Je maakt van alles mee in Thailand (49)

Door Redactie
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: , ,
25 januari 2022

Discriminatie en racisme zijn twee actuele onderwerpen in het wereldnieuws. Bloglezer en vooral ook blogschrijver Hans Pronk vertelt over hoe daar volgens hem mee wordt omgegaan in zijn voetbalwereldje in Ubon Ratchathani.

Hij speelt daar in de Ubon Champions League, dat niet helemaal te vergelijken is met de Europese Champions League. Geen Messi, Ronaldo of Frankie, maar gewone meestal wat oudere spelers. Hans heeft over dat voetballen in Ubon al eerder een mooi verhaal gemaakt, dat u kunt lezen op www.thailandblog.nl/leven-thailand/amateurvoetbal-in-thailand

Dit is het verhaal van Hans Pronk

Geen discriminatie bij het voetbal in Ubon

Thailand is nog steeds (een beetje) een klassemaatschappij en mensen die hoog op de maatschappelijke ladder staan worden vaak anders anders behandeld dan het gewone volk. Ook farangs worden anders tegemoet getreden dan de gewone Thai, soms op een negatieve maar vaker op een positieve manier, althans dat is mijn ervaring. Ik zal wat voorbeelden geven van wat ik op de voetbalvelden meemaak, maar daar mogen natuurlijk geen verregaande conclusies aan verbonden worden.

Ook in Thailand is voetbal geen elitesport en iedereen die een beetje kan voetballen kan wel een team vinden om in te spelen, omdat er bijvoorbeeld geen contributie geheven wordt. Je moet natuurlijk wel voetbalschoenen kunnen aanschaffen en vervoer hebben, want het voetbalcomplex waar de competitie (de Ubon Champions League) plaatsvindt ligt buiten de stad in een gebied waar weinig mensen wonen en openbaar vervoer is er niet beschikbaar. Daardoor zit het gros van de spelers waarschijnlijk ruim boven het minimumloon maar we hebben ook spelers die daar maar net bovenuit komen. Rijstboeren – die in de provincie Ubon de meerderheid vormen – hebben we echter niet in ons team en ook in andere teams lijken ze afwezig. Mogelijk heeft het harde leven het fysiek bijna onmogelijk gemaakt om op 50-jarige leeftijd nog te kunnen voetballen. Op een racefiets zie je ze trouwens ook nooit, terwijl in het weekend je toch heel wat groepjes renners door de provincie ziet rijden. Het lijkt dus geen discriminatie van de boeren te zijn maar meer het gevolg van een combinatie van een gebrek aan geld en voortijdige slijtage van het lichaam.

In ons team kwam vorig jaar een nieuwe speler, die bankdirecteur bleek te zijn. Hij lijkt diverse auto’s te bezitten en onlangs kwam hij zelfs met een Mercedes aanzetten. Weliswaar niet het nieuwste model, maar toch. Bij de eerste wedstrijd die de bankdirecteur speelde, herkende de scheidsrechter hem en kwam direct op hem toelopen, maakte een wai en een diepe buiging waarbij zijn hoofd bijna tot de grasmat kwam. In onze ogen natuurlijk een wat overdreven begroeting en ik moet zelfs zeggen dat ik het in die extreme vorm nog nooit eerder heb gezien. Overigens lijkt dat bij de jongeren in Thailand in die vorm vrijwel niet meer voor te komen, dus het zal zijn langste tijd wel gehad hebben.

Diezelfde scheidsrechter komt ook altijd op mij af – ook als hij op een ander veld moet fluiten – maar dan alleen om mij een hand te geven. Als farang heb ik blijkbaar ook een streepje voor.

In ons team heeft de bankdirecteur geen streepje voor en dat ondergaat hij gelaten. Zo heeft hij wat kilo’s te veel en is hij dus traag en bovendien rookt hij, wat duidelijk aan zijn conditie te merken is. Hij krijgt dus weinig speelminuten, zelfs minder dan ik, terwijl ik toch bijna 20 jaar ouder ben.

In het begin nam hij een klapstoeltje mee om na de wedstrijd aan de rand van het veld zittend van een biertje te genieten, samen met zijn medevoetballers. Maar dat stoeltje werd steeds door andere bierdrinkers in beslag genomen zodra hij opstond, zodat hij vervolgens moest staan of in het gras zitten. Ook dat onderging hij gelaten, al liet hij bij de vierde wedstrijd die hij speelde dat stoeltje maar thuis. Geen ontzag voor de bankdirecteur, dat is duidelijk.

Weinig positieve discriminatie dus op de voetbalvelden en negatieve discriminatie ten opzichte van bijvoorbeeld vrouwen is ook verleden tijd. Zo is er een vrouwelijke scheidsrechter van nog geen dertig jaar die moeiteloos 22 mannen op leeftijd in bedwang houdt met haar fluitje. Geen protesten.

Tenslotte nog een voorbeeld hoe een farang – mijn persoontje – door het publiek bejegend wordt op de voetbalvelden: op een toernooi, dat samenviel met een dorpsfeest met als gevolg aardig wat publiek, kreeg ik bij een wissel een warm applaus. De rest van de dag heb ik geen applaus meer gehoord, voor niemand.

Niet iedere farang echter wordt op de voetbalvelden zo behandeld. Zo speelde er een paar jaar geleden een Fin in een ander team, maar aan spelen kwam hij bijna niet toe, terwijl dat waarschijnlijk niet kwam door een gebrek aan voetbalkwaliteiten maar meer door z’n grote mond. Het jaar daarop speelde hij bij een ander team, maar ook daar kwam hij bijna niet aan de bak. In de daarop volgende jaren heb ik hem nooit meer gezien en sinds die tijd ben ik de enige farang op de voetbalvelden in Ubon.


» Laat een reactie achter


Rating: 4.93/5. From 14 votes.
Please wait...

8 reacties op “Je maakt van alles mee in Thailand (49)”

  1. Johnny BG zegt op

    Best lullig als een leuk stukje geen reacties krijgt. Het kost tijd om het op “papier” te zetten en wordt voor kennisgeving aangenomen want er is niets over op te merken door de perfect mensch. Hopelijk komen ook deze moraalridders ook eens met eigen verhaal.
    On topic, bedankt Hans voor het verhaal en idd sport sport is er om te verbroederen oftewel om verschillen tissen status weg te werken.
    Helaas kan ik aan het spelletje niet meer meedoen en moet het doen met wat iedere voetballer echt haat nl. afstandlopen.

  2. Jan Scheys zegt op

    Dit is mooi geschreven zonder teveel van die tierlantijntjes! Proficiat Hans Pronk

  3. timker zegt op

    Ook bij meerdere keren lezen, over de jaren heen, blijft dit een leuk verhaal !!!

  4. UbonRome zegt op

    Hans Prechtig stukje!

    Ik wilde zelfs vragen of ik als ik weer in Uban ben niet een keertje langs mag komen om een wedstrijdje te kijken en kennis te maken, zal (nog niet) mee kunnen doen maar zou t wel graag willen, dir omdat ik (nog) niet vast in Ubon woon maar nog in t economiesche systeem gevangen zit tot mijn pensioen en dus t meet van mijn mijn tijd (nog) in europaben en niet bij vrouw en kinders aldaar.
    Dus voorlopig voor mij ongeveer een zelfde situatie met vrienden team maar dan tussen de pizza bakkers hier in Rome voorlopig nog even.

    Groet,
    Erik

    • Hans Pronk zegt op

      Natuurlijk UbonRome/Erik, kom maar langs. Maar onlangs ben ik gestopt om mijzelf in bescherming te nemen want ik heb de neiging te veel te willen en zo maar wat meehobbelen is niets voor mij. Trouwens, de competitie ligt nu nog steeds stil en er zijn alleen nog wat toernooitjes.
      De velden liggen op fietsafstand dus in het weekend kunnen we een keer gaan kijken.

  5. Jacques zegt op

    Sport verbroedert en fijn dat het u goed gaat met dat voetbalteam. Zolang het mogelijk is blijven sporten zou ik zeggen. Zelf herken ik het positieve in de mens bij mijn marathon activiteiten in Thailand. Uiteindelijk hebben we daar allemaal een doel en dat is de eindstreep te bereiken en dat zullen we zelf moeten doen. Waardering voor elkaar is dan zeker zichtbaar en voelbaar. De sportfiets is zeker in trek bij de Thai en een optie te overwegen voor aansluiting bij zo’n vereniging alhoewel dit wel meer risico inhoudt met de wegen en het verkeer.

  6. Wil van Rooijen zegt op

    Heel leuk stukje,
    als ik in de buurt zou wonen zou ik me zeker melden als lid.
    Jammer, die 9800 km, en een te laat interesse voor dit land.
    Sportieve groeten,
    Wil

  7. Frans zegt op

    Mooie milde observaties, dank!


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website