‘De publieke wasmachine langs de weg is een zwetende koortsdroom van ongeschreven regels’
Je woont al jaren betrekkelijk rustig in een stoffig dorp in het noorden van Thailand, veilig onder de vleugels van je Thaise vrouw. Normaal gesproken bestiert zij het huishouden met een zachte, maar onzichtbaar ijzeren hand. Toch overvalt je als ouder wordende farang soms de drang om te bewijzen dat je een geëmancipeerde echtgenoot bent. Onze wasmachine had het begeven; trek in de tropen gerust een paar jaar levensduur van je elektrische apparaten af. Dus, je pakt dapper de wasmand op om haar te ontlasten.
De oplossing voor dit tijdelijke technische probleem staat pontificaal langs de ronkende dorpsweg opgesteld. Daar trillen een paar roestige wasmachines met een simpele muntgleuf vrolijk op de stoep. Kleding wassen is hier echter geen simpele taak, maar een openbaar schouwspel waarbij je argeloos meedraait in de meedogenloze sociale hiërarchie van je eigen straat.
Je voelt je toch een beetje een gluurder in je eigen leven wanneer je jouw intieme bezittingen zomaar in zo’n openbare trommel propt. Terwijl snorrende brommers en volgeladen pick-uptrucks rakelings langs je rug razen, sta jij ongemakkelijk op de stoep je sokken en verwassen onderbroeken te sorteren. De lokale bevolking, die veelal ontspannen op plastic krukjes bij het nabijgelegen noedelstalletje zit, kijkt ongegeneerd toe hoe de buitenlandse man van het dorp stuntelt. Elke hardnekkige vlek op je favoriete overhemd wordt stilzwijgend geregistreerd, gewogen en genadeloos beoordeeld door de buurvrouwen van je echtgenote.
Zodra de munten met een holle klap in de automaat vallen en het water begint te stromen, ga je een complex sociaal contract aan. Het verweerde display geeft weliswaar knipperend aan dat de wascyclus vijfenveertig minuten duurt, maar je weet inmiddels dat de tijd in de tropen buitengewoon elastisch is. Dit is de fase waarin je horloge totaal irrelevant blijkt. Je kunt ervoor kiezen om heldhaftig naast het trillende apparaat te blijven staan in de hete uitlaatgassen, of je zoekt lafhartig de koelte van je eigen veranda op. Dat laatste vereist echter stalen zenuwen en een volstrekt feilloos gevoel voor timing.
Er geldt namelijk een ongeschreven, keiharde dorpscode rondom deze gedeelde witgoedvoorziening. Zodra de roestige trommel met een droge tik tot stilstand komt, begint de zandloper onverbiddelijk te lopen. Je hebt als farang, ongeacht hoe geliefd je vrouw in het dorp is, een maximale genadeperiode van hooguit drie minuten. Laat je de klamme, naar bloemige wasverzachter ruikende kleding ook maar een seconde langer in de machine rusten, dan treedt de sociale controle van de buurt direct in werking.
Wanneer je vervolgens met de zweetdruppels op je voorhoofd net iets te laat komt aanwandelen, aanschouw je het ultieme gezichtsverlies. Je ziet hoe jouw natte kledingstukken zonder enige vorm van gêne door de overbuurvrouw uit de machine worden getrokken en achteloos in een smoezelige plastic teil worden gesmeten. Met een volstrekt ondoorgrondelijke glimlach werpt ze daarna rustig haar eigen munten in de gleuf. Je mompelt een bedremmeld excuus, pakt je kletsnatte bundeltje ellende op en druipt stilletjes af naar je lachende vrouw, in het besef dat je emancipatiepoging spectaculair is gestrand.
De openbare straatwasmachine is veruit de strengste leermeester die je jezelf in het noorden kunt wensen. Deze luidruchtige automaat geneest je genadeloos van elke westerse illusie over privacy en dwingt je tot absolute stiptheid. Je leert al snel dat je het huishouden hier beter gewoon met lichte gêne, maar grote dankbaarheid, aan de ware experts kunt overlaten…
Over deze blogger
-
Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.
De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.
Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur8 juli 2026‘De publieke wasmachine langs de weg is een zwetende koortsdroom van ongeschreven regels’
Cultuur26 juni 2026‘De verwarrende paradox van de ondoorgrondelijke oosterse glimlach’
Cultuur16 juni 2026‘De overweldigende anatomie van een moessonbui en de melancholische geur van miezerregen’
Cultuur4 juni 2026‘Hoe een argeloos kruimeltje de start is van een meedogenloze loopgravenoorlog op het aanrecht’