Veel mensen denken bij eenzaamheid aan een vaag gevoel van somberheid. Voor pensionado’s in Thailand is het iets veel concreters. Onderzoek toont aan dat chronische eenzaamheid het lichaam aantoonbaar beschadigt: hogere bloeddruk, depressie, dementie en een verzwakt immuunsysteem zijn enkele gevolgen. Voor wie tienduizend kilometer van familie en oude vrienden woont, ligt dat risico extra op de loer.
Tegelijk is er goed nieuws. Wie bewust een sociaal netwerk opbouwt en zinvolle dagbesteding kiest, kan de meeste risico’s voorblijven. Dit artikel beschrijft wat de cijfers zeggen, wie het meeste risico loopt, welke clubs en activiteiten er in Thailand bestaan en welke fouten je beter kunt voorkomen. De aanpak is nuchter en praktisch, zonder grote woorden.
Waarom eenzaamheid je gezondheid sloopt
Eenzaamheid wordt in expatkringen vaak weggelachen als zwakte of zelfmedelijden. Medisch klopt dat beeld niet. Onderzoek van onder meer Amsterdam UMC, de Universiteit van Glasgow en de KU Leuven laat zien dat langdurige eenzaamheid leidt tot meer kans op depressie, slaapproblemen, hart- en vaatziekten, dementie en een verzwakt afweersysteem. Eenzame mensen herstellen ook trager na een operatie. Bij ouderen versterkt eenzaamheid bovendien lichamelijke kwetsbaarheid: minder mobiliteit, meer valincidenten en sneller spierverlies.
Voor pensionado’s komt er een extra laag bovenop. Wie naar Thailand verhuist, laat een groot deel van het oude sociale weefsel achter. Collega’s, oude vrienden, buren en vaste clubs verdwijnen uit beeld. Dat netwerk bouw je niet zomaar opnieuw op aan de andere kant van de wereld, zeker niet als je de taal niet spreekt en je dagelijkse werkstructuur is weggevallen.
Wat het Nederlandse onderzoek precies zegt
Het Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut (NIDI) publiceerde in maart 2026 nieuwe cijfers. Onderzoekers vergeleken ongeveer 1300 Nederlandse gepensioneerden in Nederland met pensioenmigranten in Frankrijk, Spanje, Portugal, Thailand en de Verenigde Staten. De belangrijkste uitkomst: pensioenmigranten voelen zich emotioneel niet duidelijk eenzamer dan hun leeftijdsgenoten thuis. Op de stelling “Vaak voel ik me in de steek gelaten” antwoordde 8 procent van de pensioenmigranten bevestigend, tegenover 10 procent in Nederland.
Het verschil zit in de sociale eenzaamheid. Dat is het tekort aan kennissen, buren en contacten via clubs. Pensionado’s lopen daar wel meer risico, vooral als ze geen lokaal netwerk opbouwen. De verklaring is simpel: de meeste pensionado’s verhuizen met een partner, en die partner vangt het emotionele gat op. Tot het moment dat de partner wegvalt door overlijden, scheiding of een breuk. Dan staat het bredere netwerk ineens centraal, en dat is vaak dun.
De Thaise context maakt het complexer
Thailand voegt een paar specifieke factoren toe die elders minder spelen. De taalbarrière is de eerste. Buiten Bangkok, Pattaya, Hua Hin, Phuket en Chiang Mai spreekt een groot deel van de Thaise bevolking nauwelijks Engels. In de Isaan komt het Lao-dialect erbij, dat zelfs voor mensen uit Bangkok lastig te volgen is. Wie in een dorp gaat wonen zonder Thais te leren, is vaak afhankelijk van zijn partner als enige tolk en sociale brug. Valt die brug weg, dan val je vrijwel meteen stil.
Daarnaast is er het culturele verschil. Thaise vriendschappen draaien om familie en kringen, en als buitenlander blijf je vaak een sympathieke gast in de marge. Het bekende beeld dat je “altijd farang blijft” is geen klacht maar een sociologische realiteit. Verder kent Thailand volgens de Wereldgezondheidsorganisatie een tekort aan psychiaters, vooral buiten de grote steden, en rust er een stevig taboe op psychische klachten. Westers psychologisch hulpaanbod vind je vooral in privéklinieken in Bangkok en Chiang Mai.
Tot slot is er drank. In veel expatomgevingen, zeker in Pattaya en Jomtien, is alcohol goedkoop en altijd voorhanden. Voor wie eenzaam is, ligt zelfmedicatie met bier of whisky angstig dichtbij. En precies die combinatie van een alleenstaande oudere man, alcohol en verlieservaringen vormt internationaal de hoogste risicocategorie voor depressie en zelfdoding.
De cijfers die zorgen baren
Thailand telt jaarlijks meer dan vijfduizend sterfgevallen door zelfdoding en tienduizenden pogingen. Ongeveer 78 procent van de slachtoffers is man. Eigen sluitende cijfers over westerse expats bestaan niet, maar Thaise media en Thailandblog berichten regelmatig over zelfdodingen in de bekende expatsteden, vooral onder oudere alleenstaande mannen. De terugkerende factoren zijn relatiebreuken, geldzorgen, eenzaamheid, alcohol en chronische pijn.
Het NIDI signaleerde eerder dat ongeveer een op de drie emigrerende Nederlandse senioren voor het tachtigste levensjaar terugkeert naar Nederland. Belangrijke redenen: gezondheid, eenzaamheid en sterke familiebanden in Nederland. Met andere woorden: een fors deel van de pensionado-droom eindigt eerder dan gepland, en eenzaamheid speelt daarbij een hoofdrol. Dit zijn geen randverschijnselen, maar een patroon dat zich elk jaar herhaalt.
Wie loopt het meeste risico?
Niet iedere pensionado in Thailand is even kwetsbaar. Het risicoprofiel laat zich redelijk goed tekenen. Hoe meer punten op je van toepassing zijn, hoe groter de kans dat je in de problemen komt:
- man, ouder dan 60 en zeker boven de 70
- alleenstaand, gescheiden of weduwnaar
- wonend in een dorp of klein stadje buiten de toeristische gebieden, vaak in de Isaan
- zonder of met zeer beperkt Thais op gespreksniveau
- zonder vaste hobby’s, structuur of dagindeling
- dagelijks alcoholgebruik
- weinig contact met kinderen of broers en zussen in Nederland of België
- financiële krapte, schulden of een onzekere visumstatus
Aan de andere kant van het spectrum staat het stel of de vriendengroep dat in Hua Hin of Chiang Mai woont, lid is van de Nederlandse vereniging, twee keer per week golft, een vaste eetclub heeft, beeldbelt met de kleinkinderen en jaarlijks een paar weken naar Nederland gaat. Dat profiel houdt het meestal wel vol. Het verschil zit niet in geluk, maar in keuzes die je vaak jaren eerder maakt.
Sociaal netwerk: waar je terechtkunt
Voor Nederlandse en Belgische pensionado’s bestaat in Thailand een verrassend dicht netwerk van verenigingen en clubs. De Nederlandse Vereniging Thailand (NVT) kent drie zusterverenigingen: Bangkok, Pattaya en Hua Hin/Cha-am. Een eerdere afdeling in Chiang Mai is uitgedoofd. De contributie ligt rond de 500 tot 700 baht per jaar (ongeveer 13 tot 18 euro). Er zijn maandborrels, eetclubs, autorally’s, koningsdagvieringen, kerstgala’s, bridge- en klaverjasclubs, petanque, excursies en informele hulp bij visumzaken, ziekte of overlijden.
Daarnaast zijn er de Pattaya City Expats Club en Pattaya Expats Club, twee Engelstalige clubs met wekelijkse bijeenkomsten en subgroepen voor fotografie, voetbal, vissen, golf en wandelen. Sportief Thailand biedt honderden golfbanen rond Bangkok, Pattaya, Hua Hin en Chiang Mai, vaak met vaste expatgroepen. Ook biljart-, dart-, fiets- en hardloopgroepen zijn breed aanwezig. Voor wie iets wil bijdragen, zijn er mogelijkheden via lokale scholen, dieropvang of een tempel. Let op: officieel werken, ook onbetaald, kan visumtechnisch lastig liggen, dus informeer altijd vooraf.
Zinvolle dagbesteding: wat werkt
Eenzaamheid bestrijd je niet alleen met mensen om je heen, maar ook met iets om voor op te staan. “Zinvolle dagbesteding” klinkt als zorgjargon, maar betekent simpelweg dat je een reden hebt om je bed uit te komen die verder gaat dan ontbijt en wachten tot het avond is. In de praktijk werken de volgende ankers goed voor pensionado’s in Thailand:
- Een vaste weekstructuur, met bijvoorbeeld maandag zwemmen, dinsdag golf, woensdag taalles, donderdag vrijwilligerswerk en vrijdag eetclub.
- Iets leren, zoals Thais op gespreksniveau, koken, fotografie, een instrument of de geschiedenis van je regio.
- Iets maken of bouwen, denk aan houtbewerking, schilderen, schrijven voor Thailandblog of een eigen blog, tuinieren of restaureren van oldtimers en motoren.
- Iets betekenen voor anderen, zoals Engelse les aan dorpskinderen, helpen bij een dieropvang of nieuwe expats wegwijs maken.
- Lichamelijke beweging met een sociale context, zoals een wekelijkse golfronde of fietstocht.
- Verbinding met thuis, via wekelijks beeldbellen met kinderen en kleinkinderen en jaarlijkse bezoeken aan Nederland of België.
Dit is geen verplicht lijstje, maar een palet. Twee of drie ankers per week zijn vaak genoeg om je leven richting te geven. Belangrijk is dat je niet alles op één paard zet: zonder afwisseling wordt zelfs de leukste hobby uitgeblust.
Veelgemaakte fouten
Een aantal valkuilen kom je telkens weer tegen. De expatbubbel als enige basis: wie alleen optrekt met landgenoten in dezelfde bar, krijgt een smal en vaak negatief gekleurd wereldbeeld waarin klagen een sociale activiteit wordt. De partner als enige sociale vangnet is romantisch, maar gevaarlijk, want een partner kan wegvallen. Wie geen eigen vriendenkring heeft, staat dan plotseling alleen in een omgeving die hij of zij nooit zelf heeft leren kennen.
Wachten met netwerken tot het nodig is, is een klassieke misrekening. Een sociaal netwerk bouw je in jaren, niet in weken. Wie pas na het overlijden van zijn partner naar de NVT-borrel komt, begint onder zware omstandigheden. Te ver wegtrekken is ook risicovol: een huisje voor 5000 baht per maand in een afgelegen Isaan-dorp klinkt aantrekkelijk, maar drie uur rijden naar een ziekenhuis of borrel betaal je elders terug. Tot slot: drank als hobby. Dagelijks bier vanaf het middaguur is geen vrijetijdsbesteding, maar een gezondheidsprobleem in wording.
Praktische tips die direct werken
De volgende stappen kun je nu zetten, zonder ingrijpende veranderingen:
- Word lid van minstens één Nederlandse vereniging of expatclub. Voor 500 tot 700 baht per jaar koop je een ingang waar je nog jaren plezier van hebt.
- Neem in je eerste jaar in Thailand minimaal 30 lessen Thais. Niet om vloeiend te worden, wel om iets te kunnen zeggen tegen je buren, marktverkopers en de tuktukchauffeur.
- Plan één vaste belafspraak per week met iemand in Nederland of België en houd die vol.
- Boek elk jaar een terugreis van twee tot drie weken, niet uit heimwee, maar als onderhoud van je oude netwerk.
- Beperk alcohol tot vaste momenten in de week en vervang minstens één borrelmoment door sport of een wandeling.
- Trek aan de bel als je zelden meer fris wakker wordt of weinig zin hebt om de deur uit te gaan. Dat kan bij je partner, een vriend, je huisarts in Nederland of een psycholoog in Bangkok of Chiang Mai.
- In crisissituaties is Stichting 113 Zelfmoordpreventie vanuit Thailand bereikbaar via 113.nl. Ook de Nederlandse en Belgische ambassades in Bangkok kunnen doorverwijzen.
Slot
Eenzaamheid is voor pensionado’s in Thailand geen randverschijnsel, maar een serieus gezondheidsrisico, vooral voor alleenstaande mannen op leeftijd buiten de toeristische gebieden. Een sociaal netwerk en zinvolle dagbesteding bouw je niet als het brandt, maar in de jaren ervoor. Wie investeert in vrienden, beweging, taal en betekenis, vergroot zijn kans op een gelukkig pensioen aanzienlijk. Afzondering en drank zijn geen vrijheid, maar een sluipend risico.
Bronnen: Thailandblog.nl, Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut (NIDI), Amsterdam UMC, Trimbos-instituut, Wereldgezondheidsorganisatie, VRT NWS, Sociaal.net, Stichting 113 Zelfmoordpreventie, Nederlandse Vereniging Thailand (Bangkok, Pattaya, Hua Hin/Cha-am), Pattaya City Expats Club
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Achtergrond18 juni 2026Chang verhoogde de bierprijzen in Thailand, Boon Rawd houdt Singha en Leo gelijk
Achtergrond18 juni 2026Thaise justitie laat verdachten lang vastzitten en weigert buitenlanders meestal borgtocht
Achtergrond18 juni 2026Delftse ingenieur Homan van der Heide ontwierp waterplan voor Bangkok dat Siam afwees
Hotels18 juni 2026Google laat reizigers naar Thailand naast vliegtickets nu ook hotelprijzen gratis volgen
Leer gewoon goed Thais. En ga vrijwilligerswerk doen.
Hier sluit ik me bij aan, wil je een sociaal netwerk uitbouwen, contact leggen met de buren en de lokale gemeenschap dan zal je toch Thais moeten spreken. Als je er steeds bijzit voor spek en bonen, niks verstaat vanwat er gezegt wordt bij bijeen komsten van familie of gebeurtenissen. Je moet de taal niet perfect beheersen, langzaam zal je wel bijleren als je al een basis hebt. Zo was/is het bij mezelf toch gebeurt. Persoonlijk vind ik het ook dat je uit respect mag doen voor je schoonfamilie en je geliefde.
Zorg dat je bezig blijft en contact houden met je geboorteland en familie en vrienden is toch geen probleem om ‘uren’ te video-bellen. Hier in ons boerengat zie ik soms weken geen bleekneus, soms op een markt in de buurt zie ik er wel eens een passeren. Ik mis het niet, trouwens dat zijn ook vreemden voor mij.
En de alcohol, tja, daar is hier al voldoende over geschreven..
Alles met maten en gelegenheden!
En als je dan ‘goed ‘ Thais spreekt Tino, dan wil, kan of zal niemand je volledig begrijpen. De diverse dialecten, Laotiaanse of lokale ‘Isaanse’ provinciale invloeden en dus taalidiomen zijn enorm divers en verschillend. . Vergelijk het met iemand uit het Belgische Hasselt die geen woord begrijpt van een Oostendenaar die eveneens zijn dialect spreekt. Waarom men een Thai je hoogstens een beetje begrijpt als je volgens hem of haar dan ‘elitaire’ algemeen Thais spreekt is omdat men ook wel eens naar het nieuws luistert op een nationale zender. En men jou wil plezieren. Men knikt dan veelvuldig en glimlacht. Daarmee is de schrijnende eenzaamheid en de daaraan gekoppelde depressie van een ten-einde-raad-farang die zijn of haar hebben en houden heeft achter gelaten voor de ultieme droom nog niet opgelost. En als je het lokale Thais niet kent mag je behoudens het schenken van donaties het in het vrijwilligerswerk ook vergeten. Behalve als de organisatie zou in handen zijn van een farang . Die bestaan maar zijn zeldzaam. Als je nog de moed en kracht hebt om die op te zoeken kan je daar misschien alsnog verlichting vinden.
Inderdaad, mijn Thaise echtgenote komt uit regio Korat.
Al diverse keren meegemaakt in andere delen van Thailand dat ze wegens het plaatselijke dialect de mensen niet verstaat.
Kijk eens in Nederland, iemand die algemeen beschaafd Nederlands spreekt b.v. iemand uit Haarlem zal een Groninger, Fries, Zeeuw , Achterhoeker of Limburger ook niet verstaan.
En Thais? Ik heb er hoofdpijn van gehad en wakker van gelegen van het trachten het te leren.
Helaas ik kan wel wat volgen, maar ik heb geen talenknobbel om Thaise taal te leren.
Gr. Arno
Het grote probleem is dat vanaf een bepaalde leeftijd dat ‘leren’ niet meer vanzelfsprekend is Tino.
Ik ben 67 jaar en heb al 3 keer met volle moed geprobeerd om wat Thais aan te leren. Ik heb het telkens opgegeven omdat mijn grijze hersencellen dit niet meer opnemen. Als 30-jarige heb je dit probleem niet.
Dit artikel zegt duidelijk dat de grootste problemen zich beginnen voordoen vanaf een leeftijd van 70 jaar. Dan zie ik me helemaal geen vreemde taal meer leren.
Trouwens, waar moet je terecht om taalcursussen te volgen. Allemaal goed en wel als je ergens in of rond een grote stad woont. In de risicogebieden waar de eenzaamheid het hardst toeslaat heb je weinig tot geen ’taalscholen’.
Dit alles is mooi op papier maar in heel wat gevallen niet te verwezenlijken in de praktijk.
Een lokale leraar van de school waar onze oudste dochter (mijn +dochter) naar school ging heeft mij op mijn 50ste, 5 dagen per week 2 uur les gegeven. Hij sprak gebrekkig Engels, daarnaast thuis heel veel geoefend. Het is een zeer moeilijke taal om te leren, dat klopt, maar door te spreken, herhalen en herhalen, te luisteren krijg je langzaam het onder de knie. De eerste 6 maanden vond ik het moeilijkst, toen sloeg het bij me aan, en langzaam begint dan ook je woordenschat uit te breiden en kan je eenvoudige zinnen beginnen te spreken en te verstaan. Het heeft bij mezelf toch een 3 tal jaar geduurd (heb totaal ongeveer 1 jaar ‘les’ gevolgd, kostprijs was 500baht per week) voordat ik me voldoende kon behelpen in het Thais. Gelijktijdig kreeg in vanuit thuis en van de schoonfamilie het Isaan ook mee. Isaan is trouwen hier de voertaal, het gewone Thais wordt gebruikt als je in een grote winkel of bij de overheid iets moet hebben of doen.
De jaren voor mijn 50ste sprak ik een soort Thai-Engels mix, kende een 100tal woorden, de dagen, weken, maanden, uren, getallen. Maar echt een goede zin maken lukte niet. Nu op mijn 59ste kan ik me voldoende zelf behelpen in het Thais en het Isaan. Overal waar ik tot nu ben geweest, in het oosten, zuiden, noorden en centraal Thailand verstond ik toch het oficiele Thais en verstonden de mensen toch ook mijn Thais. Het is inderdaat zo dat je dialecten hebt maar het centrale oficiele Thais verstaan ze toch in heel Thailand. Het blijft natuurlijk wel zo dat je soms met een uitspraak toonhoogte verkeerd zit, is je woord niet goed en klopt je zin niet. Maar dat merk je dan wel direct aan de reactie van je gesprekpartner en dan corrigeer ik mezelf door eenvoudiger te spreken en uit te leggen welk woord ik bedoelde.
Door het veelvuldig gebruik verbetert wel je uitspraak.
Ik ben er vroeg aan begonnen en wilde het leren voordat ik me settelde.
Ik begrijp natuurlijk wel dat je als je eind 60bent het enorm moeilijk wordt en het is voor sommige ook niet evident om een andere taal aan te leren. Er zijn nu eenmaal mensen die er snel mee weg zijn en er zijn er ook die het nooit zullen leren.
Toch blijft de Thaise taal het een voorname pijler om je sociaal netwerk hier uit te breiden.
Je hebt zeker een punt dat de taal beheersen heel interessant is. Doch is Thai geen Romaanse of Germaanse taal dan wel een toontaal. Ik ben zeker niet slecht in talen maar toen ik op mijn 65 wat Thaise les ben beginnen volgen had ik al snel begrepen mijn leven voorbij zou zijn eer ik deze taal redelijk onder de knie zou hebben. Ik behelp me voortaan met (veel) woordjes en simpele zinnetjes. Doch zou ik het veel beter vinden mochten de Thai de Engelse taal beter gaan beheersen. Kijk maar naar Vietnam Maleisie Singapore en de Filipijnen . Dit is niet alleen een voordeel (minder belangrijk) voor de Farang maar is vooral een heel groot voordeel voor de Thai zelf. Een goede baan en of betrekking zal je veel makkelijker te beurt vallen als je de Engelse taal goed beheerst. Dat is niet alleen zo in Thailand maar omzeggens in gans de wereld.
Wij zorgen er alvast voor dat ons nichtje heel goed Engels studeert en ik denk ze ons daar nog heel dankbaar zal voor zijn.
Ik heb diverse buitenlanders gesproken, Nederlanders, Engelsen, Amerikanen, Noren, Duitsers. Allen die er al heel lang wonen.
Op de vraag of ze Thai kunnen spreken, krijg ik steevast hetzelfde antwoord. Nee, mijn vrouw leert maar Engels.
En zo denk ik er ook over. Thai is niet te doen als je al wat ouder bent.
Zeg Goedemorgen tegen je bomen en planten in de tuin. Verzorg ze met aandacht en liefde. Geef ze de leftovers van je fruit en groenten, rijst en eierschalen. Ze zullen je belonen met prachtige bloemen waar je uren naar kunt kijken. Let vooral op de details !
Groetjes van Hendrik Jan de Tuinman
Het allerbelangrijkste is dat men over een redelijke gezondheid beschikt, in die zin dat men in staat is zichzelf te verzorgen en een zelfstandig leven te lijden. Is dit niet het geval, dan is het naar mijn mening beter terug te gaan naar het land van herkomst/geboorte.
Is de gezondheid redelijk in orde, dan is het van belang dat men de taal redelijk beheerst. Dus met officiële instanties kunnen communiceren, boodschappen kunnen doen en een praatje kunnen maken met de buren. Is dit niet het geval, dan raad ik een cursus Thaise taal aan.
Zijn deze twee zaken in orde, dan ben je al een heel stuk op weg. Voor de tijdpassering kan van alles geschukt zijn, zoals b.v. een verenigingsleven, sportclubs, vrijwillegerswerk, hobbies, etc. Zelf heb ik via internet een hobby, die ook nog geld oplevert. Daarmede ben ik niet alleen bezig, maar levert ook nog eens geld op, waarmee ik leuke dingen kan doen. Dit geeft naast plezier ook een gevoel van voldoening, omdat het mij maatschappelijk een sterkere positie verschaft.
Vr.,gr.,
SiamTon
Neem een huisdier, bij voorkeur een hond.
Een hond kan je veel liefde geven.
Mijn hond is op een dag bij me aan komen lopen, en nooit meer weggegaan en ik heb met de buren afgesproken dat ze voor hem zullen zorgen mocht ik op een dag vergeten adem te halen.
Een beetje moe word ik daar van beste Tino dat eeuwige……………… ‘gewoon’ even Thai leren.
Ben jij en diverse ander wel eens op het idee gekomen dat dat voor veel mensen op wat mededelingen Thais na een niet te nemen obstakel is, door hunzelf en de houding van de Thai.
Met je toontje hoger en toontje lager alsof het de tafel van tien is.
Thailand lijdt aan hetzelfde probleem als 50 jaar terug die Fransen en Duitsers hadden……..daar moest je ook de taal, maar leren, een gemeenschappelijke taal ook al is het steenkool Engels was daar ook taboe.
Van een bekende van mij.
Eenzaamheid is het fysieke of emotionele gevoel dat je verbinding mist met anderen. Het is belangrijk om te weten dat er een groot verschil is tussen alleen zijn en je eenzaam voelen: je kunt je prima vermaken in je eentje, maar je kunt je ook ontzettend eenzaam voelen in een kamer vol mensen.
Kortom, als je het ‘hier’ bent, was je het ‘daar’ ook.
Er zijn geen officiële overheidscijfers die exact bijhouden hoeveel buitenlanders in Thailand vloeiend Thais spreken. Uit onderzoeken onder specifieke groepen en schattingen van taalexperts komt echter een vrij consistent beeld naar voren.
Het percentage buitenlanders dat de taal beheerst voor een “normaal gesprek” (verder dan alleen basiswoorden als “hallo” en “bedankt”) is zeer laag.
Schattingen binnen de expertgemeenschap en door taalscholen suggereren dat minder dan 5% van de westerse immigranten een vloeiend of gevorderd gespreksniveau bereikt. De meeste westerlingen blijven steken op een “survival” niveau (eten bestellen, diverse aanwijzingen).
Toeristen: Van de miljoenen toeristen spreekt vrijwel 0% de taal buiten de standaard beleefdheidsvormen om.
Veel expats leven in een “bubbel” met andere buitenlanders waar Engels als tweede taal de voertaal is.
Het zou toch eens een ideetje zijn van Thailand om wat meer Tengels te verplichten in de eerste officiële contacten met buitenlanders.
En nog meer vermoeiend is steeds letterlijk dat (uitspraak)toontje erbij aanslaan. Het is dus niet omdat je het Algemeen Thais zou kennen dat je er dankbaarheid voor krijgt. De Isaan Thai bijvoorbeeld ervaart dat als elitair en dus bij voorkeur te mijden. En niet iedere Thai vindt het leuk als je dan toch hun lokale taal zou spreken. Men wordt veel terughoudender in wat ze in uw omgeving voortaan zullen zeggen. Want roddelen en plannen beramen kan niet meer zomaar wanneer je erbij bent.
Ik ben jaloers op Tino die de taal spreekt en zich goed kon onderhouden met de locals.
Zelf kan ik mij een beetje behelpen met boodschappen en daar wil ik het bij houden.
De meeste gesprekken van Thai onderling die ik heb mogen meemaken gingen op een soort schoolplein niveau.
Het gaat vooral over miljoenen Baht, nieuwe autos`s, loterij winnen, land kopen en een heleboel dromen.
Mensen met interesse die een gesprek willen aangaan met Where you from, schakelen daana over op vragen als: wat kost een ticket, wat de auto heeft gekost en wat je voor het huis hebt betaald.
Ik vermaak me prima met mijn hobbykamer, internet, klussen of toeren met de motorbike.
Een beetje taal is voldoende voor mij, een leuk inhoudelijk gesprek zoals wij dat in Nederland kunnen ga ik hier niet meer meemaken.
En daar heb ik vrede mee.
Daarin kan ik je zeker volgen. Ik vraag me ook altijd af van mocht ik de taal in de Isaan goed zou beheersen over wat ik het met de meeste dorpsbewoners over zou moeten hebben ? Hun interesses lijken me zeer beperkt of alleszins zeer ver verwijdert van de mijne.
Juist.
En dan nog dat vrijwilligerswerk.
Het zal wel kunnen bij een stichting, in toeristische gebieden of een grote stad.
Als je een beetje rural zit kun je dat wel vergeten.
Het enige vrijwilligerswerk dat ik hier zie is tijdens overstromingen en verkeer regelen met veel armbewegingen als er een ongeluk is geweest.
Als je een bezem pakt om de straat schoon te maken dan kijken ze alsof ze vuur zien branden 555
Laatst een nieuwe watermeter gehad, 1 man werkt en 3 staan te kijken 555
Die gaan geen vrijwilligers werk organiseren.
Bij mij in het dorp woont een inmiddels 91 jarige Engelsman die sinds zijn pensionering in Thailand woont. Tot voor een jaar of 15 geleden in Chiang Mai waar hij een uitgebreide vriendenkring had. Na het overlijden van zijn Thaise vrouw ontmoette hij een dame uit Phayao met wie hij nu hier woont. Zijn farang vrienden zijn nu op een enkeling na allemaal overleden.
Hij spreekt geen woord Thai en hij lust alleen westers eten. Zijn vrouw zorgt goed voor hem, al is het alleen maar om zijn pensioen uit de UK dat bij zijn overlijden stopt.
De laatste paar jaar is hij aan huis gekluisterd en kan alleen mbv een rolstoel en met een wandelstok in de auto van zijn vrouw plaats nemen om ergens naar toe te gaan. Dat is beperkt tot een bezoekje aan het ziekenhuis of de kerk want hij was in Engeland een minister van de Church of England. Hij is nog steeds een erudiete man met wie je een goed gesprek kan voeren.
Hij zit voor 99% van de tijd in een klein kamertje waar zijn bed en een stoel staan en waar de tv de hele dag aan staat. Zo slijt hij zijn dagen.
Als ik dat vergelijk met hoe mijn ouders in Nederland hun laatste jaren sleten in een prima verzorgingshuis waar allerlei activiteiten en uitstapjes werden georganiseerd en ze met medebewoners en hulpverleners konden praten, dan is dat toch wel een schrikbeeld. Wat als mijn echtgenote met wie ik al ruim 30 jaar samen ben en met wie ik lekker in het Nederlands kan lullen eerder gaat hemelen? Dan denk ik dat ik liever in Nederland mijn laatste jaren wil doorbrengen.
Stop die 91-jarige man in een rusthuis in Nederland (Belgie) en hij zal precies hetzelfde doen als hier in Thailand. Zijn leven slijten op zijn kamertje, de ganse dag gapend naar zijn TV.
Het voordeel is nu dat hij op zijn minst nog een lieve echtgenote heeft die hem de nodige aandacht schenkt. In een rusthuis heeft men amper tijd voor de bewoners. Je hoeft dit niet rooskleuriger voor te stellen dan het in werkelijkheid is. Ik heb mijn beide ouders er zien wegkwijnen.
Och ja, één voordeel van een verzorgingstehuis … je mag je volledig pensioen afdragen om dit te bekostigen, de meesten hebben niet eens genoeg.
Je negeert de 2 essentiele verschillen:
1. in een rusthuis in NL of Belgie kan hij in zijn eigen taal praten. Bedenk hierbij ook dat hoog-bejaarden als laatste de vaardigheid verliezen om hun eigen taal te spreken. Engels, Thai of andere aangeleerde talen beheerst men vaak niet meer.
2. er worden (tenminste zo heb ik dat bij mijn beide ouders meegemaakt) activiteiten samen met andere bewoners gehouden, van bordspelletjes en liedjes zingen tot dagjes uit. Niet alleen maar op een kamertje zitten voor de TV.
Het financiele aspect speelt in beide situaties geen rol, ook in Thailand ben je alles kwijt. Als mijn Engelse dorpsgenoot geen enkel pensioen binnenbrengt denk ik niet dat hij lang in leven zal blijven.
We dwalen wel erg af,het artikel gaat over eenzaamheid en gelijk wordt er beweert dat de taal leren de oplossing is.
Mijn ervaring is dat Farang elkaar opzoeken, iets wat overal ter wereld hetzelfde is.
Al spreek je nog zo goed thais, waar wil je het over hebben met je dorpsgenoten die heel andere interesses hebben als een doorgaans behoorlijk opgeleide Farang?
Ik ga bijvoorbeeld graag zwemmen in het centrum van Korat en heb daar gesprekken met allerlei Europeanen en Amerikanen, er zijn in alle steden wel koffietafels waar Farang bij elkaar komen.
Als je het zelf niet opzoekt en liever op jezelf bent wordt je ook in Nederland en België eenzaam.
Ieder mens is niet het zelfde, en zo zullen er altijd veel mensen zijn, vooral ouderen die niet klaar komen met een Thaise dorps omgeving.
Ook zullen er veel zijn, die van zichzelf helemaal niet weten, voor welk vrijwilligerswerk ze überhaupt geschikt zijn.
Velen die op een dorp wonen, zijn in een goed gesprek afhankelijk van hun land of moedertaal genoten, waarbij als ze in de buurt schaars voorhanden zijn, ook nog afwachten is of ze op een zelfde interresse niveau zijn.
Allemaal problemen die je in je thuisland niet had, omdat daar de keuze van juiste vrienden natuurlijk veel hoger ligt, die je daar in Thailand wel eenzamer maken.
Zelfs al spreek je Thai, zul je op een dorp vaak mensen vinden, die geheel andere gewoonten en vooral interressen hebben.
Ik stoot aan het eind van mijn overwintering in het dorp waar mijn vrouw vandaan komt, ondanks dat ik mij op Thai verstaanbaar kan maken, meestal aan mijn grenzen.
Na deze tijd ben ik erg blij weer huiswaarts te gaan, zodat ik mij weer over dingen onderhouden kan, waar de meeste Thaise dorpbewoners geen enkele weet van hebben.
Ik bewonder expats, die er ongetwijfeld zijn, die hier gelukkig zijn geworden, of tenminste altijd de schijn geven, dit werkelijk te zijn.
Voormij zou het op den duur aanvoelen, als of ik reeds afscheid genomen zou hebben van een leven dat mij beter bevallen zou.
Een soort proefliggen in mijn sarg met de deksel nog op een kier om lucht te halen, en ik afwachten moet wanneer men de deksel voorgoed sluit.
Kortom blijf ik mij veel gelukkiger voelen, om perminent in Europa tussen mijn gelijk denkenden te wonen, en zal ik Thailand hoogstens genieten voor een tijdelijke vakantie, en een bezoek aan de familie .
Ik begrijp je volkomen en net daarom denk ik de meeste Farangs wonen op plaatsen als Pattaya of Hua Hinn en BKK. Die Isaanse dorpjes is een verhaal apart en de meeste farangs zijn daar even snel weg als ze zijn gekomen eenmaal de relatie om een of andere reden ten einde loopt. Voor mij is het een beetje als leven in ballingschap……ik kan er gerust paar dagen verblijven en even genieten van de rust maar na 1 weekje hou ik wel voor bekeken. En ja ik vraag me ook wel eens af over wat ik het er met de meeste mensen zou moeten hebben mocht ik de taal machtig zijn. Volgens mij is men er vlug uitgepraat.
Ik woon, net als jij, een deel van het jaar – grofweg de helft – in een dorpje nabij Chiang Rai. Zou ik daar niet mijn partner hebben, dan zou ik daar absoluut niet willen verblijven. Nu vermaak ik me daar uitstekend, geniet van het samenzijn, ben ook zelf veel op pad op de fiets, maar ik realiseer me dat ik zonder haar snel zou vereenzamen en ook dat ik – ondanks haar goede zorgen – niet mijn laatste dagen daar wil doorbrengen. Zolang ik – nu 80 – maar enigszins die reis kan blijven maken zal ik dat ook doen, maar als dat niet meer zou gaan kies ik ervoor in Nederland te blijven. Het al dan niet spreken van de taal – mijn Thais is zeer beperkt – speelt bij die keuze geen rol.
Maar hopelijk blijft dat keuze-moment nog even weg – ik heb m’n ticket voor dit najaar alweer geboekt! Gelukkig hoef ik niet zo lang te wachten op een weerzien – ze komt binnenkort voor een maandje naar NL…….
Wel, er wordt hier wat moeilijk gedaan over het leren van de Thaise taal. Grappig dat wel 5.700 mensen mijn verhaal over Thaise sekswoordjes hebben gelezen! Vier keer zoveel als de meeste andere artikelen.
https://www.thailandblog.nl/taal/thaise-sekswoordjes/
Tino, wel erbij vermelden dat het artikel inmiddels meerdere keren is herplaatst. Dat verklaart ook het hoge aantal lezers. Hoewel je gelijk hebt dat de Thaise taal leren belangrijk is voor integratie, kan het nogal neerbuigend overkomen door steeds te roepen dat men de Thaise taal dan maar moet leren. Niet iedereen heeft die capaciteiten. Net zoals we niet allemaal arts kunnen worden.
Een taal leren en leren voor arts is totaal verschillend, Peter. Iedereen kan een nieuwe taal leren, leeftijd, kennis van andere talen of een talenknobbel spelen een geringe rol. Onderzoek laat zien dat oudere mensen even snel, en soms sneller dan jonge mensen, een nieuwe taal kunnen leren. Het zo snel mogelijk gaan spreken, met vallen en opstaan, is het belangrijkste.
https://taalwijs.nu/2023/11/18/oud-geleerd-is-oud-gedaan-taal-leren-op-latere-leeftijd/
Tino nu dacht ik echt een artikel te gaan lezen waarin bewezen is ‘dat oudere mensen even snel, en soms sneller, een nieuwe taal kunnen leren’. Of wilt u gewoon zeggen dat uitzonderingen de regel bevestigen? Trouwens,seks is voornamelijk lichaamstaal. Als arts weet u ongetwijfeld het verschil met gesproken taal .
https://bibliotheek.be/catalogus/freek-van-de-velde/wat-taal-verraadt-een-kleine-geschiedenis-van-brein-tot-beschaving/boek/library-marc-vlacc_10471578
Ik adviseer u graag dit prijswinnend boek over sociolinguistiek . Het is evenwel recent (2025). En ik ben ook maar een schoenmaker die bij zijn leest blijft.
Waar staat in het artikel (laat staan met onderzoekscijfers dat ‘oudere mensen even snel en soms sneller dan jonge mensen , een nieuwe taal kunnen leren’ ? Hoeveel jaar deed u erover om zelf die ene variant van het complexe Thai te leren ? Deed u uw persoonlijke interpetratie van het artikel naar eigen gewenst perspectief of met ‘wishful thinking’?. Ik hoor het graag.
Seks is iets wat ieder mens op aarde aangaat.
Dan is ‘iedereen’ geïnteresseerd.
Het is niet te vergelijken met het brei en biljartclubje in het plaatselijke café of buurthuis.
Begrip en liefde gaat ook ieder mens aan. Taal is daarbij een belangrijk instrument.
Schijnbaar hebben leeftijd en gelijk hebben ook een correlatie.
Een tip die ik zou willen geven is hier al genoemd: neem een huisdier. Een soi dog uit het dierenrijk adopteren bespaart alvast eentje een heleboel ellende
Een tweede tip is hier nog niet aan bod gekomen: lees eens een boek. Zelfs in de Isaan zijn er tal van (tweedehands) boekhandels en in Khon Kaen zelfs haarlijks een reusachtige boekenbeurs. Ook in het Engels en als je goed zoekt in het Nederlands.
3. Stream eens een (kwaliteits) film. Ook Netflix , Prime en HBO zijn in Thailand beschikbaar. Aan spotprijzen. Met Thaise ondertiteling voor u. TIino. Trouwens op Netflix zijn er echt wel 100den Thaise films en series beschikbaar.
4. Fotografeer de natuur of werk in je tuin (ook al aan bod gekomen)
5. Als je nog een satang over hebt en je wilt voor de verandering eens een goed gesprek voeren ga dan op vakantie naar een bestemming bij voorkeur buiten Thailand.
Het is een beetje ‘De ik heb gelijk show’ aan het worden Tino.
Het mag vandaag de dag.
Een taalcursus als hobby of clicks scoren op een blog met ‘vieze’ woorden beschouw ik als een zwak verweer aangaande ‘even leren’.
De interesse om de Thaise taal te leren is voor een Europeaan hemelsbreed wat de taalfamilies betreft.
Scholing zijn marginaal buiten Bangkok om.
Interesse van de lokale bevolking taalkundig is zeer gering vanwege de vaak culturele aspecten of al helemaal niet geïnteresseerd in wat er buiten Thailand aan de hand is.
Thaise partner spreekt vaak een lingua franca oftewel steenkool Engels of een mengelmoes van talen en dialecten.
De buitenlandse partner is vaak niet werkende en op leeftijd.
De meeste vinden het wel goed als ze iets van survival Thiais/Engels spreken.
Hoewel men graag anders beweerd hebben de meeste Thai ook liever dat je in het ongewisse blijft met veel zaken en daar zeker niet vlot over kan communiceren in het Thais.
Et cetera drempels zat.
Iets wat je schijnbaar ontgaat.
Wist je trouwens dat Nederland een extreem slecht cijfer heeft met taal zowel bij van huis uit sprekende Nederlanders als de diverse soorten binnenkomers.
Ooit eens ‘hier’ of ‘daar’ blog/forum discussie over geweest over ‘De inburgeringscursus’ die Nederland eist, droevige resultaten met juist ja, Nederlanders.
Niet een twee of drie procent maar dik twintig dertig procent taalkundig of meer zullen we diegene die ‘leesblind’ zijn zoals men dat vroeger heel vriendelijk noemde maar vergeten.
Misschien beetje dwang uitoefenen drie jaar retirement/married verblijfvergunning met positief resultaat inburgeren’ 55555
Heb het artikel en de reacties gelezen en op me in laten werken.
Over ouderen; Eenzaamheid onder alleenstaande alleenwonende ouderen in Nederland verschilt vaak niet van die van alleenstaande Nederlanders in Thailand.
Toen ik 17-18 jaren geleden naar Thailand verhuisde op repeterende 1 jarige Retirementverblijf maakte ik aardig wat vrienden en kennissen.
Echter, velen hebben Thailand verlaten om hen moverende redenen of zijn overleden.
Als dan ook partner wegvalt word je wereldje een stuk kleiner.
Als je 79 bent boeit uitgaansgebeuren niet meer, de urge nieuwe contacten te leggen met gelijkgestemden wordt ook minder.
Ik ga nog wel ieder jaar 2 maanden naar NL.
Maar dat reizen wordt door alle perikelen van buiten steeds minder leuk.
Als je van Phuket met overstap in BKK en de terugreis vanuit NL de vliegreizen als gepland kunt maken geeft dat een zucht van verlichting.
De taal; Heb een paar jaar wat Thai geleerd.
Vesta het Thai redelijk.
Maar hun interesse sfeer is zeer beperkt en stuff waar ze over praten ( ook door gestudeerden) is tamelijk simpel/oppervlakkig. Weinig uitnodigend voor leuke gesprekken.
Grappig Thai is dat als ze door hebben dat je alles verstaat ze minder open zijn in het onder elkaar praten.
Ze hebben eigenlijk dat je er dan liever niet bijzitten.
Wel, op mijn manier geniet ik van mijn levensavond. Ervaar kwaliteit van leven zoals het nu is.