Het is feest hier bij ons in Nang Lae en de aanleiding daarvoor is de beste die ik kan bedenken: Mieke leeft! Ik had al een tijdje zo’n donkerbruin vermoeden, of beter gezegd, ik twijfelde er eigenlijk zelfs helemaal niet aan, maar vandaag is dat feit dan toch officieel bevestigd met een stempel en handtekening van de bevoegde autoriteiten. Zo’n bevestiging wordt verlangd door het pensioenfonds, om te voorkomen dat dat nog jarenlang pensioen blijft uitkeren aan personen die niet meer onder ons zijn.

Omdat Thailand een land is met een soms onverwachte logica, was ik toch wel wat gespannen. Okee, we zijn samen het afgelopen weekend naar Hua Hin geweest, we zijn vanmorgen samen opgestaan, hebben samen ontbeten, en zijn samen in de auto gestapt en naar Judith en Pong gereden. Met hen zijn we naar het districtskantoor gereden en met zijn allen naar binnen gelopen. Uiteindelijk zat ik samen met Mieke bij de beambte en Mieke voerde het woord. Maar of dat hier allemaal voldoende is om officieel vast te stellen dat ze in leven is, dat was nog onzeker. Stel dat dat niet het geval was, had ik de afgelopen 11 jaar dan gedroomd?

Het heeft trouwens weinig gescheeld of we hadden die verklaring inderdaad niet gekregen. Op de terugweg van Hua Hin hadden we een bizar aanrijdinkje dat met een beetje pech een fatale klap was geweest. Bij Nakhon Sawan stonden we voor een stoplicht te wachten om een U-turn te maken. (In het Thaise wegennet zijn U-turns veel voorkomende manoeuvres.) Op een gegeven moment sprong het rode licht uit, maar het groene ging niet aan. (Ook dat is geen uitzondering hier.) De twee auto’s voor ons twijfelden even maar besloten toen alsnog dat het de bedoeling was dat ze zouden gaan rijden. Terwijl ze optrokken kwam er een politiewagen met loeiende sirene aanrijden en stopte op de strook naast ons. Een agent sprong eruit en gebaarde dat we moesten stoppen. Een fractie later werd onze auto van achteren aangetikt door een flinke vrachtwagen. Terwijl ik ging kijken naar de schade sprong de chauffeur uit zijn vrachtwagen en rende er als een haas vandoor, achtervolgd door politiemensen. Blijkbaar was hij doorgereden bij een controle en probeerde hij aanhouding te voorkomen. Wij waren ongevraagd met onze auto gepromoveerd tot buffer om hem tegen te houden en mogen blij zijn dat hij niet besloten had om ons met zijn paar ton aan vrachtwagen van de weg te schuiven. Nu was de schade slechts een onbeduidend deukje in de achterklep.

Op de heenweg naar Hua Hin, na Kamphaeng Phet en een kilometer of 10 vóór Nakhon Sawan, rijzen midden in een vlak landschap een paar enorme rotsen op. We hadden het verschijnsel een paar jaar geleden al eens gezien maar besloten nu om het van wat dichterbij te gaan bekijken en fotograferen. De rotsformaties zijn inderdaad spectaculair, maar de grootste verrassing was de enorme kolonie makaken die er rondrende. Het was het ommetje meer dan waard.

Ook typisch Thailand: op een groot kruispunt, waar je drie stroken breed voor het stoplicht kan wachten, zijn de rechter twee stroken geheel in beslag genomen door rijst die er ligt te drogen. Ik dacht eerst dat een auto het wellicht verloren was, maar het lag er zo keurig aangeharkt bij, dat het wel doelbewust gedaan moest zijn. Op de terugweg werd dat laatste bevestigd: er lag nog, of weer rijst en er stonden wat mensen met harken bij.

Hua Hin was zoals verwacht voor ons niet the place to be. Hoewel ik als voormalig inwoner van Den Haag, West-Terschelling en Bergen aan Zee wel iets heb met de kust en de zee, is Hua Hin mij simpelweg te druk. Waar Nederlandse badplaatsen het gebrek aan smaakvolle inrichting in ieder geval nog compenseren met een ruime open blik op de zee, is hier wat een boulevard zou kunnen zijn aan weerskanten volgebouwd. Op enkele plaatsen kun je door een steegje een glimp van de zee zien. Op de plek waar we wat meer zicht hadden hadden we meteen een bedeljunk om ons heen hangen.

Enigszins verrast waren we toen we zagen dat de prijs van een biertje hetzelfde was als in Lampang, maar we stonden snel weer met beide benen op de grond toen de inhoud van het flesje maar half zo veel bleek te zijn. Grappig was dat Primo, de “reus” uit Breda die iedere dag in ons buurdorp op de markt staat, toevallig ook net een weekendje in Hua Hin was. Een gezamenlijk etentje was er in Lampang nog niet van gekomen, maar dat hebben we nu alsnog genoten.

Extra vroeg opstaan op zondagochtend leverde overigens toch nog wat mooie zeeplaatjes op.

We waren overigens naar Hua Hin gereden om daar een grote partij tiffany-/glas-in-loodglas op te halen. We hadden dermate goede contacten met de glaskunstenares, die haar spullen weg deed omdat fysieke problemen het verder werken onmogelijk maakten, dat we de boel graag zelf wilden gaan halen. De volgeladen achterbak van de hilux (het Toyoya-pickupje waar half Thailand in rijdt) hebben we na het avontuur met de vrachtwagen en ook tijdens de tussenstop in Nakhon Sawan niet nader geïnspecteerd. De lading was zorgvuldig ingepakt en afgedekt en voor de toepassing in tiffany en mozaïek zou gebroken glas niet rampzalig zijn. De eventuele verrassing hebben we dus tot het moment van thuiskomen uitgesteld. Daar bleken alle glasplaatjes de reis ongeschonden te hebben doorstaan.


» Laat een reactie achter


No votes yet.
Please wait...

9 reacties op “Een aanrijding, 1000 apen, een hilux vol glas en een officieel levende echtgenote”

  1. Tino Kuis zegt op

    Mooie foto’s!

    Sommige hebben het wel eens over die onbegrijpelijke Thaise logica.

    Een paar jaar geleden was ik in Nederland en had een ‘Verklaring van in leven zijn’ nodig. Ik spoedde mij naar het gemeentehuis in Doorne waar ik op dat moment de enige klant was. Ik overhandigde mijn paspoort en vroeg om de verklaring. Zij ging het internet op en zei na enige tijd: ‘U bent niet ingeschreven in Nederland en dan kan ik ook niet bevestigen dat u nog leeft’. Na enige steeds feller wordende bewoordingen over en weer kwam er een oudere dame langs die zei: ‘Die meneer staaat voor je. Je ziet toch dat hij nog leeft!’

    Hoera, ik leefde nog!

    • Francois Nang Lae zegt op

      Tja,ik snap die mevrouw wel. Iedereen kan wel beweren dat hij nog leeft. 😉

      • Tino Kuis zegt op

        Ik kocht eens een boekje over koning Taksin (ongeveer 1780) getiteld ‘Koning Taksin leeft nog!’ Ik zei tegen het winkelmeisje ‘Maar Taksin is toch al dood?’ Zij antwoordde gevat ‘Maar hij leeft voort in ons hart!’

  2. FonTok zegt op

    Prachtige foto’s en leuk verhaal. Complimenten !

  3. Flosje zegt op

    Mag ik u een gratis tip geven ?

    Doe niet de U-Turn proef !

    Na 20 jaar rijden in Thailand weet ik dat wel.
    Vooral een motocycle achter een vrachtwagen verscholen kunnen voor onverwachte gebeurtenissen zorgen.

    Dit was het bericht.

  4. Mark zegt op

    Er wordt vaak (terecht gewezen op roekeloos rijgedrag en alcohol als het over de hoge dodentol op de weg gaat. Ik vrees echter dat die verdomde U-turns ook zwaar wegen in de statistieken en in het leed dat erachter schuilt.

  5. john vloet zegt op

    Hallo Mieke en Francois,weer een mooi verhaal,welke we altijd met veel plezier lezen.
    In Overloon is het herfst,gisteren op de Thaise avond de mensen gesproken welke daar de laatste keer met jullie waren.
    Alles gaat ons naar wens,we arriveren op woensdag 4 October weer in Chiang Mai en hopen jullie dan gauw weer te zien,Hou het goed,Groet,knuffels,Muuske en John.

    • Mieke zegt op

      We zien naar jullie uit!

  6. Christina zegt op

    In het verleden is er over de hele wereld van gepensioneerden misbruik van gemaakt.
    Een vinger op sterk water daarmee plaatste ze vinger afdruk mee. Kranten met dagtekening en handtekening doosjes met verkruimeld papier en troep had de hond gedaan en zo kan ik nog wel even doorgaan. Eens per jaar was het feest bij het Pensioenfonds waar ik werkte als deze papieren weer binnenkomen er gebeurt nog steeds wat maar 99,9% kunnen we onderschepen.


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website