‘De Biecht’

Door Theo Thai
Geplaatst in Column
Tags: , ,
25 september 2016

De afspraak was maanden geleden al gemaakt. De Pastoor uit mijn dorp wist van mijn vakantie in Thailand. Daar had ik voor mijn vertrek met hem er over gehad. Hij vindt het namelijk belangrijk dat hij weet heeft waar zijn parochianen zoal uithangen en ook wat ze uitspoken. En daar wil de pastoor altijd het fijne van weten.

Pattaya

Ik had hem natuurlijk niet verteld dat ik naar Pattaya zou gaan, dat zou hij niet zo verstandig hebben gevonden. Pattaya vindt hij nog steeds het “vleesgeworden” plek des verderf op deze aardbol en daar moet je liever niet naar toe gaan. De verleiding om daar in zonde te vervallen is namelijk groot, heel erg groot.

Ik kreeg tijdens mijn vakantie in Thailand – lees Pattaya – dan ook een mail van hem – in de kerk gaan ze ook met de tijd mee – dat hij de hele ochtend van de eerste maandag na mijn aankomst in Nederland voor mij had gereserveerd. Voor de biecht wel te verstaan. Kijk, mijn pastoor die houdt van aanpakken en die wil met dit soort zaken niet te lang wachten, ongeduldig als die is. Het zou ook goed zijn voor mijn ziele rust. Ik heb zo het vermoeden dat hij de kat in het donker knijpt, al mag ik dat uiteraard niet hardop zeggen. Ik sta er dan ook op dit u dit niet verder door vertelt, want stel je eens voor dat hij er achter komt dat ik achter zijn rug heb zitten roddelen. Ik heb een goed contact met hem en dat wil ik ook zo houden. De pastoor mag hiervan dus absoluut geen weet hebben.

Parochianen

Ik stuurde hem gelijk een mailtje terug met daarin de mededeling dat hij ook de middag sessie maar er bij kan doen. Ik heb namelijk nogal veel te vertellen en op te biechten. En daar is mijn pastoor altijd heel blij mee. Hij hangt dan voor in de kerk een bordje op met daarop de mededeling dat hij op die maandag niet beschikbaar is voor de biecht, bruiloften en partijen, sterfgevallen en gevallen van schijndood. Hij heeft mij wel eens toevertrouwd dat de mensen hem voor allerlei klusjes laten opdraven, terwijl veelal de nood niet zo aan de man is. Maar goed, hij is er voor zijn parochianen en daar is hij dan weer trots op. Het dorp kan op zijn pastoor rekenen.

Het is mij opgevallen dat hij opvallend veel tijd aan de vrouwelijke parochianen besteedt, terwijl bij de mannen de biecht zo om is. En veelal moeten de mannen na de biecht veel meer wees gegroetjes opzeggen dan de vrouwen. Ik heb dit nooit zo goed begrepen. Het zal wel goed zijn, hij heeft er namelijk voor doorgeleerd. Dus toen ik terug was in Nederland belde ik hem op om hem gedag te zeggen. ‘Komende maandag zie ik je in de kerk, of wil je eerder komen’, vroeg hij heel nieuwsgierig. ‘Neen antwoordde ik, ik wil uw programma niet in de war schoppen en daarnaast wil ik nog een beetje uitrusten’. Ik moet alles goed op een rijtje zetten alvorens bij hem langs te gaan.

Zondig

Ik heb tijdens mijn vakantie wat spectaculaire momenten in een soort van dagboek opgeschreven. Nu zit ik er mee wat ik wel en wat ik niet kan vertellen. Hij is natuurlijk niet geïnteresseerd in mijn bezoekjes aan de dierentuin, de diverse tempels en de vele shopping malls, maar meer in de voor de biecht relevante onderwerpen. Het moet anders gezegd gaan over mijn contacten tijdens de vakantie die als zondig zijn aan te merken, althans zondig in de visie van de pastoor. Het kan dus betrekking hebben op mijn eventuele jatgedrag, of ik wel eens zonder te betalen in een restaurant heb gegeten en of ik vreemd ben gegaan, om maar een paar te noemen. Ik ben echter niet getrouwd en kan dus niet vreemd gaan, dat is althans mijn gedachte.

De pastoor denkt daar heel anders over en is overtuigd de mening toegedaan dat dit wel een vorm van vreemd gaan is. Weliswaar een gradatie lager dan in een huwelijk, maar het blijft zondig. Zo zegt hij steevast dat zonder de spijs eerst te zegenen je daarvan niet mag eten en ook niet mag proeven. Ik vind het maar lariekoek. Ik heb al eerder hierover met hem een discussie gehad en ken zo zijn standpunten over dit onderwerp. ‘ En als ik nou voor het nuttigen van de spijs een Onze Vader en een Weesgegroet opzeg, zou dat dan de zonde doen wegnemen’, vroeg ik hem een keertje? ‘Maakt dat de zonde dan wat minder’? ‘Neen’, zei de pastoor, ‘het zegenen moet je aan een deskundige overlaten’. Als een ieder zich daarmee gaat inlaten wordt het een zooitje en zit ik binnen de kortste keren ook nog eens zonder werk’. En daar heeft hij dan weer gelijk in.

Dames uit de schiettent

Nu heb ik tijdens de vakantie wat dames ontmoet en bij sommigen was de ontmoeting meer dan een vluchtige gedag of een babbel. Ik heb namelijk een paar dames uit zo’n schiettent naar mijn kamer meegenomen en als ik heel eerlijk mag zijn, waren die ontmoetingen zondermeer zaligmakend. Ik denk dat de pastoor daar echt niet blij mee zal zijn, maar goed ik ben maar een mens, en een zondig leven legitimeert mijn leven als mens. En laten we eerlijk zijn, daar ontleent de pastoor dan weer zijn bestaansrecht aan. Wat zou er anders van de pastoor of diens kerk zijn geworden indien wij met zijn allen zonder zonde door het leven zouden gaan?

Het was inmiddels maandagmorgen geworden. Ik had voordien al een selectie gemaakt van de onderwerpen die ik hem zou opbiechten. En dat was niet mals. Bij het opschrijven van de momenten dacht ik automatisch terug aan de dames van plezier. En geloof me maar, plezier heb ik echt wel gehad. En waarom moet dit nou zondig zijn? Wat een zonde. Maar goed, ik loop die tent binnen en geef de pastoor een hand. ‘Blij je te zien’ zei hij, ik niet dacht ik bij mijzelf. ‘We zullen maar gelijk beginnen’. We liepen zwijgend naast elkaar naar de biechthut. ‘Je weet mijn zoon, we kennen zoiets als het biechtgeheim. Dit betekent dat ik niets maar dan ook niets mag vertellen over onze gesprekken. Dit geldt natuurlijk ook voor jou. Je mag absoluut met niemand hierover praten. Dus beste mensen, ik had jullie graag deelgenoot willen maken van mijn sappige momenten in Pattaya, de pastoor heeft daar evenwel zijn veto over uitgesproken. En je weet het, de pastoor heeft altijd gelijk.

No votes yet.
Please wait...

8 reacties op “‘De Biecht’”

  1. ruud zegt op

    Is er geen protestantse kerk in het dorp?
    Of mogelijk een Bhoedistische tempel?

  2. Martin Sneevliet zegt op

    Hahahaha wat een ontzettend leuk verhaal, maar ik denk dat jou vakanties zo boeiend zijn voor meneer pastoor dat hij een beetje jaloers is, hoewel hij dat niet mag zijn maar hij is ook maar een mens me alle goede en slechte kanten van de mens. Met andere worden , vertel hem maar rustig de sappige kanten van jou vakantie, dan heeft hij op zo’n manier ook een beetje vakantie.

  3. Daniël M zegt op

    Ik wou absoluut weten wat je te biechten had. Maar ik had er het geduld voor en heb dus toch het hele verhaal gelezen tot op het einde. Helaas zonder de biecht in kwestie.

    Mij mag je het gerust vertellen hoor! Ik ken noch u noch uw pastoor en zo klein is de wereld n(o)u ook niet 😉

    Er zal wel ergens een bisschop zijn, die bereid is om je op voorhand te zegenen voor deze “zonden”.

  4. Fransamsterdam zegt op

    Als meneer Pastoor zodanig met zijn tijd meegaat dat hij u zelfs emailtjes toestuurt tijdens uw vakantie, kunt u hem de volgende keer wellicht wat foto’s terugmailen van de mogelijke agendapunten, waaruit hij dan een selectie kan maken.

  5. Henk zegt op

    Wil je wel zo goed zijn om er op te letten dat mijnheer pastoor niet uitglijdt als hij zijn biechthut verlaat?

  6. Pieter1947 zegt op

    Prachtig ,Theo Thai..

  7. Steve zegt op

    Ooit zei een pastoor tegen een vriend van me die naar Pattaya ging : Wat gaat gij daar toch zoeken…?
    Mijn vriend antwoordde : Waar jij alle dagen op je knieën zit voor te bidden, zijnde het paradijs, wel dat is daar !!!
    We hebben er eens goed om gelachen en samen een abdijbiertje gedronken.

  8. mark zegt op

    Theo’s pastoor is een gezond nieuwsgierig man. Zo zat hij laatst op de trein, in gedachten diep verzonken in de studie.van zijn Bijbel Tegenover mijnheer pastoor zat een imam, al even geconcentreerd te lezen in zijn Koran.

    Tot op fluisterende toon meneer pastoor vraagt aan de imam of het verbod op het eten van varkensvlees absoluut is in de Islam. De Imam bevestigt, maar blijkbaar niet op overtuigende toon. Waarop meneer pastoor vraagt of de imam nog nooit tegen dat verbod gezondigd heeft. Zich een beetje schamend moet de imam toegeven dat hij ongetwijfeld al een paar keer hiertegen gezondigd heeft … en niet altijd onbewust … ook wel eens uit nieuwsgierigheid.

    Vraagt de Imam vervolgens aan meneer pastoor of het celibaat in zijn geloof ook zo absoluut is. Meneer pastoor moet toegeven dat hij hiertegen ook al een paar keer gezondigd heeft. En nooit onbewust, altijd gedreven door een duivels verlangen.

    Waarop de iman zegt: “Begrijp ik volkomen collega, trouwens veel lekkerder dan varkensvlees hé.”


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website