ging. Vanaf dat moment kon ik niet langer doen alsof Krits huwelijk uitsluitend een familieprobleem was.
Dat vond ik streng. Ik wees erop dat Ploy zelfstandig was, zelf haar kamer betaalde en geen geld van mij had gevraagd. Bovendien was haar relatie met Krit volgens haar voorbij.
Mijn Vlaamse vriend luisterde en nam daarna een slok koffie. Vervolgens zei hij dat ik Ploy verdedigde tegen een beschuldiging die hij helemaal niet had geuit. Hij noemde haar geen slechte vrouw. Het probleem was volgens hem dat ik opnieuw probeerde vast te stellen of zij betrouwbaar was, terwijl ik eigenlijk moest beslissen of de situatie goed voor mij was.
Daar had hij een punt. Een irritant goed punt.
Het duurde nog bijna een uur voordat ik hardop zei dat ik ermee wilde stoppen. Niet omdat ik niets voor Ploy voelde, maar juist omdat dat gevoel sterker werd. Hoe langer ik bleef, hoe moeilijker het zou worden om nog zonder schade weg te gaan. Eerst moest zij haar huwelijk afhandelen, duidelijkheid scheppen met Krit en rust brengen voor Fah. Wanneer we elkaar daarna nog steeds wilden zien, kon dat altijd.
Mijn vriend knikte, maar feliciteerde me niet met mijn inzicht. Daarvoor kende hij mij te goed.
‘Ge moet het haar nog wel vertellen.’
Op weg naar huis begon ik een bericht aan Ploy te schrijven. Ik maakte drie versies. De eerste klonk zo zakelijk dat hij ook geschikt was geweest om een internetabonnement op te zeggen. De tweede was te lang en bevatte al na vier regels meer uitleg dan een beslissing nodig heeft. In de derde schreef ik alleen dat ik met haar wilde praten.
Die laatste versie bleef in het invoerveld staan.
Ploy werkte die dag tot drie uur en zou daarna haar dochter ophalen. Het leek me niet verstandig om haar vlak voor haar dienst met een zwaar gesprek op te zadelen. ’s Avonds kon evenmin, want Fah was dan bij haar. De volgende ochtend begon Ploy om half zes en daarna moest ze met de eigenares van de wasserette over de elektriciteitsrekening praten. Iedere reden om te wachten klonk op zichzelf redelijk. Samen vormden ze vooral uitstel.
Het juiste moment bestond kennelijk uit een lege agenda, een uitgeruste Ploy en een dag waarop niemand in Buriram ruzie maakte. Ik had inmiddels genoeg van haar leven gezien om te weten dat die combinatie zeldzamer was dan een bahttaxi die uit zichzelf stopte waar je hem nodig had.
Die avond stuurde Ploy een foto vanuit haar hotel. Ze stond naast twee collega’s achter het ontbijtbuffet en droeg haar witte blouse. Haar haar zat strak naar achteren en ze keek trots, maar ook vermoeid. Onder de foto schreef ze dat haar leidinggevende haar misschien meer uren wilde geven. Daarna vroeg ze wanneer ze haar oorbel kon ophalen.
Ik antwoordde dat ik hem goed bewaarde en dat we elkaar snel moesten spreken.
Ploy stuurde een hartje terug.
Opnieuw voelde ik hoe lastig het was om een punt te zetten achter iets wat voor de ander misschien nog maar net begonnen was. Ze wist niets van mijn besluit. Voor haar was onze nacht waarschijnlijk geen afscheid geweest, maar een volgende stap. Dat maakte mijn stilzwijgen minder vriendelijk dan ik het zelf probeerde voor te stellen.
Toch vertelde ik het haar niet.
De dagen daarna hield ik wat meer afstand. Wanneer Ploy een bericht stuurde, antwoordde ik later dan normaal. Ik vroeg niet naar Krit en bood geen hulp aan met de eetkar. Dat laatste kostte moeite, want ze had inmiddels een tweedehands exemplaar gevonden voor 18.000 baht en stuurde mij zes foto’s. Op één daarvan ontbrak een wiel. Ploy vond dat geen groot probleem. Volgens de verkoper was het wiel ergens in zijn opslag en volgens Ploy betekende dat bijna hetzelfde als aanwezig.
Ik schreef alleen dat ze goed moest controleren of alle onderdelen erbij zaten. Daarna legde ik mijn telefoon weg voordat ik alsnog een volledige aankoopkeuring kon aanbieden.
Ondertussen appte Bram steeds vaker over zijn komst. Hij had een hotel in Pattaya geboekt, hoewel ik had aangeboden dat hij een paar nachten bij mij kon blijven. Bram vond dat vrienden elkaar beter konden waarderen wanneer ze niet dezelfde badkamer deelden. Hij stuurde een lijst met plaatsen waar hij heen wilde, waaronder een paar bars die volgens mij vooral bekend waren omdat niemand zich de volgende ochtend precies herinnerde er geweest te zijn.
Het vooruitzicht van zijn bezoek deed me goed. Met Bram hoefde ik niets op te lossen. We konden eten, drinken, lachen en veel te laat naar huis gaan. Hij had al aangekondigd dat hij minstens één avond flink wilde doorzakken en dat ik mij niet achter mijn leeftijd mocht verschuilen. Volgens hem waren zevenenzestigjarige knieën prima geschikt voor een bar, zolang niemand verwachtte dat ze ook gingen dansen.
Ik kreeg er steeds meer zin in. Niet alleen in het uitgaan, maar vooral in een paar dagen waarin mijn telefoon geen bedragen uit Buriram, verdwenen brommers of familieruzies zou brengen. Bram kende mijn zwakke plekken en maakte daar grappen over, maar hij verwachtte niet dat ik zijn leven regelde. Hooguit dat ik wist waar we konden eten en hoe laat de laatste bahttaxi reed.
Misschien wilde ik terug naar de vrijheid waarvoor ik ooit naar Thailand was gekomen. Dat klonk aantrekkelijker dan toegeven dat ik bang was geworden voor de verantwoordelijkheid die bij Ploy hoorde. Vrijheid is bovendien een mooi woord. Zelfs wanneer je er eigenlijk mee bedoelt dat je zonder uitleg een avond te veel wilt drinken met een oude vriend.
Drie dagen na mijn besluit lag Ploys oorbel nog altijd op het nachtkastje. Ik had hem in een klein envelopje gedaan, zodat hij niet opnieuw tussen de lakens kon verdwijnen. Het bericht waarin ik om een gesprek vroeg, stond nog steeds ongestuurd op mijn telefoon.
Ploy schreef die avond dat ze zondag vrij was. Fah ging naar Suda en daarom konden wij volgens haar eindelijk weer samen zijn. Ze stelde voor om eten mee te nemen en bij mij te blijven slapen.
Vrijwel tegelijk kwam er een bericht van Bram. Nog twaalf dagen, schreef hij. Daarna gingen we Pattaya laten zien dat twee mannen op leeftijd zich nog uitstekend onverstandig konden gedragen.
Ik las beide berichten een paar keer. Op het nachtkastje lag de oorbel die ik aan Ploy moest teruggeven. In mijn telefoon stond het besluit dat ik haar nog altijd niet had verteld.
Zondag leek ineens het juiste moment.
Alleen wist Ploy dat nog niet.
Wordt vervolgd.
Ingezonden door Nico
Nou Nico, wat een weergaloos epos van innerlijke strijd. De twijfel spreekt uiteraard alweer boekdelen. Diep vanbinnen wil je het helemaal niet, maar ja, de goegemeente van ‘zeurkousen’ staat klaar om te roepen hoe onverstandig het allemaal is, en er valt immers nog wat sociaal decorum te redden. Ach, stiekem smul je gewoon van dit soort lijdzaam masochisme, je oeuvre staat er tenslotte vol mee. Mij best, hoor.
Gelukkig biedt die meesterlijke slotzin over Bram nog een sprankje hoop in deze barre tijden van algehele malaise. Heerlijk overzichtelijk toch? Elke dag op, sjouw met Bram, rustig herstellen op het strand onder een parasol met een stevig westers ontbijt. ’s Middags een steak, even opfrissen, tukkie doen en aan het begin van de nacht de motor weer smeren met een paar liter bier. De barjuffrouwen die als eerste toeschieten, of die je in een split-seconde rücksichtslos uitkiest worden weer vrolijk geanimeerd, waarna je ze in de ochtend toefluistert dat je er de volgende avond zeker weer bent. Om vervolgens doodleuk vijftig meter verderop aan te schuiven en het hele riedeltje van voren af aan af te draaien. De eerste week zit zo wel weer snor. Je moet er maar willen wonen. 555!
In week twee zou je eventueel wat ‘cultuur’ kunnen snuiven, al is dat natuurlijk bijzaak; tip voor Bram: die foto’s voor het thuisfront pluk je net zo makkelijk van internet.
Maar goed, we weten allemaal hoe dit eindigt: Ploy gaat straks ongetwijfeld weer heerlijk hysterisch uit haar plaat als je je ingestudeerde smoesjes afsteekt, waarna je met open ogen de volgende ronde inzet.
Succes ermee.
Willem Khorat: wat een sarcasme en misplaatste grappen. Kun je uitleggen waar dat bij jou vandaan komt?
Het is Korat om te beginnen Wil, Khorat is Engels en dat gebruikt niemand hier als plaatsaanduiding.
Na vijftig dagboekdelen waar er eigenlijk weinig tot niets aan Nico zijn houding veranderd behalve zijn ’tegenspeler’ mag die wel eens te horen krijgen dat er ook iets anders bestaat in het leven. Al helemaal in Pattaya/Jomtien langs de beach road.
Voor de rest is het een openbaar blog met moderatie en kan en mag eenieder zijn mening geven tot dat ja, totdat de moderatie ingrijpt.
Fijne dag nog Wil.
PS het kan natuurlijk zijn dat mijn en van diverse andere gelijkwaardige suggesties met ingang van deel eenenvijftig los gaan en niet alleen de gele periode, maar ook nog vele andere kleuren periode hier geplaatst gaan worden. Hoop doet leven en dromen ook.
Jammer dat je er een punt achter wilt zetten, ik had het nog een kans gegeven want zo ontzettend groot zijn de problemen niet en als je gevoelens voor elkaar hebt dan is dit gelijk een goede test of de relatie sterk genoeg is.
Ik vind dat Ploy open is geweest tegenover jou over alles wat er speelt, in mijn ogen is dat beter dan dat er lijken uit de kast komen nadat je al een eind in de relatie zit.
Verleden keer zei iemand al de enige waarheid die in dit soort gebeurtenissen geldt: van een getrouwde vrouw blijf je af. En als ie op je afkomt, hoiu er dan afstand van.
Beste Tonnie,niet iedereen is een pastoor, dominee, imam of moraalridder.
Jouw principes gaan niet voor iedereen op,het is in mijn ogen belachelijk dat je eerst een scheiding moet afronden om een volgende relatie te beginnen maar ja dat is mijn mening en daar hoeft niet iedereen zich aan te houden.
@tonnie heeft gelijk. Je komt niet aan mensen (m/v) die in een huwelijksrelatie zitten. dat heeft met respect te maken, en juist alles met moraliteit. Mijn mening is dat iemand in een scheiding die eerst af maakt alvorens een nieuwe (liefdes)relatie te beginnen. En iemand die in een dergelijke relatie terechtkomt (in de zin van @tonnie: die niet heeft afgehouden), en om die reden wil gaan scheiden is naar mijn mening ook immoreel bezig. Dat het jou niet stoort, zegt wel over jou.
Beste Sjon,waarschijnlijk heb jij niet meegekregen dat Krit al 2 jaar een andere vrouw heeft en dat Ploy dus in feite al 2 jaar gescheiden is,om dan nog maar even 2 jaar te wachten lijkt mij enigszins onredelijk.
En dan komt ze zondag, blijft ze slapen en begint de twijfel weer, weg besluit om te stoppen………Dus kies ervoor of je werkelijk wil, dat ze blijft slapen!
Het verbaast mij dat je niet al twee of drie vriendinnen hebt…
Misschien heb je nog te weinig verteld over Ploy en kan ik haar daardoor niet onderscheiden van de vele anderen die met enige averij door de stomen van het leven varen en dolgraag even komen aanleggen in de veilige haven van jouw armen en je vermogen 😉
Een klein advies: laat je om de 3-4 dagen eens goed verwennen zoals men daar (en ook in NL) kan verzorgen. Stap je buiten, voldaan en bijna-gelukkig, dan realiseer je je misschien dat een goed deel van je verlangens al zijn vervuld.
Geniet van het leven en blijf erover vertellen!
Hoor je helemaal niets meer van je eerste geliefde daar?
Je houdt het spannend Nico.
Iedere week een open einde.
Ben benieuwd hoe het uiteindelijk afloopt
Al was t maar om haar te sterken en te laten zien dat je er bent… in wat voor rol dan ook… maar lijkt wel een beetje lullig omdat de hele situatie niet in hokjes past, ervoor weg te lopen(je eigen diepere gevoelens?) . blijf dan (voorlopig?) (alleen?) als vriend … een kerel geeft steun… tenminste tot ze alles weer een beetje op de rit heeft… dat is een hoffelijke manier om haar eventueel “dan” gedag te zeggen… al zal je dan wel als echte vriend gezien worden..
Maar ja we zijn niet allemaal eender.. dus doe vooral want je moet doen… hoop wel volgende keren zonder verwachtingen te wekken… maar als je aleen appeltje eirje wilt.. of t perfecte plaatje… is de enige deudelijkheid waar veel naar verwezen wordt een soort utopiesche vorm van een stramien van verwachtingen situaties zoald di ebehoren te zijn… en ben ik bang dat dit eerder te vertalen is als zoeken zonder te vinden i.p.v. je levend te willen voelen en ’t avontuur aan te gaan… iets waarvan ik de impressie kreeg in een der eerste stukjes waarom ’t eigenlijk begonnen was.
however! koffietje wandelingertje, praatje met bram.. .. zijn er.. .. ik zou zeggen… vul tijd met reizen in ’t land en naburige landen.. mischien op een moment dat je ’t t monst verwacht komt er wat voorbij dat in een duidelijk en passend kader de leegte een betje kan vullen van ’t appartement.
Success met jouw vaart!
Beste Nico, weer een heerlijk verhaal, maar volgens mij ben je al helemaal hoteldebotel van Ploy want zelfs met eenvoudigtellen heb je al moeite je dochter zei namelijk en ik citeer “Pa, ze is nog gewoon getrouwd” wat volgens mij toch echt maar 6 woorden en geen 7 zoals jij beweert.
Desalniettemin veel plezier en vooral geniet van het leven.
Groet Rob